Έγκλημα και Media: Υπόθεση των «Σατανιστών της Παλλήνης»


Κατ’ αρχάς, η στήλη μου στο postmodern απέκτησε όνομα “Έγκλημα και Media” και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, γιατί ο συγκεκριμένος τίτλος εκφράζει απόλυτα αυτό που θέλω να περάσω μέσα από την αρθρογραφία μου.

Με την υπόθεση των “Σατανιστών της Παλλήνης” ασχολούμαι με το νέο μου άρθρο στο postmodern. Τα εγκλήματα, η δικαστική και μιντιακή τους αντιμετώπιση, τίθενται στο “μικροσκόπιο” της έρευνας.

Το άρθρο φέρει τον τίτλο Υπόθεση των «Σατανιστών της Παλλήνης» και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/egklima-ke-media-ypothesi-ton-sataniston-tis-pallinis/

Το χρονικό της υπόθεσης, η ανάλυση της ακραίας εγκληματικής δράσης, η αναπαραγωγή λομπροζιανών θεωριών και τέλος ένα κρίσιμο ερώτημα “αξίζουν δεύτερη ευκαιρία οι ανθρωποκτόνοι;” αποτελούν τα κύρια θέματα που προσεγγίζω στο άρθρο.

Ένας άνθρωπος που έχει διαπράξει ένα ειδεχθές έγκλημα -άλλωστε η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής εκλαμβάνεται και ποινικά αλλά και κοινωνικά και ηθικά ως η χειρότερη μορφή εγκληματικότητας- κι έχει εκτίσει την ποινή που προβλέπει ο νόμος, δείχνοντας καλή διαγωγή στη διάρκεια του εγκλεισμού του, έχει δικαίωμα να επιστρέψει στην ελεύθερη κοινωνία, ισότιμα με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας;

Ο νομικός μας πολιτισμός λέει “ναι”, δίνοντας την ευκαιρία επανένταξης ακόμα και στους ανθρωποκτόνους. Από την άλλη πλευρά, μέρος της κοινωνίας αντιδρά, εκφράζει φόβους και επιφυλάξεις και ταυτόχρονα θέτει το ζήτημα της “ηθικής δικαιώσης” του θύματος και της οικογένειάς του.

Το ζήτημα, κατά την άποψή μου, είναι τεράστιο. Λαμβάνει πολλές και σύνθετες διαστάσεις και προεκτάσεις. Έχοντας συνομιλήσει με ανθρωποκτόνους, στο πλαίσιο της έρευνάς μου στις φυλακές, έχω καταφέρει να δω την άλλη πλευρά. Δεν την δικαιολογώ, δεν την συγχωρώ -δεν είναι άλλωστε αυτός ο ρόλος του ερευνητή- αλλά είναι σημαντικό να ακους την ιστορία και από την πλευρά του θύτη, γιατί σε ορισμένες υποθέσεις έρχονται στο φως “σκοτεινές” πτυχές που πρέπει να αναλυθούν από τους ειδικούς επιστήμονες, ώστε να δούμε τελικά αν θα μπορούσαν να προληφθούν ακόμα και εγκλήματα κατά ζωής.

Ωστόσο, σε ορισμένες μορφές εγκληματικότητας -κυρίως σε εγκλήματα κατά των χαρακτηριζόμενων “αθώων/ευάλωτων θυμάτων”, πρωτίστως κατά παιδιών- ακόμα και ο ίδιος ο έγκλειστος πληθυσμός, βάσει των νόμων της φυλακής, περιθωριοποιεί και συχνά τιμωρεί τους συγκεκριμένους εγκληματίες.

Συνεπώς, θα έλεγα ότι το θέμα αξίζει να διερευνηθεί συστηματικά και είναι αναγκαίο να επιχειρήσουν οι ειδικοί να “μπούν στα “σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής” που φτάνει στο σημείο να διαπράξει το πιο ειδεχθές έγκλημα -το φόνο. Γιατί μέσα σε αυτά τα “σκοτάδια της ψυχής” μπορεί να βρίσκεται ένα πολύ σημαντικό “κλειδί” που θα βοηθήσει τους φορείς της αντεγκληματικής πολιτικής να ασκήσουν ακόμα πιο αποτελεσματικά το έργο τους.

Περιμένω τα σχόλια και τις σκέψεις σας στο postmodern και στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s