“Το όνειρο που δεν άντεξε να ζήσει”


“Ποιος αντέχει να ζήσει το όνειρο μέχρι το τέλος;” “Ποιος αντέχει να φτάσει στα άκρα και να ξεπεράσει τα προσωπικά του όρια για να κάνει το πιο μεγάλο του όνειρο πραγματικότητα;”, “Ποιος τολμά να κάνει το μεγάλο εκείνο βήμα που θα αλλάξει τη ζωή του για πάντα, αλλά μπορεί τελικά να τον οδηγήσει στην καταστροφή;”. Ερωτήματα που πιστεύω ότι μας έχουν απασχολήσει όλους σε κάποια περίοδο της ζωής μας και ο καθένας από εμάς έκανε την δική του επιλογή “αντιμέτωπος” με το όνειρό του. Ένα όνειρο δυνατό ή ένα όνειρο που αποδείχθηκε ψεύτικο και αδύναμο να αντέξει στο χρόνο….

Το όνειρο παίζει κυρίαρχο ρόλο στο μυθιστόρημα της Μαρίας Ρουσάκη “Μόνο τα μάτια μένουν” και μου έδωσε πολύ όμορφη αφορμή για να ξεδιπλώσω και τους δικούς μου προβληματισμούς. Με την Μαρία μιλήσαμε χθες για την ψυχοσύνθεση του κεντρικού της ήρωα, Περικλή Καλαμάνου, για το ρόλο του ονείρου και της Μοίρας στην πλοκή του έργου, αλλά και για τις “σκοτεινές” αναζητήσεις της ψυχής. Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_28/

Κρατώντας τη φράση από το μυθιστόρημα “Μόνο τα μάτια μένουν” που άγγιξε την ψυχή μου και με προβλημάτισε, αφιερώνω το σημερινό μου κείμενο σε όλους όσοι δεν άντεξαν να ζήσουν το όνειρό τους, αλλά και σε όσους τόλμησαν το μεγάλο βήμα για να έρθουν πιο κοντά σε όσα ονειρεύονται. Κι εδώ έρχεται ο δικός μου προβληματισμός αν τελικά το όνειρο που δεν αντέχουμε να ζήσουμε είναι ό,τι πραγματικά ποθεί η ψυχή μας να ζήσει ή είναι, πολλές φορές, μια ψευδαίσθηση, μια εσωτερική μας ανάγκη να ξεφύγουμε, προσωρινά, από την πραγματικότητά μας και να βιώσουμε μια άλλη κατάσταση, διαφορετική από τα συνηθισμένα που θα μας συνεπάρει και θα κάνει τη στιγμή μας πιο έντονη.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν πολλά, ορισμένες φορές και βασανιστικά: “Μήπως όταν η καρδιά δεν τολμά, σημαίνει ότι τελικά το όνειρο πληγώνει τις στιγμές μας πιο πολύ από τη χαρά που θα μπορούσε να μας φέρει; Μήπως, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι καλύτερο να κάνουμε πίσω;”. Από την άλλη πλευρά υπάρχει και η αντίθετη άποψη, σύμφωνα με την οποία, όταν δεν τολμάμε να ζήσουμε το όνειρό μας είμαστε δειλοί κι αδύναμοι να ακολουθήσουμε την καρδιά μας και να ζήσουμε κάτι πιο ακραίο από όσο αντέχουμε.

Με ποια άποψη θα συμφωνήσει ο καθένας από εμάς εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Εξαρτάται και από την ίδια τη στιγμή που βιώνουμε μια κατάσταση. Άλλωστε, όλα είναι στο “παιχνίδι της ζωής” κι αυτή είναι η αξία της, άλλωστε.

Απόψε αισθάνομαι την ανάγκη να κλείσω πιο συναισθηματικά: με την προτροπή σε όλους μας να τολμάμε να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για να κατακτήσουμε την κορυφή των ονείρων που η δική μας καρδιά αντέχει να ζήσει….

Υ.Γ. Ευχαριστώ την κόρη μου που “ντύνει” πολλά από τα κείμενά μου με έργα της, εμπνευσμένα πολλές φορές από μεγάλους ζωγράφους που αγαπά…
20160624_180444

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις για το όνειρο στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s