Μαντική και Δημοσιογραφία


Το αδιανόητο δεν είναι ότι συνελήφθη πριν από μερικές μέρες μέντιουμ με την κατηγορία της απάτης. Σε όλες τις κοινωνίες και τις εποχές υπήρχαν απατεώνες που με χειριστικά μέσα επιχειρούσαν να “υποτάξουν” το νου και κυρίως την αδυναμία της ανθρώπινης ψυχής. Το ασύλληπτο είναι, τουλάχιστον για την δική μου λογική, ότι το συγκεκριμένο μέντιουμ ήταν πασίγνωστο και προβεβλημένο στα μίντια και από τα μίντια. Λαμπερές φωτογραφίες αγκαζέ με “celebrities” (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και ολοσέλιδα αφιερώματα ήταν η καλύτερη διαφήμιση της “δουλειάς” της μέντιουμ, κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, καθώς και άλλοι απατεώνες έχουν κατά καιρούς προβληθεί (με τιμές και δόξα) από τα μίντια.

Η προβολή από τα ΜΜΕ μιας μέντιουμ σε μια εποχή που έχει σημειώσει τεράστια τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο προκαλεί την κοινή λογική και υποτιμά το δημοσιογραφικό έργο. Ο σύγχρονος δημοσιογράφος που έχει γνώση και επιμορφώνεται στο αντικείμενό του πρέπει, κατά την κρίση μου, να αντιστέκεται σθεναρά σε αυτά τα φαινόμενα.

Για να προχωρήσω τη σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω, θα θέσω και το ερώτημα σχετικά με την ευθύνη του κοινού που δέχεται άκριτα ό,τι και όποιον του προβάλλουν τα μέσα κι ύστερα διαμαρτύρεται για την χαμηλή ποιότητα της δημοσιογραφικής δουλειάς, ενώ με τη στάση του θα μπορούσε να συμβάλλει στη διαμόρφωση της θεματολογίας. Τουλάχιστον ως ένα βαθμό, για να είμαστε ρεαλιστές.

Αυτό που επίσης θεωρώ επιτακτικό είναι να συνειδητοποιήσει ο δημοσιογράφος το μέγεθος της ευθύνης του και να κατανοήσει ότι σε μια κοινωνία που μαστίζεται από οικονομική κρίση έχει ευθύνη όταν διαφημίζει -άρα προωθεί- τη “δουλειά” ενός μέντιουμ με αφιερώματα και φωτογραφίες, οδηγώντας με αυτό τον τρόπο πολίτες σε μέντιουμ. Το τραγικό είναι ότι πολίτες καταφεύγουν, συχνά απελπισμένοι, σε τέτοιους ανθρώπους ζητώντας λύση στα αδιέξοδά τους και σε προβλήματα που αφορούν σοβαρά ζητήματα υγείας. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν την ανάλογη οικονομική δυνατότητα δύναται να παρασυρθούν από τη δύναμη του μέσου.

Ο ρόλος του δημοσιογράφου, ωστόσο, είναι να στηλιτεύει τόσο νοσηρές καταστάσεις και να προχωράει σε βαθύτερη έρευνα. Η δημοσιογραφική έρευνα μπορεί να είναι υποτιμημένη στη χώρα μας, γιατί ασφαλώς απαιτεί δουλειά και γνώση, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι οι δημοσιογράφοι που κάνουν ερευνητική δουλειά έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν από τη μάζα, να κερδίσουν την εκτίμηση του κοινού και την επαγγελματική καταξίωση.

Συνοψίζοντας, η μαντική και η δημοσιογραφία δεν θα έπρεπε να έχουν καμία απολύτως σχέση! Ο δημοσιογράφος εμβαθύνει στα κοινωνικά φαινόμενα, θέτει καίρια ερωτήματα, εκθέτει τον προβληματισμό του, αποκαλύπτει τις “σκοτεινές” πτυχές πολυσύνθετων ζητημάτων και, αναμφισβήτητα, δεν “συμπορεύεται” με μάντεις, μάντισσες και μαντικές τέχνες….

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s