Θα μας πάρει μαζί του το Ποτάμι;


Δεν υπήρχε περίπτωση να μη γράψω ένα (και δυο και τρία…) άρθρο (άρθρα) σχετικά με το “Ποτάμι”, το νέο κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη. Άλλωστε μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο έχω δηλώσει δημόσια την μεγάλη μου αδυναμία στο πρόσωπο του κ. Θεοδωράκη και μάλιστα τα πολύ ανθρώπινα και γεματα ευαισθησία ρεπορτάζ του έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για μένα πολλές φορές και σε αρκετές περιστάσεις. Μάλιστα, η δεύτερη ιστορία που παρουσιάζω στο ebook και που ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να γράψω και σε μυθιστόρημα, βασίζεται σε ρεπορτάζ του Σταύρου Θεοδωράκη στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα.

Το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα όταν πληροφορήθηκα ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης ιδρύει το δικό του κόμμα ήταν…γλυκόπικρο, αναλογιζόμενη ότι η καλύτερη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης -οι Πρωταγωνιστές- θα μείνει “ορφανή”. Τα ρεπορτάζ του Θεοδωράκη είναι ξεχωριστά και έχουν τη σφραγίδα ενός δημοσιογράφου-ερευνητή που ξέρει να μιλάει τη “γλώσσα των νέων”, τη “γλώσσα του περιθωρίου”, τη “γλώσσα του υποκόσμου”, “τη γλώσσα της ανατροπής και της δημιουργικότητας” με έναν τρόπο που συγκινεί, προβληματίζει και ξεσηκώνει. Η ερευνητική δημοσιογραφία που υπηρέτησε με τόση συνέπεια ο Θεοδωράκης σπανίζει, δυστυχώς, στην Ελλάδα και ανησυχώ πάρα πολύ στη σκέψη ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αφήνει τη δημοσιογραφία. Ο ίδιος ένιωσε, προφανώς, ότι έκανε τον κύκλο του στο χώρο της δημοσιογραφίας, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι σε μία τόσο δύσκολη για τη χώρα εποχή ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης είχε ακόμα να πει πολλά…

Ωστόσο, καταλαβαίνω απόλυτα την ανάγκη του Σταύρου να ιδρύσει το δικό του κόμμα. Έρχεται, σχεδόν πάντοτε, στη ζωή ενός δημιουργικού ανθρώπου η ανάγκη να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω, να θέσει ένα στόχο πιο υψηλό, να υπηρετήσει την κοινωνία από μία άλλη θέση. Έτσι, ένιωσε και ο Σταύρος, με την ευαισθησία, τον προβληματισμό, την προσωπική του αναζήτηση, ότι ήρθε η ώρα να δώσει πιο δυναμικές απαντήσεις στα σοβαρότατα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Απαντήσεις που ο ίδιος προσπάθησε να δώσει με τα ανθρώπινα ρεπορτάζ του στους Πρωταγωνιστές και με τα άρθρα του στο protagon.gr αλλά τώρα αισθάνθηκε την ανάγκη να δράσει και θεσμικά. Μέσω της πολιτικής, εικάζω ότι επιδιώκει να έρθει ακόμα πιο κοντά, όχι τόσο στα κοινωνικά προβλήματα που έτσι κι αλλιώς έθιγε με τις εκπομπές του, αλλά στις κοινωνικές λύσεις που θα επιδιώξει να δώσει.

Σε αντίθεση με τα όποια αρνητικά σχόλια γράφτηκαν (στην Ελλαδίτσα άλλωστε ζούμε), είμαι πολύ θετική και αισιόδοξη ως προς την ίδρυση ενός νέου κόμματος, στελεχωμένου με πρόσωπα που έχουν όραμα. Μπορεί ο Σταύρος, όπως ο ίδιος δήλωσε να μην ξέρει ξένες γλώσσες (και μαγκιά του, γιατί άλλοι δεν το δηλώνουν και παρουσιάζουν αλλοιωμένα βιογραφικά), αλλά έχει περπατήσει στο πεζοδρόμιο, έχει συνομιλήσει με το περιθώριο, έχει μπει στις φυλακές και έχει μιλήσει με τα νέα παιδιά, έχει μπει στα υπόγεια και έχει αναζητήσει τα σκοτάδια της ψυχής μας. Κι αυτή η γνώση και εμπειρία του είναι πολύτιμη και την χρειαζόμαστε. Το θέμα από εδώ και στο εξής είναι να στελεχώσει το κόμμα του με πραγματικά άξια και ικανά άτομα, τόσο με ανθρωπους του πνεύματος και της διανόησης όσο και με ικανούς τεχνοκράτες, ώστε με τρόπο αρμονικό να συνδυάσει το όραμα, την ιδέα, τη δημιουργία, με τις εφαρμόσιμες λύσεις που δεν θα στερούνται όμως κοινωνικής ευαισθησίας και αλήθειας.

Από την πρώτη στιγμή που η οικονομική και κοινωνική κρίση έλαβε τρομακτικές διαστάσεις στην Ελλάδα, τόνιζα με τα κείμενά μου ότι τη λύση θα την δώσουν άνθρωποι, με δυνατό μυαλό, με ευαισθησία, με έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς, ικανοί να συνδυάσουν την κοινωνική ευαισθησία με πρακτικές λύσεις. Περιμένω, λοιπόν, πάρα πολλά από τον Σταύρο Θεοδωράκη και το νέο του κόμμα. Ασφαλώς,δεν είναι ο σωτήρας μας, αλλά δεν είναι διεφθαρμένος από την πολιτική και έχει τη διάθεση να κάνει καινούργιες προτάσεις. Αναμφίβολα, άλλο η δημοσιογραφία, άλλο η πολιτική. Ωστόσο, πρώτον υπάρχει μεταξύ των δύο δρόμων η κοινή αφετηρία που είναι (ή τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι ο άνθρωπος και τα προβλήματά του) και δεύτερον, πρέπει κάποτε η πολιτική να “ξεβρομίσει” και να αποκτήσει μία νέα πνοή.

Σαφώς, θα περιμένουμε να ακούσουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις, να δούμε τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν το κόμμα, να παρακολουθήσουμε τον ίδιο το Θεοδωράκη στο νέο του ρόλο και μετά να κρίνουμε. Ωστόσο, οι πρώτες μου σκέψεις για την ίδρυση ενός νέου κόμματος από τον Σταυρό Θεοδωράκη είναι θετικές, ότι κάτι καινούργιο μπορεί να έχει να πει, κάτι νέο να φέρει, κάποια αλλαγή να καταφέρει στις κοινωνικές δομές. Γιατί, πέρα από τους αριθμούς, το ανθρωποκεντρικό μοντέλο στην πολιτική απουσιάζει και αυτό πρέπει να το φέρει ένας άνθρωπος που “κινείται, ουσιαστικά, μεταξύ ανθρώπων”. Αναμφίβολα, τα συμφέροντα στο χώρο της πολιτικής είναι πολλά, αλλά αν πεθάνει και η ελπίδα, έχει “πεθάνει” κι η χώρα.

Κλείνοντας, να ευχηθώ στον Σταύρο Θεοδωράκη, να γίνει και στην πολιτική σκηνή Πρωταγωνιστής, όπως Πρωταγωνιστής ήταν τόσα χρόνια στη δημοσιογραφία!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s