Ομόφυλα ζευγάρια και απόκτηση παιδιών


Έντονη είναι η συζήτηση και αντικρουόμενα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σχετικά με το ζήτημα της απόκτησης παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια. Το ζήτημα είναι, αναμφίβολα, πολύ “ευαίσθητο”, καθώς αφορά την παιδική ψυχή. Με το σημερινό μου κείμενο, αποφάσισα να καταθέσω την προσωπική μου άποψη, γιατί κι εμένα με έχει προβληματίσει το ερώτημα εάν ένα ομόφυλο ζευγάρι έχει το “δικαίωμα” στην απόκτηση ενός παιδιού.

Ασφαλώς, από την μία πλευρά, πιστεύω ότι το κάθε άτομο έχει το αναφαίρετο δικαιώμα να επιλέγει το σύντροφό του και να ζει την προσωπική του ζωή, όπως επιθυμεί. Ο έρωτας και η αγάπη, άλλωστε, είναι πολύ όμορφα συναισθήματα και είναι σημαντικό να εκφράζονται ελεύθερα, χωρίς ενοχές, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς φόβο και ντροπή. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κοινωνικός ρατσισμός, γιατί η δύναμη της αγάπης είναι τεράστια και είναι κρίμα κάποιοι άνθρωποι να υποκρίνονται ότι είναι κάτι “άλλο” από αυτό που πραγματικά είναι, να προσπαθούν να παρουσιάσουν μια εικόνα που είναι “κοινωνικά αποδεκτή” και να μη ζουν όπως θέλουν να ζήσουν, με το σύντροφο που “γεμίζει” την ψυχή τους και τους κάνει ευτυχισμένους. Άλλωστε, στον έρωτα, δεν υπάρχουν “διαστροφές”, υπάρχουν μόνο επιθυμίες και συναισθήματα.

Η απόκτηση, ωστόσο, ενός παιδιού είναι ένα πολύ διαφορετικό ζήτημα. Είναι μια τεράστια ευθύνη, γιατί αφορά μια άλλη ψυχή που δεν μας ανήκει. Μια ψυχή που έρχεται στον κόσμο μέσα από την “πνοή” που της δίνει η γυναίκα-μάνα, για να εξελιχθεί σε ένα ανεξάρτητο άτομο, μελλοντικά. Η φύση, για κάποιους λόγους, όρισε να είναι η γυναίκα αυτή που θα κυοφορήσει τη νέα ζωή. Μια ζωή, η οποία δημιουργείται από την ένωση του άντρα με τη γυναίκα. Για κάποιους λόγους, η φύση δεν έδωσε τη δυνατότητα σε ομόφυλα ζευγάρια. Η φύση ίσως έκανε λάθος, αλλά έτσι όρισε να γεννιέται και να μεγαλώνει η νέα ζωή, από τον πατέρα και τη μάνα, από την δική τους ένωση και να ανατρέφονται από το πατρικό και μητρικό πρότυπο.

Σαφώς, η αγάπη με την οποία θα μεγαλώσει ένα παιδί είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Και, αναμφίβολα, η αγάπη δεν έχει φύλο. Και, δυστυχώς, έχουμε δει περιπτώσεις μανάδων και πατεράδων-τεράτων που έχουν κακοποιήσει τα παιδιά τους. Αυτές είναι όμως ακραίες περιπτώσεις και δεν αφορούν την πλεοψηφία των γονέων. Μολονότι, λοιπόν, η αγάπη δεν έχει φύλο, αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι, ειδικά σε περίπτωση δυο μπαμπάδων, το παιδί στερείται ό,τι πιο όμορφο, ό,τι πιο πολύτιμο, κυρίως στα πρώτα πιο “εύθραυστα” χρόνια της ζωής του: την παρουσία της μάνας. Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή έλλειψη. Η μάνα είναι το ” πιο γλυκό βοτάνι που όπου να το βάλεις γιάνει”. Δεν είναι τυχαίο ότι στην αγκαλιά της μάνας τρέχει το παιδί σε κάθε πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει, σε κάθε εμπόδιο που θα συναντήσει, αλλά και σε κάθε χαρά και επιτυχία που θα γνωρίσει.

Δεν είναι τυχαία η φράση ότι “το παιδί ορφανεύει από μάνα”. Ακόμα και η “αδιάφορη” μάνα είναι για τα παιδιά η “μανούλα τους” και, κατά την άποψή μου, είναι άδικο να στερήσουμε από το παιδί την παρουσία και την αγάπη της μάνας, ως κεντρικό πρόσωπο στη ζωή του παιδιού και όχι ως δευτερεύον πρόσωπο. Κάθε παιδί έχει ανάγκη τη μάνα που θα είναι δίπλα του σε κάθε στιγμή, σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη και σε κάθε όνειρο. Ασφαλώς, ο ρόλος του πατέρα είναι ιερός και σπουδαίος, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η μάνα δίνει την “πνοή” στη νέα ζωή, την οποία κυοφορεί εννέα μήνες στα σπλάχνα της.

Επίσης, κάθε παιδί έχει ανάγκη να νιώθει ότι μπορεί να βασίζεται και στη μητρική και στην πατρική φιγούρα, ώστε να ενδυναμώνεται η αυτοπεποίθησή του, να ολοκληρώνεται η προσωπικότητά του, να αντλεί παραδείγματα ζωής και από τη μητρική και την πατρική φιγούρα. Όταν όμως, η μία φιγούρα -είτε η πατρική, είτε η μητρική- είναι ολοκληρωτικά απούσα και μάλιστα κατ’ επιλογή και όχι ύστερα από κάποιο άλλο γεγονός, όπως ο θάνατος γονέα κλπ, τότε το παιδί “τραυματίζεται”.

Επίσης, ένα άλλο ερώτημα είναι, τι γίνεται με το θέμα της ελευθερίας των επιλογών; Δεν καταστρατηγείται η ελευθερία ενός παιδιού όταν το πρότυπό του είναι οι δυο μαμάδες ή οι δυο μπαμπάδες; Η ομοφυλία, ωστόσο, πρέπει να είναι επιλογή και όχι επιβολή. Γιατί να οδηγηθεί ένα παιδί στην ομοφυλία, επειδή το πρότυπό του θα είναι οι δυο μαμάδες ή οι δυο μπαμπάδες;

Τέλος, ένα πολύ σοβαρό ζήτημα είναι το “φορτίο” το οποίο αναλαμβάνει να κουβαλήσει στην πλάτη του ένα παιδί, χωρίς το ίδιο να έχει ερωτηθεί εάν θέλει και εάν έχει το ψυχικό σθένος να αντέξει αυτό το φορτίο. Ένα φορτίο που αφορά μια επιλογή για την οποία δεν έχει το ίδιο ερωτηθεί.

Συνοψίζοντας, πιστεύω ότι το να φέρει ένα ζευγάρι στον κόσμο ένα παιδί πρέπει να είναι μία απόφαση συνειδητή και υπεύθυνη και όχι εγωιστική και ανεύθυνη. Επειδή, όμως, υπάρχουν και πάρα πάρα πολλά παιδάκια σε ιδρύματα που στερούνται της αγάπης και της οικογενειακής θαλπωρής, ζώντας πολλές φορές σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, θα ήταν πολύ όμορφο όλα τα ζευγάρια, ετερόφυλα και ομόφυλα, να προσφέρουν και να διοχετεύσουν την αγάπη τους σε όλα αυτά τα παιδάκια που έχουν ανάγκη το χάδι και την αγκαλιά.

Κλείνοντας, ξέρω ότι σήμερα ασχολούμαι με ένα ιδιαίτερα “ευαίσθητο” θέμα. Καταθέτω την προσωπική μου σκέψη που άλλους θα βρει σύμφωνους και άλλους όχι, όπως είναι απολύτως θεμιτό και φυσικό, γιατί απόλυτες και κατηγορηματικές απαντήσεις σε τέτοια ζητήματα δεν μπορούν να υπάρξουν. Μόνο σκέψεις και συναισθήματα….

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s