Για την Ασπασία (Αύγουστος 2013-Άργος)


Λένε ότι οι άνθρωποι που χαμογελάνε, πηγαία, έχουν βαθιά καλοσύνη μέσα τους και τεράστια δύναμη ψυχής. Η Ασπασία χαμογελούσε διαρκώς πριν την απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της από τον ίδιο της το πατέρα κι έκανε όνειρα για ένα υπέροχο μέλλον.

aspa2

Η Ασπασία χαμογελά και σήμερα, παρά τον καθημερινό αγώνα ζωής που δίνει. Αυτό το χαμόγελο με εντυπωσίασε βλέποντάς το σε τόσες φωτογραφίες. Χαμόγελο αληθινό, όμορφο, γεμάτο αθωότητα και αγνότητα. Με κάνει να πιστεύω ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό άνθρωπο, με πολύ ωραία συναισθήματα μέσα στην καρδιά του που συνεχίζει, ακόμα και από το κρεβάτι, να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται ότι μια μέρα θα γίνει καλά και θα γίνει σπουδαία εγκληματολόγος. Γιατί αυτό είναι το όνειρό της: να γίνει εγκληματολόγος, καθώς είναι παθιασμένη με την επιστήμη της εγκληματολογίας και μάλιστα έκανε σχέδια να ανοίξει τα φτερά της για το εξωτερικό και να ασχοληθεί με την εγκληματολογία, όχι τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά σε πρακτικό. Να γίνει επιστήμονας που θα ερευνά υποθέσεις υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο αριστείο με 19 και 7 ήρθε ενώ το παιδί ήταν στην εντατική.

Αspa

Πρότυπό της η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη, την οποία θαύμαζε και παρακολουθούσε ανελλιπώς τις εκπομπές της. Εύχομαι το όνειρο που της στέρησε ο πατέρας να της το χαρίσει ο Θεός ή όποια ανώτερη δύναμη υπάρχει και οι εξελίξεις της ιατρικής επιστήμης. Να σημειώσω ότι το παιδί ζει με δύο σφαίρες μέσα στο κεφάλι που είναι κι αυτό ένα θαύμα, γιατί μετά το πυροβολισμό και όσο χρονικό διάστημα παρέμεινε στην εντατική, οι γιατροί καλούσαν συνεχώς τη μητέρα να αποχαιρετήσει το παιδί της, το οποίο όμως ήθελε να ζήσει και έζησε!

Η Ασπασία από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει πρόοδο, αλλά δεν μιλάει και δεν κινείται. Τεντώνεται, αλλά δεν κινείται. Τρώει αλεσμένη τροφή και όπως πιστεύει η μητέρα της αντιλαμβάνεται ό,τι συμβαίνει γύρω της και με το βλέμμα της αντιδρά. Ένα πολύ σημαντικό σημείο που θέλω να τονίσω είναι ότι οι αγαπημένοι της φίλοι και κυρίως η κολλητή της παραμένουν στο πλευρό της, με τρόπο ουσιαστικό, δίνοντας κι εκείνοι με την παρουσία τους δύναμη στην Ασπασία. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο μήνυμα για την αξία της φιλίας και τη δύναμη της αγάπης! Όσο για τη μητέρα, είναι φύλακας-άγγελος στο πλευρό της και πρότυπο, γιατί αν και η ίδια μου είπε “η μάνα αντέχει και υπομένει”, είναι ένας τεράστιος Γολγοθάς αυτός που κάθε μέρα καλείται να ανέβει στο πλευρό του παιδιού της. Ας αναλογιστούμε όσες είμαστε μανούλες ότι όταν έχει μια ιωσούλα το παιδάκι μας, καταβαλλόμαστε και την επομένη δυσκολευόμαστε ακόμα και από το κρεβάτι μας να σηκωθούμε….

Σήμερα, το απόγευμα, είχα τηλεφωνική επικοινωνία -διάρκειας 1 ώρας- με την μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου. Δεν είχα σκοπό να της ζητήσω να μου δώσει συνέντευξη, ούτε να μιλήσουμε για το έγκλημα. Δεν σας κρύβω ότι η καρδιά μου άρχισε να χτυπά όταν μου είπε τα εξής λόγια που δεν θα ξεχάσω ποτέ “Αγγελική, θέλω εσύ να γράψεις αυτό το κείμενο για την Ασπασία. Ένα εγκληματολογικό κείμενο. Γιατί η Ασπασία ήθελε να γίνει εγκληματολόγος, είχε πάθος με την εγκληματολογία και ξέρω ότι θα ήθελε εσύ να γράψεις αυτό το κείμενο για εκείνη”.

Αυτό, λοιπόν, το κείμενο είναι μόνο για την Ασπασία, της το γράφω με όλη τη δύναμη της αγάπης μου και είναι το λιθαράκι που βάζει η ίδια η Ασπασία στην εγκληματολογική έρευνα. Η κ. Φατούρου μου είπε ότι θέλει, μέσα από το κείμενό μου, να περάσει δύο πολύ σημαντικά μηνύματα. “Μηνύματα ζωής” θα έλεγα που πρέπει να αξιολογηθούν κι από τους εγκληματολόγους. Είναι τα μηνύματα που και εγώ η ίδια, ως ερευνήτρια, προσπαθώ να περάσω μέσα από το βιβλίο και τα άρθρα μου, επομένως είναι πολύ σημαντικό οι ερευνητικές μου προσεγγίσεις να επιβεβαιώνονται από έναν άνθρωπο που έχει βιώσει την κατάσταση που εμείς περιγράφουμε και προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε.

smile Aspa

Το πρώτο μήνυμα που θέλει η κ. Φατούρου να περάσει είναι η έννοια της πρόληψης της εγκληματικότητας. Μια έννοια, στην οποία οι αρμόδιοι φορείς της Πολιτείας οφείλουν να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα -μέσω της αντεγκληματικής πολιτικής που ασκούν- αλλά και ο απλός πολίτης να αντιλαμβάνεται τα “σημάδια. “Σημάδια”, μια λέξη-κλειδί, την οποία η κ. Φατούρου τόνισε πάρα πολλές φορές στη συνέντευξη που μου παραχώρησε. Υπογράμμισε ότι το έγκλημα ήταν προσχεδιασμένο, άρα θα μπορούσε να προληφθεί και έκανε έκκληση σε όσες γυναίκες υφίστανται βία μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή φοβούνται για κάτι -μία άγρια συμπεριφορά, ένα βλέμμα, οτιδήποτε τους προκαλεί φόβο- να μη σιωπήσουν, να μιλήσουν και να φύγουν από την νοσηρή κατάσταση, το συντομότερο δυνατό, λαμβάνοντας έγκαιρα μέτρα πρόληψης. Να μη συγχωρήσουν, να μη δώσουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, γιατί ένας βίαιος άνθρωπος μπορεί να μην οδηγηθεί -νομοτελειακά- στο έγκλημα, όπως έγραψα πριν από λίγο καιρό στο άρθρο μου για τα εγκλήματα πάθους, αλλά “σίγουρα τέτοιες ιστορίες δεν θα έχουν καλό τέλος”, όπως η κ. Φατούρου τονίζει. “Αν η γυναίκα αισθάνεται φόβο μέσα στο σπίτι της, θα γίνει κάτι, γιατί οι γυναίκες έχουμε ένστικτο” μου λέει να γράψω στο κείμενό μου, και μου εξηγεί ότι κι εκείνη φοβόταν, αλλά δεν έκανε κάτι γι’ αυτό.

Με μεγάλη ακρίβεια μου περιέγραψε τα “σημάδια” που προμήνυαν ότι το κακό δεν θα αργούσε να γίνει, αλλά η ίδια δεν τα αξιολόγησε την κατάλληλη στιγμή: “Στη διάρκεια του έγγαμού βίου μας με χτύπησε 6 φορές. Την έβδομη φορά μου επιτέθηκε στην πλατεία Άργους, μπροστά σε κόσμο και η κόρη μας χίμηξε επάνω του σαν λιοντάρι. Όχι με μίσος για τον πατέρα της, αλλά με πολύ θυμό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανα τα αδύνατα δυνατά να μην καταλάβει κάτι το παιδί. Πέρα από τη σωματική βία, μου ασκούσε ψυχολογική βία. Με έκανε να αισθάνομαι ασήμαντη, ένα μηδενικό. Ότι εκείνος είναι πολύ σημαντικός και εγώ ένα τίποτα μπροστά του. Ήταν μηδενιστής. Απαξίωνε τους πάντες: τους άλλους γονείς, τους άλλους επαγγελματίες. Αυτός ήταν και κανένας άλλος” κι ύστερα μου ζητάει να περάσω αυτό το σημαντικό μήνυμα “Όποια γυναίκα κακοποιείται, είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά, να φύγει. Να φύγει γρήγορα”. Το βήμα, σαφώς, και είναι πολύ δύσκολο αλλά κρίνω κι εγώ ότι είναι αναγκαίο. Άλλωστε υπάρχουν φορείς, στις οποίες η γυναίκα μπορεί να καταφύγει αναζητώντας βοήθεια και στήριξη μέχρι να σταθεί στα πόδια της. Ακόμα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να αποτελέσουν ένα δίχτυ προστασίας για τη γυναίκα που κινδεύει, λόγω της τεράστιας δύναμής τους. Αλλιώς και η δική της ακεραιότητα και των παιδιών της κινδυνεύει. Εξίσου σοβαρή είναι και η λεκτική και ψυχολογική βία που κρατούν την ψυχή “δέσμια”, την χειραγωγούν και την τραυματίζουν.

Η κ. Φατούρου συνεχίζει “ήμασταν πολλά χρόνια σε διάσταση, αλλά κάτω από την ίδια στέγη. Δεν έπαιρνα την απόφαση να φύγω”. Αυτό το μεγάλο βήμα που πολλές γυναίκες δεν κάνουν, γιατί συνήθως εγκλωβίζονται στη συνήθεια της σχέσης και στην υποτιθέμενη ασφάλεια που τους παρέχει, με το οικονομικό κομμάτι να είναι αυτό που τις κρατάει “δέσμιες”, ειδικά όταν δεν εργάζονται. Και σε αυτό το θέμα όμως, μου απάντησε η κ. Φατούρου “Η φράση που μου είπε ο Κώστας, ο τωρινός σύντροφός μου, έφερε την αλλαγή στο μυαλό μου. Όταν του είπα, ότι φοβάμαι να φύγω γιατί δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα οικονομικά, μου είπε “γιατί; Είσαι άχρηστη; Αν δεν είσαι, θα μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα. Και αυτή η φράση μου έδωσε τη δύναμη ότι μπορώ να τα καταφέρω”. Όσο δύσκολο κι αν είναι, κάθε άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει ακόμα και μόνος του. Με προσπάθεια, με μόχθο, αλλά μπορεί.

Η απόφαση, ωστόσο, της κ. Φατούρου να φύγει από το σπίτι “γκρέμισε” όλο τον κόσμο για τον πατέρα της Ασπασίας. Η φράση που της είπε ήταν “Κάποτε μας ζηλεύανε, τώρα θα σε λυπούνται”. Όταν, σήμερα, αναλογίζεται τη συγκεκριμένη φράση, κατανοεί ότι πίσω από αυτά τα λόγια κρύβονται τα αρνητικά του συναισθήματα που τον οδήγησαν στην αποτρόπαια πράξη του.

Το κορίτσι, αυτό το λουλούδι, στήριξε την απόφαση της μητέρας να φύγει από το σπίτι και την ακολούθησε, γιατί η σχέση τους πάντοτε ήταν πάρα πολύ δυνατή, αφού όμως της είπε “Μη με βάλεις να διαλέξω σπίτι. Θα έχω δύο σπίτια και θα μπορώ να βλέπω τον πατέρα μου όποτε θέλω. Όχι, δύο φορές την εβδομάδα, αλλά όποτε θέλω”. Πράγματι, στοιχεία αρχαίας τραγωδίας έχει αυτή η υπόθεση, με την κόρη να εκφράζει βαθιά συναισθήματα αγάπης για τον πατέρα που θέλησε να της στερήσει τη ζωή.

Ας δούμε πώς η κ. Φατούρου περιγράφει το προφίλ του δράστη και πώς οδηγηθήκαμε στο έγκλημα. Τον περιγράφει ως έναν άνθρωπο χειριστικό, απαξιωτικό, εγωιστή και με τάσης μεγαλομανίας “μυθομανίας”, όπως χαρακτηριστικά είπε, επεξηγώντας “Έλεγε στους γύρω του ότι έχει χωράφια, σπίτι στο Ναύπλιο, πράγματα που δεν υπήρχαν”.

Θα σταθώ όμως και σε ένα άλλο σημείο. “Αυτό που με τρόμαζε, πέρα από την επιθετικότητά του, και όταν το σκέφτομαι ανατριχιάζω είναι το βλέμμα του. Είχε ένα σκοτεινό βλέμμα. Ένα βλέμμα που έδειχνε ότι είναι ικανός για τα πάντα”. Την ένιωσα, γιατί μία φορά στη ζωή μου, πολλά χρόνια πριν, είδα αυτό το βλέμμα σε έναν άνθρωπο (όχι του περιβάλλοντός μου). Ένα βλέμμα που δεν μπορώ να σας το περιγράψω, αλλά για να το θέσω λίγο μυθιστορηματικά είναι ένα βλέμμα “άψυχο”, σαν αυτός που σε κοιτάζει να μην έχει ανθρώπινα αισθήματα, αλλά μία απάθεια για τον πόνο του συνανθρώπου του.

“Το ίδιο βλέμμα είδα”, συνεχίζει η κ. Φατούρου “στο πρόσωπο του πατέρα του μικρού Φοίβου και πάγωσα. Δεν μπορούσα να τον βλέπω”. Το αξιοσημείωτο είναι ότι στο βιβλίο μου συσχετίζω τις δύο υποθέσεις και μιλώ για τον “πατέρα-τιμωρό”. Τον πατέρα που λειτουργεί σαν το χέρι της “θείας δίκης” και επιβάλλει την δική του τάξη πραγμάτων και τους δικούς του “νόμους”. Στο πρόσωπο του πατέρα της Ασπασίας, “βλέπω” έναν άνθρωπο που έχει πάθος προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο υπέρμετρος εγωισμός του και το νοσηρό του άγχος “για το τι θα πει η τοπική κοινωνία για το χωρισμό του” καθιστούν τη ζωή του και ολόκληρη την ύπαρξή του ανυπόφορες. Δεν αντέχει να ζει με αυτούς τους όρους που, σύμφωνα με την δική του ιδεοληψία και διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία, τον ταπεινώνουν και τον εξευτελίζουν στα μάτια των τρίτων και επιλέγει την αυτοκτονία. Για την εν διαστάσει σύζυγό του επιλέγει -όχι το θάνατο, όπως η ίδια φοβόταν πως θα την βλάψει- αλλά μια μαρτυρική ζωή, ενώ το παιδί του το θέλει μαζί του στο θάνατο (γιατί στόχος του ήταν να την σκοτώσει, ανεξαρτήτως αν δεν τα κατάφερε), για δύο λόγους, κατά την δική μου ερευνητική προσέγγιση: για να την “λυτρώσει”, σύμφωνα με την ιδεοληψία του, από την επιρροή της μητέρας της και γιατί στο πρόσωπό της “βλέπει” τη μητέρα της, για την οποία νιώθει ακραία συναισθήματα (μίσους-πάθους). Η κ. Φατούρου μού επιβεβαίωσε ότι στο πρόσωπο της κόρης του “έβλεπε” την ίδια, υποστηρίζοντας “Ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν ‘έβλεπε’ την Ασπασία, αλλά εμένα. Εμένα σκότωσε στο πρόσωπό της”.

Είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι, ενώ η μητέρα περιγράφει τη σχέση πατέρας-κόρη άψογη μέχρι εκείνη τη στιγμή και μιλάει (προς τιμήν της) για έναν πατέρα που φροντίζει να μη λείψει κάτι στην κόρη του και, παρόλο που δεν επιδιώκει να βρίσκονται συχνά (αν και έκανε παράπονα ότι δεν την έβλεπε), της εκφράζει την αγάπη του, τον τελευταίο καιρό -όπως μου αποκάλυψε η κ. Φουτούρου- φαίνεται ότι αλλάζει στάση και προς την κόρη του, γίνεται πιο επιθετικός. Η μητέρα αναφέρει: “Μήνες πριν έβριζε και το παιδί και του απέδιδε ευθύνες. Του έκανε ψυχολογικό πόλεμο. Του έλεγε στο τηλέφωνο ‘τσακίσου κι έλα σπίτι μου. Με πρόδωσες'”. Λόγια με τεράστια βαρύτητα που φαίνεται ότι στην ψυχοσύνθεσή του έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οδήγησαν στην απόπειρα δολοφονίας.

Κα φτάνουμε στο έγκλημα. Η κ. Φατούρου με την περιγραφή της έριξε πολύ φως στην υπόθεση. “Ένα μήνα πριν είχε ηρεμήσει πάρα πολύ. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του μας έκανε μεγάλη εντύπωση”. Κι εδώ έρχεται το δικό μου ερώτημα-σκέψη μήπως η αλλαγή στη συμπεριφορά του οφειλόταν στην προετοιμασία που έκανε να “ρίξει την αυλαία” στο δράμα που ο ίδιος ένα μήνα αργότερα θα “έγραφε”;

Η κ. Φατούρου συνεχίζει την συγκλονιστική εξομολόγηση “Δύο εβδομάδες πριν με παίρνει στο τηλέφωνο και μου ζητάει να πάω σπίτι του να τον κουρέψω (σημ.:είναι κομμώτρια). Ο σύντροφός μου δεν με άφηνε, αλλά θέλοντας να φέρω ξανά την ισορροπία στις σχέσεις μας για το παιδί πήγα. Πες το κουταμάρα της μάνας, αλλά πήγα. Μέσα στο σπίτι πλανιόταν μια μαυρίλα. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Μια μαυρίλα – ένα συναίσθημα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και εξαφανίστηκε για πολλή ώρα. Πήγα να δω πού βρισκόταν, γιατί έλειπε πολλή ώρα και άκουγα έναν ήχο σαν σίδερο. Τότε είδα στο ντουλάπι του ένα όπλο. Τρόμαξα και έφυγα”.

Δύο εβδομάδες μετά ο πατέρας προσκαλεί την κόρη σπίτι του για φαγητό (κάτι που, κατά τη μητέρα, δεν συνήθιζε). Η μητέρα απαγορεύει στην κόρη της να πάει, γιατί φοβάται εξαιτίας του όπλου και ο πατέρας της τηλεφωνεί και της λέει ότι μπορεί να έρθει και εκείνη αν φοβάται. Η μητέρα του δηλώνει ότι δεν θα ξαναπάει ποτέ σπίτι του μετά από αυτό που αντίκρισε στο ντουλάπι και απαγορεύει εκ νέου να πάει σπίτι του. Δέχεται τελικά να αφήσει την Ασπασία να βρεθούν έξω να φάνε. Ο πατέρας τρώει με την κόρη του κι ύστερα της λέει ότι θα την πάει με τη μηχανή του σπίτι. Η Ασπασία του ζητάει να σταματήσουν στο περίπτερο για να αγοράσει τα τσιγάρα που της έχει ζητήσει η μητέρα της. Αγοράζει τα τσιγάρα και όταν στρέφει το πρόσωπό της, ο πατέρας της σε απόσταση αναπνοής της λέει “σε αγαπώ πολύ” και την πυροβολεί στο κεφάλι….Ύστερα επιστρέφει σπίτι και αυτοκτονεί. Βρέθηκε επιστολή του στο σπίτι, όπου εξηγεί τους λόγους αυτοκτονίας και την απόπειρα δολοφονίας, αλλά η κ. Φατούρου δεν την έχει διαβάσει. Για να μην επιβαρυνθεί η ψυχολογία της, την συμβούλευσαν να μην την διαβάσει, αλλά σήμερα -τρία χρόνια μετά- αισθάνεται την ανάγκη, όπως μου εκμυστηρεύτηκε, να ανοίξει το φάκελο, να διαβάσει την επιστολή και να συνθέσει κι εκείνη τα κομμάτια του παζλ του ψυχισμού αυτού του ανθρώπου που παντρεύτηκε στα 16 της χρόνια και αγάπησε πολύ.

smile2

Το δεύτερο μήνυμα που η κ. Φατούρου ήθελε να περάσω μέσα από το κείμενό μου αφορά το συσχετισμό της ψυχικής νόσου με το έγκλημα. Υποστηρίζει ότι είναι μεγάλο λάθος να ταυτίζουμε όποιον έχει διαπράξει ένα αποτρόπαιο έγκλημα με τον ψυχασθενή, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί πιστεύει ότι έτσι τους δίνει η κοινωνία “άλλοθι” για το έγκλημά τους, τους δικαιολογεί τρόπον τινά. Δεύτερον, γιατί με αυτό τον τρόπο στιγματίζεται μία ολόκληρη ομάδα πληθυσμού. “Οι ψυχικά νοσούσες δεν είναι εγκληματίες, όπως παρουσιάζονται”. Συμφωνώ απόλυτα με τις θέσεις της. Διδάσκουμε στα παιδιά-τους μελλοντικούς δημοσιογράφους ότι οι αναφορές τους στο αστυνομικό ρεπορτάζ σε “τρελούς”, “σχιζοφρενείς”, “ψυχασθενείς” εγκληματίες που συχνά αποδίδονται και με ακόμα πιο ακραίους χαρακτηρισμούς “ο σχιζοφρενής με το πριόνι”, “ο ψυχάκιας” κ.λπ. ταυτίζουν a priori το έγκλημα με την ψυχασθένεια, στιγματίζοντας παράλληλα ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Η κ. Φατούρου ολοκληρώνει τη συνέντευξη, λέγοντας “Με γέρασε αυτή η υπόθεση Αγγελική, αλλά με έκανε και πιο σοφή. Διαβάζω τα μάτια των ανθρώπων χωρίς να χρειάζεται να μου μιλήσουν”. Η κ. Φατούρου θέλει να βοηθήσει μέσα από την δική της οδυνηρή εμπειρία. Οπότε, σκεφτόμαστε εάν καταφέρουμε κάποια στιγμή να μιλήσει στο πλαίσιο του Πανεπιστήμιου, εφόσον ασφαλώς υπάρξει και το αντίστοιχο ενδιαφέρον που θεωρώ σημαντικό να υπάρξει, γιατί η εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει βιώσει μια τέτοια κατάσταση βοηθάει σε πολύ μεγάλο βαθμό την εγκληματολογική έρευνα.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο με την υπέροχη φράση που μου είπε αυτή η γυναίκα, η Σπυριδούλα Φατούρου “Είμαι υπερήφανη που η Ασπασία είναι κόρη μου. Ακόμα και τώρα είμαι υπερήφανη. Καταλαβαίνεις…δεν είμαι εγώ η μαμά της Ασπασίας, είναι η Ασπασία η κόρη μου”. Τόσο όμορφα και αληθινά λόγια για ένα πανέμορφο -εξωτερικά και εσωτερικά- πλάσμα. Ένα λουλούδι της ζωής που εφόσον άδικα βρίσκεται σε αυτό το κρεβάτι είναι υποχρέωση όλων μας να το στηρίξουμε.

Η Ασπασία αυτή την περίοδο αναζητεί ένα σπίτι που θα έχει τις προϋποθέσεις για να καλύψει τις ανάγκες της αναπηρίας της. Όπως με ενημέρωσε η κ. Φατούρου, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ένα τέτοιο σπίτι, αλλά σίγουρα είναι σημαντικό κάποια στιγμή να επιστρέψει στη θαλπωρή μιας οικίας και να βρεθεί ξανά κοντά στους φίλους της και αγαπημένα της πρόσωπα.

Ασπασία, σε αγαπώ κι εγώ πολύ! Σε περιμένω!

aspa3

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s