Υπόθεση εξαφάνισης


Έχοντας ασχοληθεί, ερευνητικά, με το φαινόμενο του school bullying, θα ήθελα να επισημάνω ότι, όπως δείχνει η πλειοψηφία των ερευνών, τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο, το bullying “αποδυναμώνεται” στις τάξεις του Λυκείου, ειδικά στην τελευταία, καθώς οι μαθητές επικεντρώνονται περισσότερο στις σπουδές τους και σε άλλα ζητήματα που τους απασχολούν. Όπως, μάλιστα πολλάκις έχει επισημάνει σε άρθρα του, ο Αναπληρωτής Υπουργός Δημόσιας Τάξης
και Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Γιάννης Πανούσης, είναι σκόπιμο να θέτουμε τα πράγματα στις ορθές τους βάσεις, να μην αγνοούμε, αλλά ούτε να υπερμεγεθύνουμε την ένταση στο πλαίσιο του σύγχρονου σχολείου, υπογραμμίζοντας ότι ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχει εισαχθεί η “κουλτούρα των όπλων” όπως για παράδειγμα στις ΗΠΑ. Αυτό,ασφαλώς, δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραγνωρίσουμε τις όποιες εντάσεις καταγράφονται στα σχολεία μας. Αντίθετα, τόσο οι επίσημοι φορείς, όσο και οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς, πρέπει να βοηθήσουν τα παιδιά να “εκτονώσουν” την έντασή τους δημιουργικά, να τους δείξουν πώς να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους, να εκτιμούν ο ένας τον άλλον και να αποδέχεται ο ένας τον άλλον.

Μου προξενεί εντύπωση όταν μιλάμε για “school bullying” και δεν αναζητούμε τα αίτια του φαινομένου στις ίδιες τις οικογένειες που δίνουν στα παιδιά αρνητικά πρότυπα, που τους περνάνε μηνύματα μίσους και αντιπάθειας για τους συνανθρώπούς τους. Εξίσου, και οι καθηγητές στα σχολεία, οφείλουν να σταθούν ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά, να τα φέρουν κοντά, να τους δώσουν κίνητρα να συνεργαστούν και να αγαπήσουν το σχολείο και τους συμμαθητές τους. Από εκεί πρέπει να αρχίσουν οι εκστρατείες κατά του school bullying και εκεί πρέπει να εστιαστούν: στο να γίνουν τα σχολεία μια μεγάλη, μια τεράστια αγκαλιά, για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, ανεξαρτήτως εάν πρόκειται για τους καλούς ή τους  “κακούς” μαθητές (έναν χαρακτηρισμό που δεν αποδέχομαι, όπως και σε άλλα άρθρα έχω αναφέρω), ανεξαρτήτως εάν πρόκειται για μαθητές εσωστρεφείς ή εξωστρεφείς, μαθητές με ιδιαιτερότητες. Εάν το σχολείο δεν γίνει μια αγκαλιά  που θα δίνει στους μαθητές δημιουργικές διεξόδους κι εάν οι γονείς δεν περάσουν μηνύματα αγάπης και συνεργατικότητας στα παιδιά τους, η ένταση στο σχολείο θα γίνεται ολοένα και πιο μεγάλη.

Ένα 20χρονο αγόρι, ο Βαγγέλης, τον οποίο ολόκληρη η Ελλάδα αναζητεί, λέγεται ότι είχε πέσει θύμα εκφοβισμού από τους συναδέλφους του, σπουδαστές, στη Σχολή όπου φοιτούσε. Θα προτιμούσα, βέβαια, να αναφερόμουν στην υπόθεση όταν θα είχα μπροστά μου όλα τα δεδομένα και τις μαρτυρίες, γιατί τα ΜΜΕ σπεύδουν να βγάλουν συμπεράσματα, να βάλουν ταμπέλες και να εκθέσουν ακόμα και τα θύματα, σε ανάλογες περιστώσεις. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα, στο οποίο θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι ένα 20χρονο αγόρι, ένας νεαρός άντρας, δέχεται εκφοβισμό. Χωρίς απαραιτήτως να αναφερόμαστε στην υπόθεση του Βαγγέλη, δεδομένου ότι μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε όλες τις πτυχές της υπόθεσης και οφείλουμε σεβασμό στο νεαρό που έχει εξαφανιστεί. Αναμφισβήτητα, ένα παρόμοιο ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό και αυτό που με προβληματίζει είναι το ότι εάν ισχύουν τα παραπάνω, ο νεαρός άντρας δεν βρήκε πουθενά κάποια στήριξη. Θεωρώ ότι πρόκειται για σπανιότερο φαινόμενο να βλέπουμε τόσο ακραία φαινόμενα σε αυτές τις ηλικίες και μάλιστα μεταξύ σπουδαστών, επομένως χρειάζεται μεγαλύτερη εμβάθυνση και αναζήτηση αιτιών.

Δηλαδή, η προσέγγισή μας, όταν έρθουν όλα τα στοιχεία στην επιφάνεια, πρέπει να είναι κριτική, διότι σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για κάτι που, κατά την άποψή μου, διαφοροποιείται από το school bullying και δείχνει μια γενικότερη κρίση αξιών, όπου ένας νέος άνθρωπος δεν βρίσκει στηρίγματα, ούτε από τον ίδιο του τον εαυτό, ούτε από τους συμφοιτητές του, ούτε από τους διδάσκοντες, ούτε από την οικογένεια, ούτε σε τελική ανάλυση από την οργανωμένη Πολιτεία και τους θεσμούς της. Άρα, δεν πρέπει να δούμε το θέμα επιφανειακά, αλλά να εξετάσουμε εις βάθος το ζήτημα και να βοηθήσουμε όλοι μας -γονείς, εκπαιδευτικοί, ερευνητές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι- να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα που φέρνουν στο φως την κοινωνική παθογένεια. Όσον αφορά τα μίντια, κρίνω εξαιρετικά σημαντικό να μην εστιάσουν στο “προσωπικό δράμα”, αλλά στο φαινόμενο και να προτείνουν σοβαρές και συγκεκριμένες λύσεις.

Τονίζω, εν τούτοις, ότι δεν έχω τα στοιχεία της υπόθεσης, ούτε μια ολοκληρωμένη εικόνα, ώστε να προβώ σε ασφαλή συμπεράσματα. Σημασία έχει να βρεθεί ζωντανό το παλικάρι και να βρει τη δύναμη που σίγουρα κρύβει μέσα στην ψυχούλα του για να αντιμετωπίσει τη ζωή, με ένα χαμόγελο στα χείλη. Όλοι μας είμαστε δίπλα του και όλοι τον νιώθουμε, γιατί όλοι μας έχουμε υπάρξει θύματα, αν όχι bullying, τουλάχιστον κάποιου χλευασμού. Κι όλοι μας έχουμε, συνειδητά ή ασυνειδήτα, πληγώσει με το χλευασμό μας κάποιους άλλους…Διότι, δυστυχώς, αυτό μας δείχνει και η έρευνα και, ενδεχομένως, το έχετε βιώσει κι εσείς, ότι οι ρόλοι μεταξύ του εκφοβιστή και του θύματος δύναται να εναλλαχθούν. Ενώ και πίσω από την ιστορία των εκφοβιστών, συχνά κρύβονται περιστατικά κακοποίησης. Χωρίς να συμβαίνει αυτό σε όλες τις περιπτώσεις, δεδομένου ότι κάθε υπόθεση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Συμπερασματικά, τονίζω ότι δεν πρέπει να μείνουμε στα λόγια και τις παρορμήσεις της στιγμής. Πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες, να εμβαθύνουμε στο φαινόμενο και να δώσουμε αποτελεσματικές λύσεις. Προς το παρόν, όμως, ας ευχηθούμε να βρεθεί ο 20χρονος και να δείξουμε σεβασμό απέναντι στον νεαρό άντρα, γιατί το αξίζει!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s