Daily Archives: 06/08/2018

Διαχείριση φυσικών καταστροφών και κρίσεων

Διαχείριση φυσικών καταστροφών και κρίσεων: από την άγνοια στη γνώση. Πρόληψη, ενημέρωση, εκπαίδευση! Ώρα ευθύνης, ώρα δράσης. Για όλους μας!! Δεν υπαρχουν πλέον άλλοθι για κανέναν. Οι πολιτικοί και οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να λογοδοτήσουν και ο πολίτης να αποκτήσει συνείδηση και να αναλάβει δράση.

Ευχαριστώ θερμά το περιοδικό Taλk για την αναδημοσίευση των άρθρων μου για την εθνική τραγωδία.

https://www.talcmag.gr/ekpaideysi/fysikes-katastrofes-kai-kriseis/

https://www.talcmag.gr/apopseis/gia-ti-maxitria-evita/

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφερθώ πιο αναλυτικά στο εξαιρετικό άρθρο του διεθνολόγου Τριαντάφυλλου Καρατράντου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο Πρόληψη, εμπλοκή και ανθεκτικότητα, http://www.tanea.gr/2018/07/25/opinions/prolipsi-emploki-kai-anthektikotita/ στις 25-7-2018, όπου αναλύονται οι έννοιες της “πρόληψης”, της “εμπλοκής” και της “ανθεκτικότητας”, το πώς δηλαδή πρέπει να λάβει χώρα η πρόληψη, ποια πρέπει να είναι η συμμετοχή του ενεργού πολίτη αλλά και πώς η κοινωνία μας θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τον κίνδυνο και τις κρίσεις.

Τρία πολύ σημαντικά στοιχεία, αναγκαία για να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω και να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στη χώρα μας όσον αφορά την αποτελεσματική διαχείριση φυσικών καταστροφών αλλά και κρίσεων, με κύριο στόχο την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Θα σταθώ στον καθοριστικό ρόλο της πρόληψης. Όπως, μεταξύ άλλων, αναφέρει ο κ. Καραντράτος στο προαναφερθέν άρθρο, απαιτείται “Ριζική αλλαγή φιλοσοφίας για τις κρίσεις και τις φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές και υιοθέτηση μοντέλου προληπτικού σχεδιασμού. Ένα μοντέλο που θα δίνει έμφαση στην πρόληψη σε πρώιμο επίπεδο, σε σύνδεση με την περιβαλλοντική εκπαίδευση και την κλιματική αγωγή, αλλά και στην πρόληψη σε επιχειρησιακό επίπεδο με τη λήψη μέτρων σε περιοδική βάση”.

Αναμφίβολα, ο κάθε πολίτης πρέπει να έχει εμπλοκή στην όλη διαδικασία, ξεκινώντας από τα βασικά, από το τι ο καθένας μας μπορεί να κάνει σε ατομικό επίπεδο και σταδιακά σε συλλογικό επίπεδο να αποκτήσουμε συνείδηση και ευθύνη για την προστασία του περιβάλλοντος και γενικότερα για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

Οργάνωση, συντονισμός, αφύπνιση, ενημέρωση. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Ο Σεπτέμβριος είναι πολύ κρίσιμος και πρέπει από τα σχολεία μας να ξεκινήσει η ενημέρωση, ως προς την διαχείριση φυσικών καταστροφών και κρίσεων. Δεν θα σταματήσουμε να το τονίζουμε, γιατί η τραγωδία του φετινού καλοκαιριού δεν πρέπει να περάσει στη λήθη, όταν φύγει το καλοκαίρι. Χάθηκαν, άδικα και με φρικτό τρόπο, πάρα πολλές ψυχές και αυτές οι τραγικές απώλειες πρέπει να υπενθυμίζουν σε όλους μας την ευθύνη, την ανάγκη ενημέρωσης και λήψης μέτρων.

Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον τα μηνύματα που μου στέλνετε στο postmodern.gr και στο mail μου: kardaraa@gmail.com και είναι βέβαιο ότι θα ξεκινήσουμε πολύ δυναμικά τον Σεπτέμβριο!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ο ρόλος του ρεπόρτερ στην καταγραφή των γεγονότων

Εξαιρετικό το άρθρο του Δημήτρη Καλαντζή στο postmodern.gr με τίτλο Ποιους ενοχλούν τα ντοκουμέντα της τραγωδίας; http://www.postmodern.gr/poioys-enochloyn-ta-ntokoymenta-tis-tragodias/

Μου δίνει το έναυσμα για να γράψω το σημερινό μου κείμενο. Απαράδεκτο θα ήταν εάν ο ρεπόρτερ δεν πήγαινε στον τόπο της τραγωδίας και δεν κατέγραφε τα γεγονότα, ακόμα και τις σκληρές στιγμές -του πόνου και της απόγνωσης- γιατί όταν αναφερόμαστε σε μια εθνική τραγωδία και η αποτύπωση των συναισθημάτων στο ρεπορτάζ είναι μέρος της ιστορίας που πρέπει να καταγραφεί.

“Αν το να είσαι ουδέτερος όλες τις στιγμές είναι για έναν ρεπορτέρ ο μόνος τρόπος να αποκτήσει αξιοπιστία, τότε ένα τέτοιο, χωρίς συναίσθημα ρεπορταζ τραγικών γεγονότων έχει προσφέρει στην απομάκρυνση ή στην κυνική στάση του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού”: Νat Hentoff, ιστορικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Βλ. σχετικά το άρθρο μου Ρεπορτάζ:ουδετερότητα ή συναίσθημα; https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/08/02/ρεπορτάζ-ουδετερότητα-ή-συναίσθημα/

Ρόλος του ρεπόρτερ είναι, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής του πολλές φορές, να καταγράψει την ιστορία, παρουσιάζοντας στο κοινό ντοκουμέντα: εικόνες, μαρτυρίες, πολύτιμα στοιχεία που προκύπτουν από την αυτοψία και τη δημοσιογραφική έρευνα, τα οποία προσφέρουν στην ενημέρωση του κοινού, αλλά και στην πρόληψη και πιο αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων και φυσικών καταστροφών στο μέλλον.

Θεωρώ όχι μόνο αδιανόητο αλλά και επικίνδυνο να κατηγορεί το κοινό ή μέρος του κοινού τον ρεπόρτερ που καταγράφει τα γεγονότα και παρουσιάζει ντοκουμέντα. Αυτή είναι η ουσία του ρεπορτάζ και της δημοσιογραφικής έρευνας. Να μπει στο βάθος των γεγονότων, να δει πέρα από την επιφάνεια, να ψάξει, να αναζητήσει και να φέρει στο φως όλες τις πτυχές μιας υπόθεσης, ακόμα και τις πιο σκοτεινές. Να βάλει το “μαχαίρι στο κόκαλο”. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για σεβασμό στις ψυχές που χάθηκαν!! Όχι, με την αδιαφορία, όχι με λήθη. Αυτή δεν είναι απάντηση! Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε τις ζωές μας, σαν να μη συνέβη τίποτα, για να μη ταραχθεί η “εύθραυστη” κανονικότητά μας! Χάθηκαν παιδάκια με τον πιο σκληρό και φρικτό τρόπο, πώς μπορεί το καλοκαίρι να συνεχίσουμε ατάραχοι, σαν να είμαστε άγρια θηρία;; Όχι, αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να γίνει!! Έχουμε συναισθήματα, προβληματισμούς και αυτούς πρέπει να αναδείξει το ρεπορτάζ!!

Ιδίως όταν αναφερόμαστε σε μια εθνική τραγωδία, είναι αδιανόητο να κλείσει σε λίγες ώρες ή σε λίγες μέρες η δημοσιογραφική έρευνα. Ο δημοσιογράφος οφείλει να κάνει πολύμηνη έρευνα, εξονυχιστική αυτοψία, πληρέστατη καταγραφή, γιατί κάποια από τα στοιχεία που θα φέρει στο φως θα αποτελέσουν ιστορικά ντοκουμέντα, τα οποία στο μέλλον ίσως αξιοποιηθούν προς όφελος της κοινωνίας.

Αναμφίβολα, υπάρχει μια λεπτή αλλά σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσιογραφικής έρευνας και “κακής” δημοσιογραφίας. Είναι πολύ διαφορετικό να καταγράψει ο ρεπόρτερ τις εξελίξεις, ακόμα και τις σκληρές της στιγμές, και διαφορετικό να ζητήσει “εκβιαστικά” δηλώσεις από μια μάνα που θρηνεί για παράδειγμα στον τόπο της τραγωδίας.

Πολύ σημαντικό, επίσης, να μην ερμηνεύει ο δημοσιογράφος αβίαστα τα γεγονότα, αλλά οφείλει να καταγράψει όλες τις απόψεις και κυρίως να παρουσιάσει τις έγκριτες μελέτες ειδικών επί του θέματος που θα εξηγήσουν και θα αναδείξουν πτυχές, τις οποίες δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό.

Από την άλλη πλευρά, απαιτείται θεωρώ μεγαλύτερη σύνδεση της θεωρίας με την πράξη στις Σχολές Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου και στις επιμορφώσεις των δημοσιογράφων, προκειμένου η νέα γενιά δημοσιογράφων να είναι και άρτια καταρτισμένη σε επιστημονικό επίπεδο, στοιχείο πολύ σημαντικό κατά την άποψή μου γιατί η γνώση είναι δύναμη, αλλά και να μπορεί να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του ρεπορτάζ.

Συνοψίζοντας, είναι βέβαιο ότι στη χώρα μας η δημοσιογραφική έρευνα πρέπει να αναπτυχθεί. Το να ζητάμε από τον δημοσιογράφο να μένει απαθής, να μην κάνει έρευνα, να μη φέρνει στο φως στοιχεία, να κλείνει τις πολύ σοβαρές υποθέσεις γρήγορα, είναι ο “θάνατος” του ρεπορτάζ και αυτό δεν πρέπει να γίνει. Σαφώς, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Επομένως, ευθύνη του κοινού είναι να αναζητήσουν και να προβάλλουν τους δημοσιογράφους και τις δημοσιογραφικές δουλειές που αξίζουν. Άλλωστε, διανύουμε τη νέα εποχή δημοσιογραφίας/new media age, όπου ο πολίτης μπορεί να συμμετέχει ενεργά και πολλές φορές οι ίδιοι οι πολίτες αναδεικνύουν γεγονότα και διαμορφώνουν την επικαιρότητα. Κανένα άλλοθι, λοιπόν, σε κανέναν!! Όλοι είμαστε εδώ, ενεργά μέλη της κοινωνίας, για να τοποθετηθούμε υπεύθυνα, επώνυμα, να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, να περάσουμε από την άγνοια στη γνώση και από την αδράνεια στη δράση!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά