Εγκλήματα πάθους: τα κρυφά και φανερά “μηνύματα”


Σε συνέχεια του άρθρου μου στο postmodern.gr σχετικά με τα εγκλήματα πάθους που μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/egklimata-pathous-pente-ypothesis-ke-to-profil-ton-draston-tous/ καταγράφω το σχόλιο που μου έστειλε ένας σπουδαίος επιστήμονας, ο Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Αντώνης Μαγγανάς ότι ” το “πάθος” στην ουσία είναι μια μίξη κτητικότητας και αποκλειστικότητας, ζήλιας, εγωκεντρισμού, ανασφάλειας και αδυναμίας ελέγχου του θυμού, συν βέβαια πιθανές ψυχοπαθολογικές αιτίες”.

Το παραπάνω σχόλιο με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Ειδικά σε υποθέσεις που έχουν καταγραφεί από την έρευνα, όπου ο δράστης ή η δράστιδα ενός ανάλογου εγκλήματος με απόλυτη ψυχραιμία, κυνισμό, απάθεια, αλλά και μεθοδικότητα, επιχειρεί να “ξεφορτωθεί”/ “απαλλαγεί” από το θύμα του, το οποίο αποτελεί το “αντικείμενο του πάθους του”.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, βλέπω ένα πάθος του θύτη όχι προς το θύμα, αλλά προς τον ίδιο του τον εαυτό. Έναν ακραίο εγωισμό και ναρκισσισμό που τον κάνει να θεωρεί ότι το άλλο άτομο του ανήκει στη ζωή και το θάνατο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Πολύ σημαντικό στοιχείο αυτό που σημειώνει ο Καθηγητής σχετικά με την αδυναμία ελέγχου του θυμού. Μάλιστα, ο κ. Μαγγανάς έχει προτείνει τη δημιουργία ενός προγράμματος διαχείρισης ελέγχου θυμού, όπως εφαρμόζεται στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τον Καναδά και το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί και για την πρόληψη της νεανικής παραβατικότητας.

Είναι, συνεπώς, πολύ σημαντικό ένα άτομο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά να μάθει να διαχειρίζεται το θυμό του και να ελέγχει τα αρνητικά και συχνά ακραία συναισθήματά του. Αυτό, ωστόσο, δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς βοήθεια και στήριξη, τουλάχιστον σε αυτές τις πιο σοβαρές περιπτώσεις που υπάρχει μια παθογένεια.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό επίσης και αυτό θα ήθελα να είναι το μήνυμα του σημερινού κειμένου ότι το άτομο που βιώνει την ακραία συμπεριφορά του/της συντρόφου/ συζύγου πρέπει να προβληματιστεί έγκαιρα. Η άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας δεν οδηγεί νομοτελειακά στο έγκλημα, αλλά είναι δείγμα μιας παθολογικής συμπεριφοράς, η οποία ακόμα κι αν δεν οδηγήσει στο φόνο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Έτσι, λοιπόν, ακόμα κι αν το ζευγάρι χωρίσει και οι ακρότητες συνεχίσουν να λαμβάνουν χώρα, είναι σκόπιμο -τολμώ να πω αναγκαίο- το θύμα αυτών των συμπεριφορών να ενημερώσει το περιβάλλον του και να λάβει τα πιο κατάλληλα μέτρα προστασίας του.

Ένα ακόμα στοιχείο που αξίζει να υπογραμμίσω στο σημείο αυτό είναι ότι κυρίως σε κλειστές κοινωνίες ή σε περιπτώσεις όπου το άτομο έχει (ή θεωρεί ότι έχει) ένα γόητρο λόγω οικονομικής/επαγγελματικής/κοινωνικής θέσης, τα κοινωνικά στερεότυπα και “πρέπει” δύναται να ασκήσουν επιπρόσθετη πίεση στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου τύπου ανθρώπου. Με απλά λόγια, ένα άτομο που λόγω άκρατου εγωισμού δεν μπορεί να δεχτεί και να αντιμετωπίσει αρνητικά σχόλια και υποτιμητικές συμπεριφορές (τύπου “τον/την παράτησε, είναι αποτυχημένος/αποτυχημένη” κ.λπ.) προτιμά να σκοτώσει, θεωρώντας με τη διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία του ότι με αυτό τον τρόπο αποδεικνύει την ανωτερότητά του. Η αυτοκτονία του θύτη, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι συχνή. Η υπόθεση του πατέρα που πριν από μερικά χρόνια (Αύγουστος 2013) πυροβόλησε την ίδια του την κόρη στο Άργος για να εκδικηθεί τη πρώην σύζυγό του και ύστερα αυτοκτόνησε εντάσσεται, κατά την ερευνητική μου ανάλυση, σε αυτή την κατηγορία. Δεν θα επεκταθώ όμως στην ανάλυση αυτής της υπόθεσης, γιατί έχω γράψει σχετικά άρθρα και στο ιστολόγιο, αλλά και στο υπό έκδοση βιβλίο μου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και πώς απεικονίζω το προφίλ του θύτη και τα συναισθήματά του απέναντι στην πρώην σύζυγό του αλλά και στην κόρη του.

Συνοψίζοντας, τα εγκλήματα “πάθους” παρουσιάζουν μεγάλο ερευνητικό ενδιαφέρον και ακριβώς, επειδή τα κρυφά και φανερά “μηνύματα” που ο θύτης ανάλογων εγκλημάτων “στέλνει” στο θύμα του (ή να πω καλύτερα στο “στόχο” του/ στο “αντικείμενο του ακραίου του πάθος προς τον ίδιο, εν τέλει, τον εαυτό του) πρέπει να αξιολογούνται σοβαρά, υπογραμμίζω την ανάγκη της ουσιαστικής παρέμβασης και διαχείρισης του θυμού. Ειδικά, στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας, όπου το έγκλημα σκληραίνει.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s