STOP και στο “κοινωνικό bullying”


Πάνω από 1.000 αναγνώστες του ιστολογίου έχουν διαβάσει, μέχρι στιγμής, την εγκληματολογική ανάλυση για την Ασπασία, το κορίτσι με το πιο όμορφο χαμόγελο που πυροβόλησε στο κεφάλι ο ίδιος ο πατέρας της και ύστερα αυτοκτόνησε. Η μητέρα της Ασπασίας, η κ. Σπυριδούλα Φατούρου άνοιξε σε μένα την καρδιά της και ταυτόχρονα άνοιξε ένα σημαντικό δρόμο στην εγκληματολογική έρευνα. Περνάει με την πιο δυνατή φωνή μηνύματα κατά της βίας και της επιθετικότητας.

Περνάει, επίσης, ένα ηχηρό μήνυμα κατά του “κοινωνικού bullying”, το οποίο βίωσε πολύ έντονα και μάλιστα σε μια από τις χειρότερες του μορφές: αρχικά με λόγια που οδήγησαν μια διαταραγμένη προσωπικότητα να προμηθευτεί όπλο, όπως τονίζει η κ. Φατούρου, και να πυροβολήσει την μονάκριβη κόρη τους. Στη συνέχεια, όταν πια ο άντρας είχε προχωρήσει στην τέλεση της ειδεχθούς πράξης -στον εξ επαφής πυροβολισμό της κόρης του- κι έβαλε τέλος στη ζωή του (γιατί με το ψυχο-εγκληματικό του προφίλ, όπως το έχω σκιαγραφήσει στα προηγούμενα άρθρα μου, η αυτοκτονία ηταν “μονόδρομος”, καθώς δεν θα μπορούσε να αντέξει στη φυλακή με το βάρος του εγκλήματος), η επιστολή που άφησε για να “εξηγήσει” το έγκλημά του κυκλοφόρησε, σε φωτοτυπίες, από χέρι σε χέρι στο χωριό, ικανοποιώντας τα κατώτερα ένστικτα της περιέργειας, του κουτσομπολιού και της επίρριψης ευθυνών στη γυναίκα…..

Τα παραπάνω σοκαριστικά παραδείγματα εντάσσονται στο φαινόμενο του “κοινωνικού εκφοβισμού”. Προκειται για μια κοινωνική παθογένεια, την οποία εχουμε καταγράψει και σε άλλες υποθέσεις, όπου ο αρνητικός ρόλος της κοινωνίας έχει συμβάλει στην όξυνση της βίας και έχει οδηγήσει στο έγκλημα διαταραγμένες προσωπικότητες που δεν αντέχουν να ζουν με το “κοινωνικό βάρος”. Η πολύ γνωστή φράση “τι θα πει ο κόσμος” γίνεται για αυτούς τους ανθρώπους “θηλιά” και ένα αβάσταχτο φορτίο, το οποίο τους οδηγεί σε ακραίες σκέψεις και συμπεριφορές, όπως είναι και το έγκλημα.

Το “κοινωνικό bullying” στρέφεται, συνήθως, κατά των γυναικών για επιλογές της προσωπικής τους ζωής που έρχονται σε αντίθεση με τα “πρέπει”, αλλά και γενικότερα κατά ατόμων που εκλαμβάνονται ως “αδύναμα” από τμήματα του πληθυσμού, τα οποία επιδιώκουν να ασκήσουν εξουσία και δύναμη επάνω τους (π.χ. κατά ομοφύλων, ψυχικά νοσούντων, διανοητικά αναπήρων κ.λπ).

Η μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου έγινε “σάκος του μποξ”, όπως η ίδια ασφαλώς υποστηρίζει, όταν μάλιστα βίωνε τις πιο τραγικές στιγμές της ζωής της, με το παιδί της στην εντατική να δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Η υπόθεση της Ασπασίας και τα λόγια της κ. Φατούρου αποτελούν την αρχή για να μπει ένα τέλος στο “κοινωνικό bullying”. Να ενημερωθεί το ευρύ κοινό, ειδικά στις τοπικές κοινωνίες, ότι όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση, οφείλει να τον στηρίξει και -σε καμία περίπτωση- να μην του ασκήσει -άμεσα ή/και έμμεσα- ψυχολογική βία, η οποία μπορεί ακόμα και να τον ωθήσει σε ακραίες καταστάσεις.

Το “κοινωνικό bullying” είναι επικίνδυνο και -δυστυχώς- είναι έντονο στην τοπική κοινωνία. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη από ομάδες ατόμων, γιατί συνολικά η επαρχία έχει αγάπη και ευαισθησία για το συνάνθρωπο. Η κ. Φατούρου επισημαίνει εμφατικά ότι “τώρα όλα αρχίζουν”. Σε μένα έχει μιλήσει εκτενώς για την υπόθεση, δίνοντάς μου συγκεκριμένα στοιχεία. Είναι αποφασισμένη και ψυχικά πλέον έχει το σθένος να συνθέσει το παζλ που οδήγησε τον εν διαστάσει σύζυγό της στο έγκλημα κατά της ίδιας του της κόρης, στην οποία μέχρι και λίγο χρονικό διάστημα πριν την πράξη είχε μια άψογη συμπεριφορά.

Ελπίζω να μπορέσει να βρει την άκρη του νήματος που έχει στο μυαλό της και θεωρεί ότι ευθύνεται -τουλάχιστον ηθικά- για την εγκληματική ενέργεια και ταυτόχρονα να καταφέρει να περάσει μέχρι και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές το μήνυμα ότι “ο φόβος δεν θα περάσει. Η ανοχή νοσηρών καταστάσεων κάποτε θα τελειώσει”. Ο κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στην οικογένειά του το φόβο και τη βία πρέπει να “σπάσει” τη σιωπή, να στηριχτεί στα πόδια του και να προσπαθήσει να αναζητήσει βοήθεια ώστε να τερματίσει τον “κύκλο βίας”. Η τοπική κοινωνία, σε αυτό τον αγώνα, οφείλει να είναι σύμμαχος και όχι εχθρός.

Αισθάνομαι την ανάγκη να ολοκληρώσω το σημερινό μου κείμενο (τον “κύκλο των άρθρων” για την Ασπασία) με ένα μήνυμα ελπίδας ότι όλοι μαζί, ενωμένοι σαν μια δυνατή αγκαλιά, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και να διορθώσουμε τις κοινωνικές αδικίες εις βάρος συνανθρώπων μας που δεν έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Όσον αφορά ειδικά την Ασπασία, πιστεύω στο θαύμα και μέσα στην ψυχή μου ένα κομμάτι μου λέει ότι κάποια στιγμή θα μας μιλήσει ξανά και θα ασχοληθεί με όλα όσα ονειρεύεται. Η αγάπη μας και η πίστη μας σε εκείνη, ας της δώσουν δύναμη να μιλήσει και να σηκωθεί…

Άσπα, σε περιμένουμε…!
aspa2

Αspa

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s