Περί ομοφυλοφιλίας και περί διαφορετικότητας


Αμέτρητα είναι τα κείμενα που μπορεί κανείς να διαβάσει στο διαδίκτυο σχετικά με την ομοφυλοφιλία ή αλλιώς ομοφυλία. Τα οποία μάλιστα γίνονται αντικείμενο πολλών σχολίων, αντικρουόμενων μεταξύ τους, γεγονός που δείχνει το ενδιαφέρον του κοινού για τη συγκεκριμένη θεματολογία. Ένα από τα κείμενα που διάβασα τελευταία είναι το κείμενο του Αυγούστου Κορτώ, με τίτλο “Όταν φιλάω τον άντρα μου” στην ιστοσελίδα protagon.gr στις 8 Ιανουαρίου.

Για να είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής, αν και απολαμβάνω τον τρόπο γραφής του Κορτώ στα περισσότερα τουλάχιστον άρθρά του, το συγκεκριμένο, αν και καλογραμμένο και “σπιρτόζικο” μου φάνηκε “περιττό”. Όπως και αντίστοιχα κείμενα, θεωρώ ότι δεν έχουν βαθύτερη ουσία, ιδίως όταν μένουν στο “γλυκανάλατο” και δεν προχωράνε σε άλλες αλήθειες, πιο δύσκολες να τις αποδεχτείς. Εάν αγαπάς το σύντροφό σου, είτε είναι άντρας, είτε γυναίκα, και εάν εσύ ο ίδιος αισθάνεσαι ευτυχισμένος με την επιλογή σου, γιατί να αισθάνεσαι την ανάγκη να απολογηθείς για τα συναισθήματά σου; Γιατί τέτοιου είδους κείμενα μοιάζουν περισσότερο με “απολογία”, ή με ανάγκη αποδοχής. Γι’ αυτό υποστηρίζω ότι δεν έχουν βαθύτερη ουσία.

Εμένα προσωπικά με στενοχωρεί να και με προβληματίζει να δηλώνει κάποιος ερωτευμένος και ευτυχισμένος και μέσα από ένα κείμενο να ζητά την αποδοχή της ευρύτερης κοινωνίας. Μια αποδοχή που θα φέρει τι; Σιγουριά, συναισθηματική ασφάλεια, εξιλέωση;; Τι άραγε;;

Ποια ανάγκη με ωθεί να ζητήσω την άδεια, μέσω της αποδοχής, του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου για να φιλήσω τον άντρα μου, τη γυναίκα μου, τον εραστή μου, τον κατά 10 χρόνια μικρότερο συντροφό μου ή τον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερο σύντροφό μου;

Εφόσον, εγώ έχω κάνει συνειδητά την επιλογή μου και είμαι ευτυχισμένη με αυτή την επιλογή, γιατί πρέπει να ζητάω τη συγκατάθεση της κοινωνίας, σε “απολογητικό κείμενο”, την οποία άλλωστε κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάρω ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως όλοι ξέρουμε, ζούμε σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία. Σε μια κοινωνία που ποτέ δεν θα αποδεχτεί με χαρά δύο άντρες ή δυο γυναίκες που φιλιούνται με πάθος. Όπως, όμως αυτή η συντηρητική κοινωνία θα γυρίσει να κοιτάξει το γκέι ζευγάρι με καχυποψία, ακόμα και με απέχθεια, με τον ίδιο απορριπτικό τρόπο θα κοιτάξει κάθε τι και κάθε έναν που δεν “ταιριάζει”, δεν “συμβαδίζει” με τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κοινωνικές κατασκευές. Ό,τι δεν είναι συμβατό με την “αισθητική” της, είναι και απορριπτέο. Έτσι, για παράδειγμα, ένα υπέρβαρο αγόρι ή κορίτσι, ένα παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι, ένα ζευγάρι με μεγάλη διαφορά ηλικίας, θα “τραβήξουν” τα βλέμματα σε μια καφετέρια, γιατί έχουν κάτι το διαφορετικό. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει μάθει να αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Αντίθετα, μάλιστα, η διαφορετικότητα μας τρομάζει.

Το θέμα ξεκινά από την παιδεία μας. Τα παιδιά μας δεν μαθαίνουνε ούτε στο σπίτι, ούτε στο σχολείο, ότι η διαφορετικότητα είναι αναγκαία στη ζωή μας και ότι είναι σημαντικό να είμαστε διαφορετικοί. Θυμάμαι έντονα το θέμα της έκθεσης που με έβαλε να αναπτύξω στην Β’ Λυκείου, ένας σπουδαίος φιλόλογος, ο κ. Μωρίκης, με τίτλο “Μια κοινωνία δίχως αναπήρους, είναι μια ανάπηρη κοινωνία”. Αυτή η φράση έχει χαραχτεί βαθιά στο μυαλό και την ψυχή μου και την προεκτείνω με το σημερινό μου κείμενο “μια κοινωνία δεν αποτελείται από ομοίους και κυρίως δεν αποτελείται -ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να αποτελείται- από αγέλες από πρόβατα. Ο καθένας από εμάς, με τη διαφορετικότητά του, είναι ξεχωριστός και μοναδικός και αυτήν ακριβώς τη μοναδικότητα πρέπει να σεβόμαστε αλλά και να επιζητάμε”.

Εάν, ωστόσο, εμείς οι ίδιοι δεν αποδεχτούμε πρώτοι τη διαφορετικότητά μας, πώς θα μας αποδεχτούνε οι άλλοι; Και μιλώ για κάθε είδους διαφορετικότητα. Εάν εμείς οι ίδιοι δεν πιστέψουμε στον εαυτό μας, πώς θα πιστέψουν οι άλλοι σε εμάς; Ο καθένας από εμάς είναι ένας καθρέπτης. Εάν, συνεπώς, εμείς οι ίδιοι έχουμε τις φοβίες μας, τις αμφιβολίες μας, τα άγχη μας, αυτό θα γίνει αντιληπτό από τους γύρω μας. Αντίθετα, εάν εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας, με τη διαφορετικότητά του, με τις επιλογές μας σε όλα τα επίπεδα, κανείς δεν θα μας “ρίξει” ψυχολογικά. Ακόμα και 1000 αρνητικά βλέμματα να μας “καρφώσουν”, το οποίο δυστυχώς στη χώρα μας το ζούμε όλοι, ετερόφυλοι κι όμοφυλοι, δεν θα μας χαλάσει τη διάθεση. Άλλωστε, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να την ζούμε όπως μας ορίζουν οι κοινωνικές κατασκευές.

Θυμάμαι, επίσης, πριν πολλά χρόνια έκανα ένα ρεπορτάζ για πρωταθλητές μας, με αναπηρία. Θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα θέματα που έχω κάνει. Δυσκολεύτηκα όμως να πραγματοποιήσω τις συνεντεύξεις, γιατί τα παιδιά με δέχτηκαν αρχικά με μια αμυντική στάση. Εμένα, ωστόσο, με είχαν γοητεύσει τόσο πολύ ως προσωπικότητες που, όσο περίεργο κι αν τους φαινόταν, δεν έβλεπα το κομμένο χέρι ή πόδι. Έβλεπα υπέροχα πλάσματα και υπέροχες ψυχές που, ναι, δυστυχώς, είχαν μια συγκεκριμένη αναπηρία, την οποία εν δυνάμει μπορούμε να αποκτήσουμε όλοι μας.

Έκτοτε, συνειδητοποίησα ότι το πιο σημαντικό είναι εμείς οι ίδιοι να μάθουμε να αγαπάμε τη διαφορετικότητά μας και να την αποδεχόμαστε. Είτε η διαφορετικότητά μας αφορά μια σωματική ή νοητική αναπηρία, είτε μια επιλογή μας -σεξουαλική ή οποιασδήποτε άλλης φύσεως- που δεν συμβαδίζει με τα κοινωνικά στερεότυπα. Παρά τις εξωτερικές αντιξοότητες που πάντα θα είναι πολλές, οφείλουμε να προχωράμε. Ο “κόσμος” έχει πολλά αρνητικά να πει και λίγα θετικά, αλλά δεν ζούμε για τον “κόσμο”. Όταν το βράδυ επιστρέφουμε στο σπίτι και σβήνουμε τα φώτα, είμαστε εμείς και ο εαυτός μας. Και σε αυτόν μόνο οφείλουμε να κάνουμε τον απολογισμό μας.

Συνοψίζοντας, θεωρώ καίριο σημείο το να μάθουν τα παιδιά στο σχολείο και το σπίτι τους, να σέβονται τη διαφορετικότητα και να μην τους τρομάζει ό,τι δεν τους μοιάζει ή ό,τι δεν μοιάζει με τα κατασκευασμένα κοινωνικά στερεότυπα. Ο σεβασμός είναι το στοιχείο εκείνο που όλοι μας πρέπει να διδαχτούμε. Γιατί, μέσω του σεβασμού, ακόμα κι αν δεν κατανοήσουμε, δεν θα απορρίψουμε και το σπουδαιότερο δεν θα ρίξουμε στον Καιάδα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s