Το μούσι με την λαμπερή τουαλέτα πρώτο και η ελληνική συμμετοχή στις πρώτες από το τέλος θέσεις: Eurovision


Τελικά, το “μούσι” με το λαμπερό, στενό φόρεμα και τα αστραφτερά σκουλαρίκια, κατάφερε να βγει πρώτο και με διαφορά, στη γιορτή της μουσικής, στην Eurovision. Η Ελλάδα, από την άλλη, με αγγλικό στίχο και χωρίς να προβάλει κάποιο ελληνικό στοιχείο ή να δίνει ελληνικό χρώμα, κατέλαβε μία από τις τελευταίες θέσεις. Σε μια εποχή μάλιστα που η Ελλαδίτσα πρέπει να δείξει προς τα έξω, έστω και σε πανηγυράκια, το χρώμα της, τις μουσικές της, να δώσει το στίγμα της, προτίμησε να δώσει μια μουσική, ένα χρώμα κι ένα ρυθμό, που ούτε σχέση με Ελλάδα έχει, ενώ οι ξένοι “το κάνουν καλύτερα”, γι’ αυτό απλώς μας αγνόησαν. Βέβαια, τα νεαρά αγόρια που μας εκπροσώπησαν έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Οι ιθύνοντες έπρεπε να είχαν, ενδεχομένως, θέσει άλλα κριτήρια επιλογής και να δώσουν έμφαση στην Ελλάδα, έστω και με αγγλικό στίχο αλλά κάτι από Ελλάδα και κυρίως με χρώμα ελληνικό. Να ξέρουμε τουλάχιστον ποια χώρα διαγωνίζεται και τι εκπροσωπεί.

Προσωπικά, παρακολουθώ την eurovision από μαθήτρια και απολαμβάνω τις “eurovision nights”, γιατί τις έχω ταυτίσει με ευχάριστες βραδιές με φίλους και πολύ γέλιο. Να ανεβαίνουμε στον καναπέ και να χορεύουμε Σάκη, να ουρλιάζουμε, να γελάμε με αστείες φιγούρες, να χειροκροτάμε δυνατές φωνές. Μόνο που φέτος, μου προκάλεσε μάλλον αρνητικά συναισθήματα, περισσότερο θλίψης, παρά γέλιου, όπως τα περασμένα χρόνια.

Δυστυχώς, θα έλεγα, αποδεικνύεται για μία φορά ακόμα, ότι το παράξενο, το περίεργο, το αλλόκοτο, πάντα εντυπωσιάζει και κερδίζει. Ακόμα κι αν αυτό το “περίεργο” αγγίζει τα όρια του γελοίου αλλά και της ταπείνωσης του γυναικείου και ανδρικού φύλου. Ο άντρας-γυναίκα μούσι παρουσίασε ένα “ανθρώπινο μόρφωμα”, το “ουδέτερο φύλο”, όπως διάβασα ότι θεωρεί αυτό που είναι, και έτσι κατάφερε να κερδίζει τα βλέμματα όλων. Ίσως, το κοινό ψήφισε για να “σπάσει πλάκα”, ίσως για να περάσει κάποιο μήνυμα στην Ευρώπη, ίσως λίγο από όλα.

Πικρή βέβαια διαπίστωση όποια επιλογή να διαλέξουμε -την πλάκα ή το μήνυμα- γιατί έτσι επιβεβαιώνεται ότι για να έχει μεγάλη απήχηση η “διαφορετική πρόταση” πρέπει να αγγίζει τα όρια του φαιδρού -ή και να τα ξεπερνάει-. Αντίθετα, θα ήταν πολύ όμορφο και πολύ θετικό να ξεχώριζε κάποια στιγμή το διαφορετικό, το οποίο όμως θα είχε να μας κάνει μια πρόταση, ουσιαστική, δημιουργική που θα μπορούσε να μας πάει ένα βήμα παρακάτω, χωρίς να στηρίζεται στο γελοίο, για να προκαλέσει την προσοχή μας. Γιατί, αναμφίβολα, πανηγυράκι είναι η Eurovision, αλλά όλοι ή σχεδόν όλοι την παρακολουθούμε, σε παγκόσμια σχεδόν κλίμακα. Οπότε, είναι από τα λίγα πανηγυράκια που τυγχάνουν τόσης προβολής.

Ακούω ότι αυτός ο άνθρωπος-μούσι περνάει ένα πολύ έξυπνο και ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη! Αυτό δήλωσε και ο ταλαντούχος δημιουργός Γιώργος Καπουτζίδης, στο τέλος της βραδιάς. Ότι, δήθεν, “όλοι μας μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα, με κάθε τρόπο”. Εμένα, βέβαια, άλλο μήνυμα μου πέρασε το “μούσι”, ότι η ακρότητα, ακόμα και η χυδαιότητα, εξιδανικεύονται και γίνονται τελικά ισχυρότατα όπλα στα χέρια των επιτήδειων για να επιβάλουν την δική τους “δικτατορία ιδεών”, που εκνευρίζεται και υστεριάζει όταν για παράδειγμα ένας δημοσιογράφος θέτει “ενοχλητικά” ερωτήματα.

Ζούμε βέβαια σε ακραίες εποχές…και θέλουμε να δείξουμε πόσο “προοδευτικοί” και “ανοιχτόμυαλοι” είμαστε. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι επιλογές μας, ακόμα και σε πολύ σοβαρές αποφάσεις, είναι ακραίες. Σε εκείνες τις περιπτώσεις, δικαιολογούμε τις ακρότητές μας, με τη δήθεν δικαιολογία ότι “με την ακρότητα, θα αλλάξουμε το σύστημα”.

Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι όταν το παιδί μου είδε την Conchita στην τηλεόραση, άρχισε να φωνάζει τρομαγμένο “Μαμά, κλείσε την τηλεόραση. Είναι αηδία”. Και βέβαια, η τηλεόραση έκλεισε και δεν την άνοιξα ξανά. Λυπάμαι πιο πολύ που στη γιορτή της μητέρας βγαίνει αυτή η εικόνα, του “ουδέτερου φύλου” ενός/μιάς μουσάτης, με χρυσές τουαλέτες και σκουλαρίκια. Γιατί, ακόμα κι αν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα για την ισότητα και ελευθερία, η εικόνα του “ουδέτερου φύλου” με τις αστραφτερές τουαλέτες και τα αστραφτερά κοσμήματα, μάλλον αντίθετα μηνύματα περνούσαν, περισσότερο μηνύματα για καραγκιοζάκια.

Όσον αφορά το δήθεν ρόλο που κατασκεύασε μέσω αυτής της εμφάνισης, πιο πολύ δικαιολογία μου ακούγεται ότι έφτιαξε έναν ρόλο κι αν όντως έφτιαξε έναν ρόλο, ο ρόλος αυτός δεν θα έπρεπε να μας διασκεδάσει ή να μας προβληματίσει θετικά; Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου πάντα, εξευτελίζει άντρες και γυναίκες, δημιουργώντας αρνητικά συναισθήματα.

Πιστεύω, πάντως, ότι και σε εκλογική αναμέτρηση να κατέβαινε μία φιγούρα όπως η παραπάνω, πρώτη θα έβγαινε. Γιατί πάντα το νέο, το φρέσκο, το καινούργιο, το “μήνυμα” ταυτίζεται με τέτοιες εικόνες: μούσια και αστραφτερές τουαλέτες. Ασφαλώς, γελάω, γιατί η eurovision είναι ένα ωραίο πανηγυράκι που όλοι την παρακολουθούμε για να περνάμε καλά. Αλλά, φέτος δεν πέρασα καλά.

Όσο για την Ελλαδίτσα μας, αν του χρόνου πάει, ας δώσει πολύ ελληνικό τόνο, χρώμα, ύφος. Να ξεσηκώσουμε την Ευρώπη με Ελλάδα, θάλασσα, ήλιο. Ακόμα κι αν πατώσουμε, όπως φέτος, κάτι θα έχουμε δείξει από Ελλαδίτσα. Θα δείξει…next year!! Με πιο πολύ γέλιο και χωρίς “θλιβερές εικόνες”….

Το σημερινό μου κείμενο το αφιερώνω στους φίλους μου και τη χθεσινή μας συζήτηση, όπου μου εξέφραζαν την απορία αλλά και δυσαρέσκειά τους για την “εξιδανίκευση, αποδοχή και χειροκρότημα της ακρότητας, του φαιδρού, ακόμα και του ταπεινωτικού και του εξευτελιστικού”.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s