Όταν οι ανήλικοι μπαίνουν βίαια στον κόσμο των ενηλίκων


Το ενδιαφέρον σας για το μείζον ζήτημα των εξαφανίσεων ανηλίκων στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλο, κρίνοντας από την αναγνώσιμοτητα των τελευταίων κειμένων μου στο ιστολόγιο. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς προβληματιζόμαστε έντονα, στοιχείο πολύ θετικό εάν συνδυάζεται με αφύπνιση και όχι με κινήσεις πανικού. Οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι για την πραγματκότητα και να την αντιμετωπίζουμε με νηφαλιότητα αλλά και προνοητικότητα.

Όσον αφορά την υπόθεση της ανήλικης που βρέθηκε μετά από, σχεδόν, 22 ώρες, λέγοντας στην ψυχολόγο τη συγκλονιστική φράση “η μητέρα μου με άφησε στο δάσος”, θα την παρακολουθήσουμε, όπως έχω ήδη αναφέρει, διότι παρουσιάζει έντονο εγκληματολογικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.

Στην καθημερινη πανηπειρωτική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ πρωινά νέα και στη δημοσιογράφο Βίκυ Κώστα μίλησα για τα περιστατικά με δράστες τους ίδιους τους γονείς που μετατρέπουν το παιδί τους σε “μπαλάκι” για λόγους εκδίκησης ή εξαιτίας άλλων διαφορών που δημιουργούνται μεταξύ των ζευγαριών. Επίσης, αναφέρθηκα στο σοβαρότατο ζήτημα της παραμέλησης των παιδιών από τους γονείς τους.

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός  ότι σήμερα, λόγω του διαδικτύου, το παιδί και ο έφηβος εκτίθενται σε νέας μορφής κινδύνους που δύναται να λάβουν επικίνδυνες διαστάσεις και προεκτάσεις. Το “κλειδί”, όπως οι ειδικοί επισημαίνουν, είναι η ενημέρωση: ολοκληρωμένη, σαφής και συγκεκριμένη ενημέρωση τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο, ώστε τα παιδιά να έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων, αλλά κυρίως, των τρόπων προστασίας τους.

Η πρόληψη του κινδύνου πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητά μας σε μια εποχή που κινείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και ο νέος έχει, από πολύ μικρή ηλικία, καθημερινή και συνεχή επαφή με τις νέες τεχνολογίες και όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία ασφαλώς και πρέπει να αποδεχτούμε, αλλά την ίδια στιγμή να προετοιμάσουμε το παιδί μας για την ασφαλή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Όταν το παιδί ή ο έφηβος αφήνεται ανεξέλεγκτος, όπως δυστυχώς παρατηρούμε να συμβαίνει, οι κίνδυνοι γίνονται άμεσοι. Ο έφηβος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί, ανεξέλεγκτα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να συνομιλεί με τον οποιονδήποτε, κλείνοντας ακόμα και ραντεβού με αγνώστους σε απόμερα -πολλές φορές- σημεία. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, όχι απλώς μεγάλη, αλλά τεράστια η ευθύνη των γονέων και σε ένα εξίσου σημαντικό βαθμό των εκπαιδευτικών όταν μένουν αμέτοχοι. Αυτό το στοιχείο πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό από όλους μας.

Τα παιδιά σίγουρα μπαίνουν πιο γρήγορα -και πιο βίαια, θα έλεγα- στον κόσμο των ενηλίκων, σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν την απόλυτη ωριμότητα να διασφαλίζουν τα δικαιώματά τους και να προστατεύουν τον εαυτό τους μπροστά σε σοβαρούς κινδύνους. Ο έλεγχος από την πλευρά των γονέων είναι, συνεπώς, μια ακόμα λέξη-κλειδί, που πρέπει να ασκείται με σύνεση και με γνώμονα την καλή προετοιμασία του παιδιού ώστε να ενταχθεί όσο πιο ομαλά γίνεται στον κόσμο των ενηλίκων, δεδομένου ότι η χρήση των νέων τεχνολογιών οδηγεί το παιδί σε μια πρώιμη ένταξη στην ενήλικη ζωή και πραγματικότητα.

Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των γονέων, στις μέρες μας, έχει πολλές ασχολίες και άγχη ακόμα και για ζητήματα επιβίωσης, δεν δικαιολογεί την παραμέληση των παιδιών μας. Τα παιδιά μας είναι η προτεραιότητά μας και δεν πρέπει, λανθασμένα, να πιστέψουμε ότι χωρίς την κατάλληλη ενημέρωση και τον έλεγχο, μπορούν να αντιμετωπίσουν, επαρκώς, τους κινδύνους. Ειδικά όταν αυτές οι απειλές λαμβάνουν μια “δελεαστική” μορφή: για παράδειγμα, ένας άγνωστος τους παρουσιάζεται ως συνομήλικός τους με κοινά ενδιαφέροντα.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι γνωστά σε όλους μας, αλλά το αξιοσημείωτο είναι ότι εξακολουθούν να λαμβάνουν  χώρα σοβαρά γεγονότα, ως απόρροια της παραμέλησης των παιδιών από τους γονείς. Αυτό οφείλει να μας προβληματίσει όλους και, πρωτίστως, να αναρωτηθούμε για το εάν έχουμε κατανοήσει τον ουσιαστικό ρόλο μας ως γονείς και ως μέλη μιας -θεωρητικά- τουλάχιστον κοινωνίας πρόνοιας. Η ευαισθησία μας δεν πρέπει να εξαντλείται ή να περιορίζεται μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου ένα αποτρόπαιο γεγονός με θύμα ανήλικο συμβαίνει. Πάντοτε, πρέπει να υπάρχει η σκέψη γιατί συνέβη ένα τέτοιο γεγονός και πώς θα μπορούσε να προβλεφθεί. Εάν, δηλαδή, αναζητήσουμε τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε ένα ειδεχθές περιστατικό με θύμα ανήλικο, μπορεί να εκπλαγούμε δυσάρεστα με το μέγεθος της ευθύνης μας.

Εν κατακλείδι, τα παιδιά μας καλούνται να ενταχθούν, πρώιμα, στον κόσμο μας: έναν κόσμο σκληρό και, σίγουρα, όχι αγγελικά πλασμένο. Πάρα ταύτα, τα παιδιά παραμένουν παιδιά και δεν μετατρέπονται, αυτομάτως, σε ενήλικες! Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την προστασία μας και η αθωότητά τους δεν πρέπει να χαθεί, ούτε στο πλαίσιο μιας εποχής που βιώνει καταλυτικές αλλαγές στις οικονομικές της δομές, καθώς και στο σύστημα αξιών της. Είναι, επομένως, σκόπιμο και αναγκαίο να ξεκινήσει ένας ειλικρινής διάλογος για το ρόλο της οικογένειας και της εκπαιδευτικής κοινότητας στην σύγχρονη εποχή της κρίσης, προτού η εγκληματικότητα με θύματα ανηλίκους λάβει επικίνδυνες διαστάσεις.

Περιμένω τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s