2014…έρχεται


Ξημέρωσε η πιο σημαντική μέρα του χρόνου. Όπου ο καθένας από εμάς κάνει τον προσωπικό του απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε και θέτει τους καινούργιους του στόχους. Από παιδί αισθανόμουν ένα δέος και μια βαθια συγκίνηση κάθε Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Σαν να πέθαινε με την αλλαγή του χρόνου ένα κομμάτι της καρδιάς μου και την ίδια στιγμή γεννιόταν ένα νέο, πιο δυνατό κομμάτι, μία ελπίδα που σαν φωτιά άναβε εντός μου.

Πάντα την Παραμονή Πρωτοχρονιάς πλημμύριζαν οι καρδιές μας χαρά και τα σπίτια μας κόσμο, άφθονο φαγητό, ποτό και φώτα λαμπερά που έσβηναν μόνο το ξημέρωμα, μετά τον τρελό χορό και τη ζάλη!! Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος γύρω μας είναι μουδιασμένος. Η λάμψη του χθες έχει δώσει τη θέση της στην απλότητα του σήμερα. Λιγότερο φαγητό, λιγότερο ποτό, λιγότεροι καλεσμένοι και λιγότερα φώτα. Ακόμα και τα παιδάκια που λένε τα Κάλαντα την Παραμονή έχουν λιγοστέψει. Λες και όλοι κρύβονται, λες και το χαμόγελο, το παιδικό γέλιο, έχουν φυλακιστεί σε μια μακρινή και σκοτεινή φυλακή.

Ναι, είναι αλήθεια ότι ο κόσμος γύρω μας πιστεύει ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Όπως άλλωστε δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Εγώ, όμως, είμαι αισιόδοξη. Γιατί έχω ανάγκη να πιστέψω στο όνειρο ξανά. Παρά τις αντιξοότητες, έχω ανάγκη να κάνω όνειρα και να παλέψω για να τα κάνω πραγματικότητα ή έστω να ζήσω ένα κομμάτι του ονείρου μου. Κυρίως, έχω ανάγκη, να ακουσω το ηχηρό γέλιο των παιδιών που εμείς, οι μεγάλοι, τους έχουμε στερήσει τα τελευταία χρόνια, αναγκάζοντας τα παιδιά μας να μεγαλώσουν απότομα και βίαια. Και μαζί με τα παιδιά μας, να γελάσουμε κι εμείς με την ψυχή μας και να νιώσουμε τι σημαίνει ουσιαστική και αληθινή χαρά!!

Η ιστορία, άλλωστε, αποδείκνύει περίτρανα ότι είμαστε μαχητές. Οι προπάππουδες και οι παππούδες μας βγήκαν μέσα από φρικτούς πολέμους, πάλεψαν με ανείπωτες καταστροφές, αλλά βγήκαν από τα ερείπια και παρά τα τραύματα στην ψυχή και το σώμα, τα κατάφεραν! Κατάφεραν να χτίσουν από το μηδέν σπουδαία πράγματα, να γράψουν ιστορία και με υπερηφάνεια να πορευτούν.

Κι εμείς τώρα βιώνουμε έναν άλλο είδος πολέμου, αυτόν της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την καθημερινότητα μας. Ανεργία να αγγίζει το κόκκινο και η εγκληματικότητα να λαμβάνει πιο επικίνδυνες διαστάσεις. Παρά ταύτα, ακόμα και με αυτό το θολό φόντο, πιστεύω ότι αρκετά πράγματα εξαρτώνται ακόμα από εμάς, από τις δικές μας αξίες, τα δικά μας ιδανικά, τις δικές μας ιδέες, τον δικό μας τρόπο σκέψης και την δική μας δράση.

Πριν από την συλλογική ευθύνη έρχεται η ατομική και είναι στο χέρι του καθενός από εμάς, από τη θέση που βρίσκεται, να αλλάξει τα αρνητικά δεδομένα. Λιθαράκι λιθαράκι θα αλλάξει η κατάσταση, εάν αλλάξουμε όλοι μας. Εάν ξεφύγουμε από τις παλιές κακιές πρακτικές του παρελθόντος, εάν βγούμε από τη μιζέρια μας και εάν δώσουμε την ψυχή μας για να χτίσουμε κάτι πιο όμορφο, έχοντας στο μυαλό μας ότι ακόμα και μέσα από τους αποτρόπαιους πολέμους κατάφερε η ανθρωπότητα να επιβιώσει και μάλιστα να γνωρίσει την ευημερία.

Ο δρόμος είναι δύσκολος, σκληρός. Αλλά οι επιλογές είναι μόνον δύο: θάνατος ή αγώνας. Ας επιλέξουμε το δεύτερο. Πιστεύω ότι αξίζει!!

Δεν θέλω να γράψω άλλα. Θέλω να κλείσω τα μάτια και να ζήσω και αυτή την Παραμονή Πρωτοχρονιάς το γλυκό μου παραμύθι!! Η δική μου ευχή προς όλους σας είναι να δούμε τη ζωή μέσα από το βλέμμα της αισιοδοξίας, της αγάπης, της δημιουργικότητας, της ελπίδας, της ομορφιάς της ψυχής. Η ψυχολογική κατάσταση, το πώς ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζει την καθημερινότητα, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο να αλλάξουν προς το καλύτερο οι δραματικές καταστάσεις που βιώνουμε. Η ατομική ευθύνη προηγείται της συλλογικής.

Καλή χρονιά, φίλες και φίλοι, με πολλή πολλή πολλή αγάπη που ομορφαίνει τη ζωή μας και κάνει ακόμα και τα άσχημα να μοιάζουν λαμπερά!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s