Κάπου στη δεκαετία του 80….


Δεκαετία του 80. Σε ηλικία 2 ετών βρίσκομαι στην Αγγλία, για 13 μήνες. Οι γονείς μου ολοκληρώνουν έναν κύκλο σπουδών. Η λατρεμένη μου γιαγιά,για την οποία έχω γράψει και στη σελίδα, μου στέλνει αμέτρητα γράμματα. Βλέπετε, τότε, η τεχνολογία δεν είχε γνωρίσει την σημερινή της εξέλιξη, με αποτέλεσμα τα γράμματα να είναι ένας πολύ ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπινων ψυχών.

Ανοίγω το “ντουλάπι του χρόνου” και ανακαλύπτω ξαφνικά τα πολύτιμα γράμματα της γιαγιάς που έψαχνα καιρό, απεγνωσμένη γιατί έτρεμα και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να τα έχω χάσει. Τα διαβάζω ξανά και ξανά και η συγκίνησή μου είναι μεγάλη. Τώρα, με την εμπειρία ζωής που έχω αποκομίσει, συνειδητοποιώ ότι οι “θησαυροί” βρίσκονται δίπλα μας, μέσα στην καρδιά μας και η αξία τους είναι ανεκτίμητη. Είναι κρίμα να αφήνουμε τόσο χρόνο να περάσει για να νιώσουμε την αληθινή αξία των ουσιαστικών πραγμάτων στη ζωή μας και των πιο δυνατών μας σχέσεων…

Να, ένα από τα ποιήματα που μου έγραψε η γιαγιούλα μου και που αποτυπώνει με μεγάλη γλαφυρότητα τα δυνατά συναισθήματα νοσταλγίας της γιαγιάς στην εγγονή, αλλά και τις ομορφιές της Ελλαδίτσας μας…..

“Ελίνα μου, Ελίνα μου,
μικρή μου, Αγγελίνα μου,
θέλω δυο λόγια να σου πω
θέλω να ξέρεις σ’ αγαπώ

Τώρα που θα ανταμώσουμε,
που θα γυρίσεις πάλι,
στο μικρό μας το σπιτάκι
στης γιαγιάς σου, την αγκάλη

Τώρα θα δεις κορίτσι μου
πόσο σε αγαπάω
και στο προσκεφαλάκι σου,
δίπλα θα ξενυχτάω

Θα σου διαβάζω σαν ξυπνάς ωραία παραμύθια
θα παίζουμε, θα τραγουδώ ωραία τραγουδάκια
που τ’ ακούνε σαν ξυπνούν
του κόσμου τα παιδάκια

Και το παιδάκι το μικρό
όπου το λεν Ελίνα
θέλω να θυμηθεί ξανά
πώς παίζουν στην Αθήνα

Δεν έχει βέβαια πολλές
και αρετές μεγάλες
ετούτη η Ελλαδίτσα μας
πως έχουν χώρες άλλες

Έχει όμως έναν ουρανό
που δεν μπορεί να κλαίει
κι ανοίγει αμέσως και γελά
κι ο ήλιος πάντα καίει

Λάμπει και λάμπει όλη η γη
και τρέχουν τα παιδάκια
στα πάρκα αυτά, που έχουμε
στις κούνιες, στις τραμπάλες

Γελούν και χαίρονται πολύ
κι αρχίζουν τις τρεχάλες
κι όταν πια θα κουραστουν
ξαπλώνουν στα παγκάκια

Αυτή είναι η Αθήνα μας
μικρό μου κοριτσάκι
αυτή είναι η Ελλάδα μας
μικρή, φτωχή κι ωραία

Την αγαπούμε όμως πολύ
γιατί είναι δικιά μας
γιατί είναι η πατρίδα μας
γιατί είναι η χαρά μας

Κι όπου αλλού κι αν πάνε
κι όσα καλά κι αν δούμε
την Ελλαδίτσα μας ξανά
με νοσταλγία ζητούμε”

Σε ευχαριστώ πολύ γιαγιάκα μου, για την αλήθειά σου και για τις πολύτιμες στιγμές που μου χάρισες…..

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Στίχοι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s