Κλοτσιές και μπουνιές στην παιδική χαρά


Εχθές το βράδυ, γύρω στις 11, μία παρέα νεαρών (μαθητών, εικάζω), ξέσπασε όλη της την οργή και μανία στην παιδική μας χαρά!! Ούρλιαζαν, έβριζαν, κλοτσούσαν τις τσουλήθρες με δύναμη, αναποδογύριζαν τις κούνιες με μία ξέφρενη μανία, έκαναν και οι ίδιοι κούνια οργισμένοι! Ένας νεαρός προσπαθούσε να νουθετήσει το φίλο του που κλοτσούσε την τσουλήθρα, φωνάζοντάς του “Ρε, μ…. σταμάτα!”.

Δεν γνωρίζω ασφαλώς εάν τα παιδιά είχαν καταναλώσει ουσίες ή εκτόνωναν την οργή τους στις κούνιες ή απλώς “έσπαγαν πλάκα”. Η συγκεκριμένη πάντως εικόνα μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα: αγνάκτησης, θλίψης, οργής και κυρίως έντονου προβληματισμού και ενός σφιξίματος στην καρδιά για το τι παιδιά ανατρέφουμε, τι αξίες τους δίνουμε, τι πρότυπα τους προβάλλουμε.

“Έλλειμμα παιδείας”, λέμε ξανά και ξανά, μήπως αφυπνιστούν οι αρμόδιοι φορείς της πολιτείας και δώσουν έμφαση στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και χτίσουν το σχολείο του μέλλοντος που δεν θα “γεννά πια κανίβαλους”, αλλά παιδιά με κριτική σκέψη, με πνεύμα και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Παιδιά που δεν θα βανδαλίζουν τις παιδικές μας χαρές για να εκτονώσουν τη μανία τους ή για να γελάσουν.

Γιατί για αυτήν τη θλιβερή εικόνα φταίμε εμείς, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ, οι πολιτικοί, που δεν καταφέραμε να δείξουμε στα παιδιά την ομορφιά της ζωής, δεν τους διδάξαμε το σεβασμό, δεν τους μυήσαμε στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, δεν τους μάθαμε τη σπουδαιότητα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Πρέπει, κάποτε, να κοιταχτούμε στον καθρέπτη και να αναλογιστούμε ποια είναι τα λάθη μας ως προς την ανατροφή των παιδιών μας. Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι βίαιοι, επιθετικοί, απολίτιστοι; Μήπως, τελικά, τα παιδιά μας μιμούνται τα δικά μας πρότυπα συμπεριφοράς;

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, ποιοι είμαστε και εάν αισθανόμαστε υπερήφανοι για την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζουν τα δημόσια σχολεία και το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Είμαι, σχεδόν, σίγουρη ότι εάν ρωτήσεις ένα φοιτητή “ποια είναι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακους ελληνικό, δημόσιο, Πανεπιστήμιο;” θα σου απαντήσει “τάβλι”. Και εάν το ρωτήσεις για το σχολείο, το πιθανότερο είναι να απαντήσει “φυλακή”. Είναι ντροπή! Ειδικά, σε μία Ελλάδα που γέννησε ιστορία και πολιτισμό που διδάσκονται παγκοσμίως. Μόνο στη χώρα μας, δεν δίνεται η δέουσα έμφαση στην πολιτιστική μας κληρονομιά.

Είναι παράδοξο το ότι εμείς οι γονείς, για να εισαχθούν τα παιδιά μας σε μία πανεπιστημιακή σχολή, προτιμάμε να μην πάνε καθόλου σχολείο στην Γ’ Λυκείου και να κάνουν τα μαθήματα στα φροντιστήρια. “Γιατί, δεν κλείνουμε και τελείως τα σχολεία τότε;”. Αυτή είναι η ελληνική νοοτροπία. Μηδαμινός σεβασμός στην ελληνική παιδεία, αλλά όλοι θέλουμε να περάσουμε (και με το ζόρι!!) στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, το οποίο επίσης απαξιώνουμε με το να μην “πατάμε” στις πανεπιστημιακές παραδόσεις. Νομίζω ότι στην Ελλαδίτσα μας, αυτή η “ψευτομαγκιά” και η ασυδοσία, θα συνεχίσουν να μας φέρνουν χρόνια πίσω….

Η εικόνα των παιδιών που βανδαλίζουν μία παιδική χαρά δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους. Κατά την άποψή μου, είναι μία εικόνα επικίνδυνη, διότι όταν ένα παιδί στρέφει την οργή του και εμφανίζει μία πρωτόγνωρη μανία σε μία παιδική χαρά, που είναι το κατεξοχήν σύμβολο της παιδικότητας, της χαράς, της ζωής, τότε κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά στον τρόπο λειτουργίας των κοινωνικών δομών. Όταν ένας νεαρός, αντί να είναι στο ραντεβουδάκι με την κοπελιά του, αντί να γελάει με τους φίλους,αντί να παίζει μπάλα, αντι να ερωτεύεται, να ονειρεύεται και να ζει, κλοτσάει και βαράει κούνιες και τσουλήθρες με όλη του την μανία μάλιστα, τότε εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί έχουμε το χρέος να του εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτή η επιπόλαια κίνηση και να τον βοηθήσουμε να “εκτονωθεί” δημιουργικά, μέσα από τον αθλητισμό, την τέχνη, τη φιλία.

Οι γονείς και οι δάσκαλοι, ας ωθήσουν τους νέους να κάνουν καλλιτεχνικά γκράφιτι για να εκφράσουν τα συναισθήματα, τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, να διοργανώσουν αγώνα ποδοσφαίρου με μαθητές άλλων σχολείων, να ετοιμάσουν μία θεατρική παράσταση ή μία συναυλία στο χώρο του σχολείου ή ακόμα σε εγκαταστάσεις που θα μπορούσε να τους παραχωρήσει ο δήμος. Υπάρχουν χιλιάδες δημιουργικοί τρόποι να εκφράσει ο νέος τα βαθύτερα συναισθήματά του και να “εκτονώσει” την ένταση και ενέργειά του. Αρκεί εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, με τρόπο ουσιαστικό και ταυτόχρονα δυναμικό. Να είμαστε συνοδοιπόροι τους, να τους δίνουμε κίνητρα να εξελιχθούν θετικά, να τους ωθούμε σε δημιουργικές δράσεις και κυρίως να υιοθετούμε και οι ίδιοι στην καθημερινότητά μας θετικά πρότυπα συμπεριφοράς. Δεν μπορεί,για παράδειγμα, να είμαστε ανεύθυνοι, ανέντιμοι, ασυνεπείς, ψεύτες και να ζητάμε από τα παιδιά μας υπευθυνότητα, συνέπεια και εντιμότητα.

Δεν θέλω να ζω στο σκοτάδι. Δεν θέλω να ζω με το διαρκή φόβο για το αύριο. Δεν θέλω να ξαναδώ παιδιά να κλοτσάνε τις κούνιες και τις τσουλήθρες. Θέλω να αναπνέω καθαρό αέρα. Θέλω οι παιδικές χαρές να πλημμυρίζουν γέλια και χαρά. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς βία. Ξέρω ότι η σκέψη μου είναι ρομαντική, όμως προσωπικά πιστεύω στο καλό που κρύβουμε μέσα μας και πρωτίστως πιστεύω στη δημιουργικότητα των νέων ανθρώπων, που δυστυχώς εγκλωβίζεται όταν τα σχολεία τους στερούνε τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα τους και να εξαλείψουν τα αρνητικά. Δεν θα πάψω να μιλάω και να γράφω για το “ιδανικό δημόσιο σχολείο” και να τονίζω τη σπουδαιότητά του για την κοινωνική μας πρόοδο. Με απαξίωση του ελληνικού δημόσιου σχολείου και Πανεπιστημίου, ο πολιτισμός μας θα πεθάνει. Οι κλοτσιές και οι μπουνιές στις κούνιες είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς όλους μας. Ελπίζω να το λάβαμε!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s