Daily Archives: 23/06/2018

Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία-συνέντευξη μου έστειλε για να μελετήσω ο Ομ. Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνης Μαγγανάς, η οποία πραγματοποιήθηκε το έτος 2013, με τίτλο «Ο ρόλος της παρέας στους παραβατικούς ανήλικους» από την κ. Αναστασία Νάτση, στο πλαίσιο του μαθήματος του Καθηγητή «Αντεγκληματική πολιτικη». Ο Καθηγητής μου έδωσε την άδεια να δημοσιεύσω τη συνέντευξη, από την οποία μπορούν να εξαχθούν πολύ σημαντικά συμπεράσματα, κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος. Η συνέντευξη μου έδωσε, επίσης, την πολύτιμη ευκαιρία να κάνω μια γλωσσολογική ανάλυση της αργκό, μέσα από λέξεις και φράσεις που κατέγραψα.

Μπορείτε να διαβάσετε το νέο μου άρθρο, με τίτλο Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα και τη συνέντευξη στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Η εμπειρία του εγκλεισμού, η ζωή μέσα στη φυλακή και ο κύκλος της παρανομίας εκτός φυλακής, διερευνώνται μέσα από την καταγραφή της μαρτυρίας του νεαρού αποφυλακισθέντα, ο όποιος «συγκρούστηκε» με τον ποινικό νόμο και κατέληξε στις φυλακές. Ο ρόλος της παρέας και οι πιέσεις που η παρέα ασκεί στις ομάδες των ανήλικων (peer pressure) εξετάστηκαν με τρόπο συστηματικό και μεθοδικό στο μάθημα του Καθηγητή, ο οποίος άλλωστε έχει ασχοληθεί εκτενώς με το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας και τις συμμορίες ανηλίκων και αποτελεί για τις μελέτες των νεότερων επιστημόνων, πάντα, σημείο αναφοράς.

Ευχαριστώ θερμά τον αγαπημένο μας Καθηγητή, κ. Μαγγανά, για την πολύτιμη ευκαιρία που μας δίνει να εμβαθύνουμε σε τόσο σοβαρά ζητήματα και με την καθοδήγησή του να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Όλα τα παιδιά έχουν θέση στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο

Όσοι μου κάνετε την τιμή και διαβάζετε τα άρθρα μου γνωρίζετε ότι επιδίωξή μου είναι να ενώσουμε τις φωνές μας για να κατακτήσουμε το σχολείο που δικαιούται η ελληνική κοινωνία και αξίζει η μαθητική και η εκπαιδευτική κοινότητα.

http://www.postmodern.gr/to-scholeio-poy-dikaioytai-i-elliniki-koinonia-as-ftasei-i-foni-mas-psila/
https://www.postmodern.gr/anagkaia-i-katargisi-ton-timoritikon-methodon-sta-sygchrona-scholeia/
http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_346.html

Ένα σύγχρονο σχολείο, προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα της εποχής, με έμφαση στις ατομικές και ομαδικές εργασίες, στην καλλιέργεια του συνεργατικού πνεύματος των μαθητών μέσα από την επίτευξη κοινών στόχων για το σχολείο, ανάπτυξη των κλίσεων και των δεξιοτήτων κάθε μαθητή, ώστε κάθε παιδί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά αγαπά, προκειμένου να αναπτύξει περισσότερο τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα του και να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση του. Να μη νιώθει, επομένως, κανένα παιδί παραγκωνισμένο από την εκπαιδευτική κοινότητα και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά όλα οι μαθητές να βρίσκουν τη θέση τους στο σχολείο.

Σε ένα τέτοιο σχολείο οι πολύ δυνατοί μαθητές που ξεχωρίζουν στα μαθήματα ή σε άλλες σχολικές δράσεις (αθλητισμός, θέατρο, μουσική, εικαστικά) θα προχωρήσουν ακόμα περισσότερο, με πιο ουσιαστικά βήματα, αλλά και τα παιδιά με δυσκολίες στα μαθήματά θα νιώσουν τη μεγάλη αγκαλιά του σχολείου, δεν θα το μισήσουν, δεν θα τα παρατήσουν, δεν θα υιοθετήσουν παραβατικές συμπεριφορές. Θα έχουν και εκείνα τη θέση που τους αξίζει στο σχολείο και θα επιβραβεύονται για τις αξιόλογες δράσεις τους.

Παράλληλα, απαιτείται η πολύ καλή οργάνωση της τεχνικής εκπαίδευσης προκειμένου να δοθεί μια ουσιαστική διέξοδος στους μαθητές που αναζητούν εναλλακτική και σήμερα δεν την έχουν. Τόνισα, επίσης, στο πρόσφατο άρθρο μου την ανάγκη να καταργηθούν οι τιμωρητικες μέθοδοι στο σχολείο, όπως να αποβαλλονται οι μαθητές, να “μένουν” σε μαθήματα ή στην ίδια τάξη. Πρόκειται για μεθόδους χωρίς ουσία και βαθύτερο περιεχόμενο.

Και εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση, σχετική όμως με το θέμα. Σε όλο αυτό το διάστημα που γράφω για το σχολείο που αξίζει η κοινωνία μας, με συγκινεί η στήριξή σας και είναι βέβαιο ότι μόνο εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας θα κατακτήσουμε κάποια πράγματα. Διαβάζω όλα τα σχόλια και τα μηνύματα που μου στέλνετε για το συγκεκριμένο θέμα και επειδή πιστεύω ότι βαρύτητα πρέπει να δίνεται στους ανθρώπους που έχουν βιώσει κάποιες καταστάσεις και συναισθήματα κι έχουν νιώσει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα τους έχει απορρίψει, θα ήθελα να παρουσιάσω τα λόγια μιας μητέρας της οποίας ο γιος έμεινε στην ίδια τάξη στην Δευτέρα Γυμνασίου.

Να σημειώσω εδώ ότι η μητέρα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά και δεν έχει την οικονομική κατάσταση να τα βοηθήσει με φροντιστηριακά μαθήματα, ούτε το μορφωτικό επίπεδο να τα βοηθήσει εκείνη στα μαθήματά. Αυτή είναι η πραγματικότητα άλλωστε. Μια οικογένεια που έχει την οικονομική δυνατότητα και το μορφωτικό επίπεδο πιστεύω ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να περάσει το παιδί την τάξη, έστω και με δυσκολία. Αντίθετα, γονείς που δεν έχουν τη δυνατοτητα να στηρίξουν τα παιδιά τους ή σε άλλες περιπτώσεις δυσλειτουργικές οικογένειες, θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες και εμπόδια στο να ολοκληρώσει το παιδί το σχολείο και σίγουρα είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί που στο Γυμνάσιο βιώνει τόσο μεγάλες δυσκολίες να αντιμετωπίσει τη σχολική “αποτυχία”.

“Ντρεπόταν να πάει στο ίδιο σχολείο, να είναι στην τάξη με μικρότερα παιδιά και οι φίλοι του να προχωράνε”, μου έγραψε μεταξύ άλλων η μητέρα. Στο ερώτημά μου πώς διαχειρίστηκε αυτή την κατάσταση στην ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας του, στα 13 του χρόνια, μου απάντησε “Έπεσε σε κατάθλιψη. Δεν μπορούσε να το αντέξει. Ντρεπόταν πάρα πολύ. Ευτυχώς τον στήριξαν οι φίλοι του και το ξεπέρασε”.

Με προβλημάτισαν εντόνως αυτά τα λόγια. Θεωρώ ότι όσα παιδιά έχουν βιώσει μια ανάλογη κατάσταση, ένιωσαν κάπως έτσι…

Ποιος μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση που αφορά όχι μόνο το μαθησιακό κομμάτι, αλλά και την ψυχολογία του παιδιού και τα συναισθήματά του; Ποιος εκπαιδευτικός με καρδιά μπορεί να τιμωρήσει ένα παιδί επειδή δεν είναι “καλός μαθητής”/”καλή μαθήτρια”; Να του στερήσει τους φίλους του και να το στείλει ξανά σε μια τάξη με μικρότερα παιδιά, βάζοντάς του με αυτό τον τρόπο την ετικέτα του “κακού”, του “αδύναμου”, του “τεμπέλη”;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για παιδιά που τώρα ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τα όρια τους, τις αντοχές τους, τον κόσμο γύρω τους. Οι μαθητές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου δεν χρειάζεται να τιμωρούνται από το σύστημα, αλλά να ενισχύονται μέσα στο σχολείο, να τους δίνονται δημιουργικές διεξόδους να δείξουν τι μπορούν να κάνουν καλά και να ανακαλύψουν τι αγαπούν να κάνουν, να επιβραβεύονται για ό, τι κάνουν πολύ καλά και όσοι το επιθυμούν να ωθούνται στην τεχνική εκπαίδευση, η οποία όμως πρέπει πρώτα να οργανωθεί.

Είναι τα παιδιά μας! Είναι το μέλλον της χώρας μας! Ας μη μείνουμε, άλλο, θεατές.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

10 Σεπτεμβρίου 2018: Κρατήστε την ημερομηνία

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου του 2018, στις 6 το απόγευμα: Κρατήστε στο μυαλό σας τη συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Ετοιμάζουμε κάτι δυνατό και σας θέλουμε δίπλα μας. Επίσημες ανακοινώσεις εντός του επόμενου χρονικού διαστήματος.

Είναι πολύ σπουδαίο οι ιδέες να γίνονται πραγματικότητα και οι σκέψεις να υλοποιούνται. Μπορούμε αναμφίβολα να κάνουμε σημαντικά πράγματα και να προχωρήσουμε με ουσιαστικά βήματα, όταν ενώνουμε τις δυνάμεις μας άνθρωποι με κοινό όραμα και στόχο.

Δεν θέλω να μένουμε στα λόγια. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν νόημα και ουσία. Αυτές τις πράξεις θα τις δείτε στην πορεία, μέσα από συγκεκριμένες δράσεις μας. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά, αλλά εργαζόμαστε μεθοδικά, με υπευθυνότητα, συνέπεια και πάνω από όλα με αγάπη για τον Άνθρωπο.

Τα νέα μας σύντομα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μονάδες «απ-ελευθέρωσης»

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, στη μνήμη του σπουδαίου Καθηγητή Βασίλη Καρύδη, με τίτλο Μονάδες «απ-ελευθέρωσης» δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 22/6/2018. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Ο Καθηγητής αναφέρεται αρχικά στις αρνητικές συνέπειες του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές, στα “δεινά” του εγκλεισμού (pains of imprisonment), τα οποία οδηγούν τελικά τον κρατούμενο σε απώλεια ταυτότητας, χωρίς να παρέχουν πραγματική προστασία στην ευρύτερη κοινωνία και στη συνέχεια παρουσιάζει και αναλύει το μοντέλο κράτησης που, κατά την επιστημονική του κρίση, μπορεί να διαδραματίσει ένα ουσιαστικό και θετικό ρόλο τόσο για τον έγκλειστο πληθυσμό, όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Μεταξύ άλλων, ο Καθηγητής επισημαίνει “Τασσόμαστε υπέρ ενός μοντέλου campus-κράτησης σε αγροτικές περιοχές με τους κρατουμένους να ζουν σε οικισμούς ανοιχτού χώρου, όπου η μεταχείριση, η διαβίωση και η επανένταξη συνυπάρχουν. Σε συνθήκες minimum ασφάλειας, η εργασία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, ο ελεύθερος χρόνος των κρατουμένων θα δημιουργούν ένα θετικό κλίμα, εντελώς διαφορετικό από τα κλασικά φρούρια υψίστης ασφαλείας. Τα κριτήρια ταξινόμησης των κρατουμένων (είδος εγκλήματος, ηλικία, προσωπικότητα, υποτροπή, βιαιότητες) θα τα αξιολογούν ειδικοί ψυχολόγοι, εγκληματολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί των καταστημάτων ή των Πανεπιστημίων”.

Ένα πολύ δυνατό άρθρο που αξίζει να διαβάσετε και να προχωρήσουμε, επιτέλους, σε ένα νέο μοντέλο, “σ’ έναν συνδυασμό ανοιχτού και ελεύθερου χώρου εποπτευόμενης ελευθερίας που θα υπερβεί τη «σωφρονιστική παγωνιά» (froid pénitentiaire)”, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Καθηγητής. Το μοντέλο του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές όχι μόνο δεν έχει αποδώσει, αλλά “κατασκευάζει” και νέους εγκληματίες (“από μαθητής βγαίνεις καθηγητής”, δηλώνουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι) και δεν προσφέρει προστασία στην ελεύθερη κοινωνία, δεδομένου ότι οι έγκλειστοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα αποφυλακισθούν χωρίς να είναι έτοιμοι για την κοινωνική τους ενσωμάτωση που πρέπει να είναι ζητούμενο και προτεραιότητα της σωφρονιστικής πολιτικής.

https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Δεν υπάρχει τέλος

“Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει αρχή. Υπάρχει μόνο ένα ατέλειωτο πάθος για ζωή”.
Φρεντερίκο Φελίνι

Υπέροχα λόγια…Να είναι ατελείωτο το πάθος για τη ζωή -για τη δημιουργία, για τους ανθρώπους που αγαπάμε, για την κάθε καινούργια μέρα που κρύβει μέσα της μια μικρή ελπίδα, για εκείνα τα σκοτάδια που τα φωτίζει το πιο δυνατό φως- και αυτή η δίψα για ζωή να είναι δίχως αρχή και δίχως τέλος -να μας απογειώνει!

Με αυτήν τη τόσο γλυκιά “καλημέρα”, πώς να μην πλημμυρίζει η καρδιά μου ευτυχία…

Πρωινό διαβασματάκι, αρθρογραφία και στη συνέχεια προετοιμασίες για μια υπέροχη βραδιά με μικρούς και μεγάλους φίλους!

Εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, γεμάτο στιγμές, σε όλους τους αγαπημένους μου φίλους!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά