Για την Ασπασία: “θα μπορούσε η απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της να προληφθεί;”


Θα μπορούσε η εγκληματική ενέργεια κατά της Ασπασίας να είχε προληφθεί; Θα μπορούσε, με άλλα λόγια, να προστατευθεί το κορίτσι από την δολοφονική απόπειρα εις βάρος του; Αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα φλέγον ερώτημα που πρέπει να διερευνηθεί, γιατί δίνει μια νέα και πολύ σοβαρή διάσταση στην υπόθεση. Πρόκειται για το τρίτο άρθρο που γράφω στο ιστολόγιο για την υπόθεση της Ασπασίας που πυροβολήθηκε από τον πατέρα της στο Άργος τον Αύγουστο του 2013. Μετά την ανάρτηση και του δεύτερου άρθρου, η μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε να καταγράψω δύο ακόμα συγκλονιστικά στοιχεία που ρίχνουν περισσότερο φως στην πορεία προς την εγκληματική ενέργεια. Με μεγάλη προσοχή, άκουσα την κ. Φατούρου να μου μιλάει εκ νέου για την υπόθεση, αναφερόμενη σε “ηθικούς αυτουργούς” και συγκεκριμένες πράξεις, τις οποίες μου περιέγραψε με λεπτομέρεια, καταθέτοντάς μου όλη την αλήθειά της, όπως την βίωσε μέχρι την ημέρα της απόπειρας εις βάρος της κόρης της από τον ίδιο της τον πατέρα, αλλά και μέρες αργότερα ενώ στεκόταν άγρυπνος φρουρός στο πλευρό του παιδιού της στην εντατική.

Πλέον μπαίνουμε σε “βαθιά νερά” και η υπόθεση ενδεχομένως πρέπει να διερευνηθεί από ένα δικηγόρο ώστε να ελέγξει, με υπευθυνότητα και βάσει του νόμου, εάν έχουμε ποινικά κολάσιμες πράξεις κι εάν μπορούν να αποδοθούν ποινικές ευθύνες ως μια ηθική δικαίωση για αυτό το υπέροχο και πανέμορφο πλάσμα, την Ασπασία. Δεν θα μπω σε ένα τόσο “λεπτό” ζήτημα, γιατί απαιτεί νομική προσέγγιση και γνώσεις που εγώ δεν διαθέτω. Ούτε η δική μου ερευνητική προσέγγιση αποσκοπεί στο να στιγματίσει συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτός δεν είναι ο δικός μου ρόλος, ούτε των δημοσιογράφων. Δεν μπορώ ωστόσο να μη σταθώ στην κρισιμότητα του θέματος, προκειμένου να αναδειχθούν ορισμένα ουσιαστικά ζητήματα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν κάπου την υπόθεση και ταυτόχρονα να ανοίξουν ένα δρόμο στην εγκληματολογική έρευνα που θα έχει ως άξονα την υπόθεση της Ασπασίας, από την οποία αναμφίβολα εξάγονται θεμελιώδη συμπεράσματα. Γιατί ακόμα και ποινικές ευθύνες να μην αποθοδούν (αυτό δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, επομένως ούτε θα το κρίνω, ούτε θα σταθώ σε αυτό), το ηθικό κομμάτι σε τόσο σοβαρές υποθέσεις με ανήλικα θύματα είναι πολύ σημαντικό.

“Η κλειστή κοινωνία συνήθως γνωρίζει τις νοσηρές καταστάσεις, αλλά ποτέ δεν μιλάει. Όταν πια γίνεται το κακό, διαπράττεται το έγκλημα, τότε όλοι αρχίζουν να μιλάνε και να λένε τι ξέρουν”, υποστηρίζει εμφατικά η κ. Φατούρου. Η τοποθέτησή της είναι πολύ εύστοχη, το έχουμε δει να συμβαίνει μετά τη διάπραξη αποτρόπαιων εγκλημάτων. Το στοιχείο που εδώ πρέπει να διερευνήσουμε είναι εάν και πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Θα δώσω δύο συγκεκριμένα παραδείγματα, από την υπόθεση της Ασπασίας. Η κ. Σπυριδούλα Φατούρου δέχτηκε κακοποίηση από τον εν διαστάσει σύζυγό της στην πλατεία του χωριού μπροστά στα μάτια των συγχωριανών της και μπροστά στο παιδί της που χίμηξε σαν λιοντάρι πάνω του για να την προστατεύσει. Πώς αντέδρασε η τοπική κοινωνία; Γιατί δεν έγινε “δίχτυ προστασίας” για αυτήν τη γυναίκα και το παιδί της; Γιατί δεν προβληματίστηκε και δεν υπερασπίστηκε έμπρακτα μια μάνα που μπροστά στο παιδί της έπεσε θύμα βίας; Αντίθετα, όπως μου αποκάλυψε η κ. Φατούρου, ο πατέρας μετά την επίθεση στη μάνα φυγαδεύτηκε! Σε αυτές τις περιπτώσεις, ακόμα και οι κολλητοί φίλοι και η οικογένεια πρέπει να παίρνουν ξεκάθαρη θέση και να καταδικάζουν τη βία. Γιατί η βία “γεννά” βία και εάν προστατευθεί το άτομο που ασκεί βία, οι συνέπειες μπορεί να είναι δυσμενέστατες, όπως στην περίπτωση της κ. Φατούρου.

Δεύτερο στοιχείο, εξίσου σημαντικό, αφορά την οπλοκατοχή. Ένας άνθρωπος με αυτές τις εκρήξεις θυμού προμηθεύεται ένα όπλο, σίγουρα όχι “για πλάκα”, όπως προσπάθησε να “θολώσει τα νερά” στις εξηγήσεις που του ζητήθηκαν από την εν διαστάσει σύζυγό του, αλλά για να ολοκληρώσει το αποτρόπαιο σχέδιο του. Το σοκαριστικό της υπόθεσης είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ενδέχεται να βοηθήθηκε από συγκεκριμένο πρόσωπο, σύμφωνα πάντα με την κ. Φατούρου, ώστε να προμηθευτεί το όπλο, με το οποίο τελικά πυροβόλησε την ίδια του την κόρη στο κεφάλι!

Είναι, συνεπώς, εξαιρετικά σημαντικό να αντιληφθεί η τοπική κοινωνία και το περιβάλλον -φιλικό και οικογενειακό- ότι φέρει τεράστια ευθύνη, τουλάχιστον ηθική, αλλά ενδεχομένως και ποινική ανάλογα με την κάθε υπόθεση ασφαλώς, όταν με λόγια και πράξεις ωθεί ένα άτομο με ήδη βεβαρημένη ψυχοπαθολογία σε ακραίες ενέργειες, αντί να το βοηθήσει να συνέλθει ψυχολογικά και να αντιμετωπίσει την κατάσταση που βιώνει αποτελεσματικά και χωρίς ακρότητες. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπου το άτομο έχει επιθετική συμπεριφορά και την ίδια στιγμή παλεύει και το ίδιο να βάλει σε τάξη μέσα στο μυαλό του τα συναισθήματα που το κυριεύουν, ο ρόλος του περιβάλλοντος πρέπει να είναι θετικός. Να το βοηθήσει να στηριχτεί στα πόδια του, να ηρεμήσει ώστε να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες ψύχραιμα και -το κυριότερο- να αναζητήσει βοήθεια, ψυχολογική ή ψυχιατρική.

Ο περίγυρος δεν είναι άμοιρος ευθυνών! Ας γίνει συνείδηση όλων μας αυτό. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με υποθέσεις που θύμα της ακραίας συμπεριφοράς είναι ένα παιδί και αποτέλεσμα της ενέργειας ανεπανόρθωτα ψυχικά και σωματικά τραύματα, οι ευθύνες είναι τεράστιες. Όποιος γνωρίζει, όποιος βλέπει επιλήψιμες πράξεις να συμβαίνουν, όχι μόνο δεν πρέπει να τις υποστηρίζει και να τις υποθάλπει, αλλά έχει, τολμώ να πω, χρέος να βοηθάει στην έγκαιρη αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων. Όσοι στηρίζουν τέτοιες νοσηρές καταστάσεις για να ικανοποιήσουν τα δικά τους κατώτερα ένστικτα ή γιατί έτσι πιστεύουν ότι προσφέρουν βοήθεια, είναι ηθικά συνένοχοι.

Ένα μήνυμα εξίσου σημαντικό είναι ότι οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αρχίσουν να μιλούν ανοιχτά όταν βλέπουν να συμβαίνουν δίπλα τους καταστάσεις προβληματικές και να προστατεύουν τα θύματα, τα οποία συχνά επιλέγουν τη σιωπή εξαιτίας φόβου ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Έχω ωστόσο την βαθιά πεποίθηση ότι οι τοπικές κοινωνίες έχουν τεράστια ευαισθησία και μέσα από σωστή ενημέρωση τόσο από τους επίσημους φορείς αντεγκληματικής πολιτικής όσο και από τα ΜΜΕ θα μπορέσουν να γίνουν μια μεγάλη “αγκαλιά” και να στηρίξουν τους συντοπίτες τους, όταν αυτοί βρίσκονται σε κίνδυνο ή έχουν την ανάγκη τους.

Θα ολοκληρώσω με την αναφορά της κ.Φατούρου σε ένα πολύ ευαίσθητο θέμα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, αλλά να δοθεί η δέουσα προσοχή. Το θέμα αφορά το “bullying” που αισθάνεται ότι υπέστη σε όλη τη διάρκεια αυτής της τραγικής ιστορίας. Να αναφέρω ενδεικτικά ένα παράδειγμα που εμένα, τουλάχιστον, με έκανε να ανατριχιάσω. Όσο η μονάκριβη κόρη της χαροπάλευε στην εντατική, η επιστολή που άφησε ο δράστης και αυτόχειρας κυκλοφόρησε σε όλο το χώριο σε φωτοτυπίες! Από χέρι σε χέρι μοιραζόταν η επιστολή, όπως μου είπε η κ. Φατούρου. Και μιλάμε για την σύγχρονη Ελλάδα και όχι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο ρόλος της αντεγκληματικής πολιτικής στη χώρα μας; Μόνο στη θεωρία και σε όσα σημαντικά διδάσκουμε στα παιδιά στα αμφιθέατρα; Τι γίνεται με την πραγματική ζωή και την προστασία των πολιτών; Πώς διασφαλίζεται η ατομική αξιοπρέπεια, ειδικά όταν το άτομο βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση και δεν έχει το ψυχικό σθένος να αντιδράσει. Ασφαλώς, η παραπάνω πράξη -το να μοιράζεται σε φωτοτυπίες ο ανθρώπινος πόνος και η τραγωδία που βιώνει μια οικογένεια, ενώ μάλιστα το θύμα της εγκληματικής ενέργειας βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση- είναι εμφανώς προσπάθεια δημόσιου εξευτελισμού και ταυτόχρονα τεράστιας ασέβειας και αναισθησίας απέναντι σε ένα παιδί που εκείνη την περίοδο έδινε ακόμα μάχη για να κρατηθεί στη ζωή και που σήμερα παλεύει για μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Αυτό που σαφώς προέχει τώρα είναι η υγεία της Ασπασίας να βελτιωθεί και να βρεθεί σύντομα στο ζεστό περιβάλλον ενός σπιτιού -η μητέρα της υπογραμμίζει τις δυσκολίες να βρεθεί αυτό το σπίτι με τις αντίστοιχες προδιαγραφές για τη σοβαρότητα της κατάστασής της και ειλικρινά εύχομαι να ενδιαφερθούν και οι αρμόδιοι φορείς ώστε να βρεθεί σύντομα ένας κατάλληλος χώρος. Θα της κάνει πολύ καλό στην ψυχολογία της-. Ταυτόχρονα, όμως, αξίζει το κορίτσι αυτό να δικαιωθεί τουλάχιστον ηθικά, και έαν κάποιοι ηθελημένα ή από αδυναμία να αντιληφθούν τη σοβαρότητα της κατάστασης συνέβαλαν στο να “οπλιστεί” το χέρι μιας διαταραγμένης προσωπικότητας, πρέπει να κατανοήσουν το μέγεθος της ηθικής τους ευθύνης και το λάθος τους. Επίσης, όπως η κ. Φατούρου εξαρχής τονίζει, είναι αναγκαίο να αποτελέσει η δική της υπόθεση την αφετηρία για να προστατευθούν συνάνθρωποί μας που βιώνουν παρόμοιες νοσηρές καταστάσεις και είναι θύματα κοινωνικής καταγραυγής για τις επιλογές ζωής τους. Επιλογές, οι οποίες ακόμα κι αν είναι λανθασμένες, δεν νομιμοποιούν κανέναν να κατακρίνει και -το χειρότερο- να ωθεί έναν άνθρωπο με βεβαρημένη ψυχοπαθολογία στο έγκλημα ή σε άλλες ακραίες συμπεριφορές.

Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή. Ένα νέο κορίτσι, ένα λουλούδι, παλεύει για να κερδίσει την κάθε του μέρα και είναι χρέος μας να το στηρίξουμε και να το βοηθήσουμε να κρατήσει αυτό το υπέροχο χαμόγελο που δείχνει την καλοσύνη και το μεγαλείο της ψυχής του. Αυτό το χαμόγελο εγώ το αγάπησα, γιατί αντανακλά τα νιάτα, την αγνότητα και την ομορφιά και έχω την βαθιά πίστη ότι η Ασπασία μας, με αυτό το χαμόγελο, μια μέρα θα μας μιλήσει ξανά…
Της το χρωστά αυτό το δώρο η ζωή!

Αspa

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s