Βαρύ κλίμα, βαριές καταγγελίες


Παρακολουθώ με αγωνία τις εξελίξεις στο χώρο των ελληνικών Πανεπιστημίων και ειλικρινά μόνο θλίψη, απογοήτευση και οργή, μπορώ να νιώσω. Προβληματίζομαι πολύ έντονα και αναρωτιέμαι εάν, τελικά, οι ελληνικές οικογένειες αξίζει να προβαίνουν σε αιματηρές θυσίες δαπανώντας τεράστια ποσά για να επιτύχουν την εισαγωγή των παιδιών τους σε κάποια σχολή του ελληνικού, δημόσιου Πανεπιστημίου; Αν αξίζει τα ίδια τα παιδιά να χάνουν τις ευτυχισμένες στιγμές των σχολικών τους χρόνων (κυρίως των λυκειακών) εξαιτίας του άγχους των πανελλαδικών εξετάσεων;

Στενοχωριέμαι να βλέπω εφηβάκια να απομακρύνονται από την αγκαλιά του σχολείου, να μην απολαμβάνουν τα ξέγνοιαστα σχολικά τους χρόνια και να δίνουν κυριολεκτικά έναν αγώνα δρόμου που τα εξοντώνει ψυχικά και σωματικά. Για να επιτύχουν τι; Την εισαγωγή σε ένα Πανεπιστήμιο που το ίδιο το ελληνικό κράτος φαίνεται πως το απαξιώνει; Σε ένα Πανεπιστήμιο που δεν τους δίνει τη δυνατότητα να εξελιχθούν ως προσωπικότητες και να προχωρήσουν σε μία ουσιαστική έρευνα; Σε ένα Πανεπιστήμιο, του οποίου η ανοργανωσιά, φτάνει σε ακραία σημεία; Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα, γιατί έχω αγαπήσει το ελληνικό Πανεπιστήμιο, έχω συνειδητά επιλέξει να ολοκληρώσω τον κύκλο των σπουδών μου στο ελληνικό Πανεπιστήμιο και συνειδητά επιλέγω να το υπηρετήσω.

Αυτό όμως που διαπιστώνω, είναι κατ’ αρχάς ότι πάντα στην Ελλάδα τα συμφέροντα μικρών οργανωμένων ομάδων θα μας κυβερνάνε, με οποιοδήποτε κόστος και οποιανδήποτε συνέπεια. Εχθές ο Υπουργός Παιδείας, κ. Αρβανιτόπουλος, μίλησε για «οικογενειοκρατίες» και «ρουσφέτια» που επικρατούν στο χώρο του ελληνικού Πανεπιστημίου, «λύνοντας και δένοντας». Κατά την άποψή μου, αυτή η καταγγελία είναι πολύ σοβαρή. Οφείλει να διερευνηθεί εις βάθος και στις περιπτώσεις που δεν έχουν ακολουθηθεί οι νόμιμες διαδικασίες διορισμού να επιβληθούν κυρώσεις. Εάν κάποιοι από τους απεργούς γνωρίζουν ότι η πρόσληψή τους δεν βασίζεται σε διαφανείς και νόμιμες διαδικασίες, θα έπρεπε να ντρέπονται!! Και μόνοι τους να ζητήσουν την απομάκρυνσή τους.

Σαφώς, οι άνθρωποι που άδικα διώκονται, έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, αλλά αυτή η διεκδίκηση πρέπει κάποια στιγμή να πάψει να γίνεται στην Ελλάδα εις βάρος της ίδιας της χώρας!! Κλειστό Πανεπιστήμιο ισοδυναμεί, κατά την προσωπική μου άποψη, με πνευματικό θάνατο!! Η εικόνα είναι απαράδεκτη…να αφήνουμε χωρίς παιδεία τα νιάτα μας!! Έπρεπε, όλοι μας, να ντρεπόμαστε με αυτό το χάλι που παρουσιάζουν σήμερα τα κλειστά Πανεπιστήμια!! Τι θα πούμε στα νιάτα αυτής της χώρας που τους γκρεμίζουμε τα όνειρά μας; Πού να πιστέψει αυτή η νεολαία; Πώς να ανθίσει αυτή η νεολαία; Επιτέλους, θέλουμε να δούμε τα Ελληνόπουλα να εξελίσσονται σε σημαντικούς επιστήμονες που θα αγαπούν την έρευνα, που θα μάχονται για τη γνώση και που θα διαγράφουν μία λαμπερή πορεία, σε Ελλάδα και εξωτερικό!!

Από την άλλη πλευρά, οι καταγγελίες είναι εξίσου βαριές. Ότι ο Υπουργός δεν εφάρμοσε την αναλογική μέθοδο και «γδύνει» συγκεκριμένα Πανεπιστήμια από το προσωπικό τους, με αποτέλεσμα ακόμα κι αν ανοίξουν τα εν λόγω Πανεπιστήμια, ούτε να μπορούν να λειτουργήσουν, ούτε να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη δικαιώματα των φοιτητών. Αυτή είναι, σαφώς, μία πολύ σοβαρή παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Και πιστεύω ότι ο εκάστοτε Υπουργός μίας ευνομούμενης πολιτείας οφείλει να δίνει στη δημοσιότητα ένα συγκεκριμένο πλάνο εύρυθμης λειτουργίας όλων των Σχολών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση και δεδομένης της έκρυθμης κατάστασης, ο Υπουργός θα έπρεπε να διαβεβαιώσει τις ελληνικές οικογένειες ότι το Πανεπιστήμιο δεν θα υπολειτουργήσει και να μας εξηγήσει, όχι θεωρητικά (όπως συνήθως γίνεται και, ασφαλώς, με μεγάλη ευκολία), αλλά μέσω ενός πλάνου που σκόπιμο θα ήταν να έρθει στη δημοσιότητα, ποιοι, πώς, θα διοικούν το Πανεπιστήμιο. Όλα, δηλαδή, να έρθουν στο φως!!

Να μην μπορούν πλέον 10 άνθρωποι να κάνουν «τσιφλίκι» τους το ιερό χώρο του ελληνικού Πανεπιστημίου, γιατί το Πανεπιστήμιο είναι δημόσιο και ελληνικό, ανήκει σε ΟΛΟΥΣ μας και όχι σε συγκεκριμένες οικογένειες! Από την άλλη πλευρά, ο Υπουργός οφείλει να διαβεβαιώσει τόσο τους διδάσκοντες όσο και τους Έλληνες φοιτητές και τις οικογένειές τους, ότι το ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν «ξεπουλιέται» και δεν θα καταντήσει ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου θα τίθεται σε κίνδυνο η σωματική και ψυχική ακεραιότητα φοιτητών, εκπαιδευτικών, διοικητικών κλπ.

Συμπερασματικά, η έκρυθμη στο χώρο του ελληνικού Πανεπιστημίου κατάσταση, αποδεικνύει πόσο αδύναμο είναι ακόμα το ελληνικό κράτος να διασφαλίσει στους Έλληνες πολίτες το αναφαίρετο και στοιχειώδες δικαίωμα στη μόρφωση και την παιδεία. Ωστόσο, θεωρώ ότι και οι δύο πλευρές, αλλά και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, φέρουν ευθύνες. Έχουμε, συνεπώς, όλοι μας χρέος απέναντι στα νιάτα αυτού του τόπου όχι μόνο να ανοίξουμε τα Πανεπιστήμια μας αλλά και το κυριότερο να διασφαλίσουμε την ομαλή λειτουργία τους, καθώς επίσης το υψηλό επίπεδο των σπουδών, ώστε το ελληνικό και δημόσιο Πανεπιστήμιο να μην απαξιωθεί και να μην «πεθάνει», δίνοντας –ολοκληρωτικά- τη θέση του σε ιδιωτικά Πανεπιστήμια…..

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s