Dedicated to all mothers:Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες


Κρατώ μέσα στην αγκαλιά μου τη ζωή….
Στις 2/5/2012 έφερα στον κόσμο το δεύτερο αγγελούδι μου. Η καρδιά μου είναι πλημμυρισμένη αγάπη και απέραντη ευτυχία. Ταυτόχρονα είμαι βαθύτατα συγκινημένη και αισθάνομαι ένα τεράστιο δέος μπροστά στο θαύμα της ζωής! Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την προσωπική μου εμπειρία και να αφιερώσω το σημερινό μου κείμενο σε όλες τις γυναίκες που είναι μανούλες ή που θέλουν να αποκτήσουν ένα παιδί. Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν διστακτική στο να καταθέσω αυτή την εμπειρία, γιατί ντρεπόμουν επειδή αφορά ένα προσωπικό βίωμα. Αισθάνομαι όμως έντονα την ανάγκη να «φωνάξω» «ότι όλες οι μανούλες είναι ηρωίδες» και μέσα από την δική μου εμπειρία να περάσω κάποια μηνύματα και στις άλλες γυναίκες-μανούλες.
Μπορεί να θεωρούμε δεδομένη την απόκτηση ενός παιδιού, όμως δεν είναι. Μπορεί να θεωρούμε εύκολη την ανατροφή ενός παιδιού, όμως δεν είναι. Ο αγώνας κάθε γυναίκας μέχρι να τεκνοποιήσει, αλλά και μέχρι να μεγαλώσει το παιδί, είναι πολύ δύσκολος. Η αγωνία της μάνας δεν σταματάει ποτέ. Τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί η γιαγιά μου μέχρι το τέλος της ζωής της αγωνιούσε για το αν η μητέρα μου ήταν καλά, είχε φάει, ήταν κουρασμένη, είχε πυρετό….
Για να φέρω στον κόσμο αυτό το πλάσμα που τώρα κρατώ μέσα στην αγκαλιά μου, κινδύνευσε η ζωή μου…8,5 μήνες παλεύαμε και οι δύο για να τα καταφέρουμε. 8,5 μήνες δεν πήρα ούτε μία στιγμή ανάσα, δεν μπόρεσα να χαλαρώσω και να απολαύσω αυτό που μου συνέβαινε, ξυπνούσα πάντα με μία αμφιβολία αν θα τα βγάλω πέρα, γιατί η εγκυμοσύνη μου ήταν «υψηλού κινδύνου».
8,5 μήνες ένιωθα αφόρητες τύψεις και για το πρώτο μου παιδί που δεν μπορούσα να το βγάλω βόλτα, να το κρατήσω αγκαλιά, να παίξω μαζί του όπως πριν….8,5 μήνες ζούσα σε μία διαρκή αγωνία και ένιωθα υπαίτια για την δύσκολη εγκυμοσύνη μου. Ήξερα ότι δεν φταίω, αλλά δεν μπορούσα να μην αναρωτιέμαι μήπως είχα κάνει κάτι λάθος, δεν μπορούσα να μην αναρωτιέμαι γιατί δεν ήμουν «ικανή» να προστατεύσω τη ζωή που είχα μέσα μου, δεν μπορούσα να μην αναρωτιέμαι μήπως δεν αξίζω τόση ευτυχία…Βλέπετε, το «παιχνίδι» που παίζουν οι ορμόνες στην περίοδο της εγκυμοσύνης, αλλά και εν συνεχεία κατά τη λοχεία, είναι στ’ αλήθεια «άτιμο»….μας φορτώνει ενοχές, αμφιβολίες, μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα με τον εαυτό μας, αλλά και να τα βάζουμε άδικα με τους γύρω μας και δυστυχώς και με όσους μας αγαπούν.
8,5 μήνες ζούσα με την αγωνία αν θα «τινάξω στον αέρα» τη δουλειά μου, ό,τι είχα χτίσει με τόσο κόπο και αγάπη, διότι στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στο ελεύθερο επάγγελμα, τα πράγματα είναι πολύ σκληρά για μία γυναίκα εγκυμονούσα. Κάθε μέρα ήταν και μία καινούργια «μάχη». Προσωπικά, υπήρξα τυχερή. Ήταν απίστευτη η αγάπη και η στήριξη που μου προσέφεραν οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά και οι γονείς των μαθητών μου και οι μαθητές μου και τους ευχαριστώ δημόσια γι’ αυτό. Η στήριξή τους αποτέλεσε για εμένα το κίνητρο να μην τα βάλω κάτω, να είμαι αισιόδοξη και να πιστέψω ξανά ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να ζήσει το όνειρό του. Αρκεί να το κυνηγήσει, με όλη τη δύναμη της ψυχής και του μυαλού του!!
Ο μπέμπης μου ήρθε τελικά στη ζωή την πιο ηλιόλουστη μέρα του Μαΐου και μέσα από τα δικά του αθώα παιδικά μάτια γεννήθηκε ξανά η ελπίδα στην ψυχή!! Τώρα τον κρατώ στην αγκαλιά μου και συνειδητοποιώ ότι έπρεπε να περάσω όλα αυτά για να δω τι τελικά έχει αξία στη ζωή και τι όχι…
Φίλες και γνωστές μου έχουν περάσει ασύλληπτες περιπέτειες μέχρι να καταφέρουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και να γίνουν μανούλες. Έχουν θυσιάσει πάρα πολλά, έχουν κάνει πίσω σε επαγγελματικά και προσωπικά τους «θέλω», έχουν δει την εικόνα τους να αλλοιώνεται, γιατί έχουν πάρει πάρα πολλά κιλά, τα οποία δυσκολεύονται να χάσουν, έχουν περάσει τόσο έντονα την επιλόχεια κατάθλιψη ώστε να «παραιτηθούν» από τις χαρές της ζωής, γιατί αναμφίβολα τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική επιβάρυνση που υφίσταται κάθε γυναίκα κατά τη διάρκεια αλλά και μετά από κάθε εγκυμοσύνη είναι τεράστια. Γι’ αυτό, πιστεύω και τονίζω ότι όλες οι μανούλες είναι «ηρωίδες».
Μέχρι να το ζήσω, δεν πίστευα τα παραπάνω. Θεωρούσα ότι είναι «υποχρέωση» της κάθε γυναίκας να κάνει θυσίες για να αποκτήσει ένα παιδί. Σαφώς, η απόκτηση ενός παιδιού είναι τεράστια ευλογία, αλλά αυτό που ζει και αυτό που νιώθει κάθε γυναίκα, όλη αυτή η ψυχολογική και συναισθηματική φόρτιση, όλη η αγωνία και το βάρος της ευθύνης μέχρι να φέρει στον κόσμο ένα γερό παιδί, είναι πράγματα που μόνο μία γυναίκα μπορεί να τα καταλάβει.
Ωστόσο, μέσα από το προσωπικό μου βίωμα, θέλω να πω σε όλες τις γυναίκες που διακατέχονται από παρόμοια συναισθήματα, ότι αξίζει τον κόπο και ότι με σκληρή προσπάθεια όλα γίνονται και ότι οι γυναίκες μπορούν να συνδυάσουν μητρότητα με επαγγελματική ζωή και να ξαναβρούν τη χαμένη «εικόνα» τους. Η προσπάθεια είναι δύσκολη, αλλά αξίζει τον κόπο!! Γιατί η ζωή, παρά τις αντιξοότητες, είναι γλυκιά….!
Γι’ αυτό και εσείς οι άντρες πρέπει να είσαστε δίπλα μας, να μας αγαπάτε, όσο σας αγαπάμε και εμείς, να μας ενθαρρύνετε και να μας κατανοείτε…..Γι’ αυτό και η κοινωνία, ως σύνολο, πρέπει να οργανωθεί με έναν τρόπο ώστε να δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να βιώνουν τη μητρότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και όχι να τις επιβαρύνει με επιπρόσθετα προβλήματα, όπως συμβαίνει στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας που και σε αυτό τον τομέα υστερεί.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.