Νευρική ανορεξία κι άλλες διαταραχές διατροφής:μάστιγα της εποχής


Με το σημερινό μου κείμενο, θα ήθελα να δώσω δύναμη σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους –πρωτίστως γυναίκες, αλλά τα τελευταία χρόνια και άντρες- που παλεύουν με τη μάστιγα της νευρικής ανορεξίας και των άλλων διαταραχών της διατροφής. Ο αγώνας όλων όσων υποφέρουν από αυτή την τρομερή ασθένεια, που λέγεται «νευρική ανορεξία», είναι σκληρός, επίπονος και επώδυνος, γιατί παλεύουν με πολλά «θηρία»: με τον ίδιο τους τον εαυτό κατ’ αρχάς, με την οικογένεια και με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Είναι ένας αγώνας σκληρός, αλλά και πολλές φορές άνισος. Γιατί όταν μία ολόκληρη κοινωνία βασίζεται στην εικόνα, είναι πολύ δύσκολο για ένα νεαρό κορίτσι να ξεφύγει από τα στερεότυπα που του επιβάλλονται. Στερεότυπα που του επιβάλλονται από την οικογένεια, το σχολείο και τα media και που, σε τελική ανάλυση, διαμορφώνουν ολόκληρη τη ζωή του και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τον κόσμο. Διότι, όταν η εξωτερική εμφάνιση και κυρίως το αδύνατο σώμα γίνεται το «εισιτήριο» για να καταξιωθείς επαγγελματικά, κοινωνικά και προσωπικά, είναι αναπόφευκτο ένας πολύ μεγάλος αριθμός νέων κοριτσιών να πέσει στην τρομερή αυτή παγίδα.
Όταν τα κιλά καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο σε κοιτάζουν, σε κρίνουν και σε αξιολογούν οι γύρω σου και μάλιστα άνθρωποι με δύναμη κι επιρροή, όπως για παράδειγμα ο εργοδότης σου, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά στην κοινωνία μας κι ότι κάτι πρέπει άμεσα να αλλάξει.
Το να τρέφεσαι με ένα κρακεράκι την ημέρα, είναι ένας καθημερινός θάνατος. Δεν ζεις. Προσπαθείς απλώς να επιβιώσεις. Και φτάνεις σε ένα σημείο να μην μπορείς να απολαύσεις τίποτα, ούτε καν τη σχέση σου με τον άνθρωπό σου, ούτε τις απλές και καθημερινές χαρές της ζωής. Είσαι μόνος σου και παλεύεις με φαντάσματα.
Φίλη μου, μου εξομολογήθηκε ότι, όταν σε κάποια φάση της ζωής της πήρε πολλά κιλά και από πολύ αδύνατη έγινε παχουλή, ο περίγυρος την κοίταζε περίεργα, ενώ σε μαγαζιά με ρούχα, δεν την άφηναν να προβάρει συγκεκριμένα ρούχα για να μην τα σκίσει, γεγονός που την κατέβαλε πάρα πολύ.
Ειδικά, μια κοινωνία, όπως η ελληνική, που όχι μόνο δεν ανέχεται αλλά καταδικάζει και περιθωριοποιεί το διαφορετικό, οδηγεί κορίτσια σε ακραίες καταστάσεις για να «πετύχουν». Το δυστύχημα είναι όλα ξεκινάνε σαν ένα «αστείο», σαν κάτι «απλό» κι «ανώδυνο»: να χάσω 2-3 κιλά και για λόγους υγείας και αισθητικούς, ύστερα 5, έπειτα 10 και χωρίς να το καταλάβεις γίνεσαι σκιά του εαυτού σου και έρμαιο των παθών σου. Χάνεις τον έλεγχο και μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο πολύ δύσκολα μπορείς να βγεις. Κυρίως, γιατί φοβάσαι να αντιμετωπίσεις εκείνα τα βλέμματα περιφρόνησης…ναι, είναι μία αδυναμία του μυαλού και της ψυχής, γι’ αυτό η ψυχολογική στήριξη σε πολλές περιπτώσεις είναι αναγκαία.
Κορίτσια που έχουν κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένα, να κάνουν όνειρα και να χαμογελάνε στη ζωή, παλεύουν με τον εαυτό τους και με την κοινωνία γύρω τους. Η νευρική ανορεξία και όλες οι διαταραχές της διατροφής, σαν μάστιγα «χτυπάνε» νέους ανθρώπους και τους καταρρακώνουν, διαλύοντας στην κυριολεξία τα όνειρά τους και οδηγώντας τα στην καταστροφή ακόμα και στο θάνατο.
Η ευθύνη της οικογένειας, του σχολείου, των ΜΜΕ και της οργανωμένης πολιτείας, στον τομέα αυτό, είναι τεράστια. Προσωπικά, θα ήθελα να δω να λαμβάνει χώρα μία μεγάλη, πολύ οργανωμένη εκστρατεία στα σχολεία και στα ΜΜΕ γι’ αυτό το μέγα ζήτημα και θα ήθελα, πρώτα και πάνω από όλα, να ακούσω αυτά τα κορίτσια να μας δείχνουν το δρόμο, να μας λένε το «γιατί» και το «πώς», ώστε να γίνει η κοινωνία μία μεγάλη αγκαλιά για όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους που υποφέρουν από μία τόσο σοβαρή ασθένεια, προτού είναι πολύ αργά και προτού θρηνήσουμε θύματα. Θεωρώ ότι έχουμε τη δύναμη, ως συλλογική κοινωνία, να κάνουμε πράγματα ώστε να καταπολεμήσουμε τέτοια φαινόμενα.
Αρκεί, να το θελήσουμε. Με την έννοια, να βρούμε το θάρρος και την ψυχική δύναμη, να πούμε «όχι» στον κοινωνικό ρατσισμό, γιατί δυστυχώς όλοι μας –λίγο-πολύ- κουβαλάμε συντηρητικά στερεότυπα που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας. Να τολμήσουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, για όλα όσα κρύβει μέσα στην ψυχή του και όχι για τα κιλά του. Να τολμήσουμε να κοιτάξουμε τον άλλον μέσα στα μάτια και να ανακαλύψουμε την ουσία της ζωής στα μικρά αλλά σημαντικά πράγματα. Η «εξουσία» να αλλάξουμε τα πράγματα βρίσκεται στα δικά μας χέρια!! Κι η ευτυχία βρίσκεται πολύ κοντά μας, «κάπου εκεί στο μέρος της καρδιάς μας», όπως κάπου, κάποτε, είχα διαβάσει….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.