Στιγμές ζωής: Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησε το δικό μας “παραμύθι”…


Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησε το δικό μας “παραμυθάκι”. Ένα παραμύθι που γράψαμε, μαζί, με φωτεινό μελάνι και ζωγραφίσαμε με πολλή αγάπη, πλατύ χαμόγελο, πάθος αλλά και δάκρυα, όπως συμβαίνει σε όλα τα παραμύθια. Δάκρυα που ευτυχώς σβήνονταν γρήγορα και γίνονταν σταγόνες βροχής για να χορέψουμε, ξεφεύγοντας από την πεζή πραγματικότητα. Μετά τη βροχή έβγαινε το ουράνιο τόξο και γινόταν γέφυρα για να φτάσουμε στην κορυφή των ονείρων που είχαμε σχεδιάσει. Το παραμυθάκι μας έχει ακόμα πολλές σελίδες και περιμένει να τις γράψουμε, με την ίδια αγάπη και ακόμα πιο φωτεινό χαμόγελο.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχω γράψει ποτέ κάτι για την επέτειο μας…ούτε εδώ στο ιστολόγιο, ούτε στο fb. Προσπαθώ όσο μπορώ τις προσωπικές μας στιγμές να τις κρατώ καλά φυλαγμένες στην καρδιά και να τις μοιράζομαι με τους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Φέτος, όμως, θα κάνω μια εξαίρεση και επειδή τα χρόνια περνούν σαν το νερό (κι αυτό που μένει τελικά σε έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν είναι ό,τι νιώθουμε μέσα στην καρδιά), θα σου αφιερώσω το σημερινό μου κείμενο. Θυμάσαι…όπως έκανα παλιά κι έτσι έχουμε τώρα ένα “κουτί αναμνήσεις”, με γραμματάκια και ιστοριούλες, κλειδωμένο στο συρτάρι μας να μας “ταξιδεύει” στο χρόνο και σε στιγμές…

Με αυτό το μικρό φωτογραφικό άλμπουμ, θέλω πολύ να ξανανιώσουμε, απόψε, εκείνη την υπέροχη ανατριχίλα χαράς στην πιο ωραία βραδιά του Ιούλη, 2/7/2005, όπου κάτω από το φως των αστεριών είπαμε το πιο όμορφο “σε αγαπώ”. Ήταν ένας παραμυθένιος γάμος, λάμπαμε από ευτυχία και ήμασταν πλημμυρισμένοι αγάπη…!!

Στιγμές…στιγμές ζωής. Ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό και την ψυχή. Μέσα από αυτές “ανοίγουμε” παράθυρο στο αύριο και αντικρίζουμε το παρόν με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Εύχομαι να μας ενώνει, πάντα, αυτό το συναίσθημα…που θέλεις να κρατάς το χέρι του άλλου σφιχτά και να “χάνεσαι” στην αγκαλιά του, για να νιώσεις και πάλι δυνατός κι ευτυχισμένος. Και να θυμόμαστε όλες τις στιγμές μας…εκείνες του ατελείωτου γέλιου και της απερίγραπτης χαράς, εκείνες που κλάψαμε και λυγίσαμε, εκείνες που σηκωθήκαμε ξανά ψηλά και κάναμε όνειρα….

Σε αγαπώ πολύ και σε ευχαριστώ για όλα!!

20160627_195203-1-1

Ο μπαμπάς συγκινημένος, το δικό μας χαμόγελο τα “λέει” όλα! Ο ιερέας που τελούσε το μυστήριο δεν σταματούσε να μας πειράζει και να μας κάνει να γελάμε….!

20160627_195725-1

Η αγαπημένη μου Δήμητρα που τότε πρωταγωνιστούσε στη “Λένη”, με την αγγελική της φωνή, τραγούδησε κι έδωσε στο όνειρό μας ακόμα πιο όμορφο χρώμα…

20160627_195133-1-1-1

Με τα κουκλιά παρανυφάκια μου…!Τις πανέμορφες νεράιδες!! Μαγικές στιγμές!!

20160627_195144-1

Just…married!! Μια νέα ζωή μόλις ξεκινά…

Με πολλή συγκίνηση σας φιλώ πολύ και “βουτώ” στην αγάπη που είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή μου!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s