Daily Archives: 16/09/2012

Παραμύθι

Αφιέρωμα στο παραμύθι!! Για μικρά και μεγάλα παιδιά, ξεκινάω ένα αφιέρωμα στο παραμύθι από την ερχόμενη Δευτέρα, 1/10, με μία…”μαγική” συνέντευξη!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ρευστές αγάπες

«Σχέσεις τσέπης», άραγε, οι σχέσεις που δημιουργούμε σήμερα, στο πλαίσιο μίας εποχής, όπου όλα κινούνται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και αλλάζουν εξίσου ριζικά; «Ρευστές αγάπες» οι αγάπες που βιώνουμε; «Τρύπιες καρδιές» οι καρδιές μας δίχως συναισθήματα; Έχουμε μετατραπεί σε ρομποτάκια που απλώς «εκτελούμε» το πρόγραμμα της καθημερινότητας, προσπαθώντας να επιβιώσουμε σε μία κοινωνία που καταρρέει, από όλες τις απόψεις, οικονομικά, πολιτικά, ηθικά; Τι μας συμβαίνει;;;
Αναρωτιέμαι…γιατί οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι, πλέον, τόσο ρευστές; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε; Γιατί το να πληγώνεις είναι πολύ πιο εύκολο από το να ζεις την αληθινή αγάπη; Γιατί καθημερινά διαλύονται σχέσεις που θα μπορούσαν να ανθίσουν και να εξελιχθούν σε κάτι δυνατό; Οικογένειες, φιλίες, έρωτες, επαγγελματικοί δεσμοί, καταστρέφονται έτσι απλά, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι.
Στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που «βουλιάζει», οι ανθρώπινες σχέσεις μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και σβήνουν, σαν τσιγάρο τελειωμένο. Κανείς δεν προσπαθεί, δεν παλεύει, δεν αγωνίζεται, για να φτιάξει μία σχέση βασισμένη σε γερά θεμέλια, σε στοιχεία όπως ο σεβασμός, η ανιδιοτέλεια, η ειλικρίνεια. Ο εγωισμός, τα συμφέροντα, οι μικροκακίες, τα κόμπλεξ, πάντα καταφέρνουν να «θριαμβεύσουν» και να υπερβούν τα όρια της αγάπης. Ακόμα και με τους πιο «κοντινούς» μας ανθρώπους απομακρυνόμαστε σιγά σιγά και γινόμαστε ξένοι. Δεν επικοινωνούμε, αδιαφορεί ο ένας για τις ανάγκες του άλλου.
Είναι παράξενο, όμως αν το καλοσκεφτούμε, θα συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι μας, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας μέχρι τα βαθιά γεράματα, αναζητάμε -πρώτα και πάνω από όλα- την αγάπη και τη συντροφικότητα. Από το νηπιαγωγείο ψάχνουμε τον άνθρωπο εκείνο που θα έρθει πιο κοντά μας, θα μας νιώσει, θα αγγίξει την καρδιά μας. Θα χορέψουμε μαζί του, θα τραγουδήσουμε, θα μοιραστούμε το κολατσιό μας…
Φαίνεται τόσο απλό αυτό που αναζητάμε, αλλά εμείς οι ίδιοι, εγκλωβισμένοι στα γρανάζια της λογικής, όλα τα περιπλέκουμε, όλα τα κάνουμε πιο σύνθετα και τελικά πιο επώδυνα, ακόμα και τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή. Γιατί, στ’ αλήθεια, τι πιο όμορφο από το να ενώνονται δυο καρδιές; Κι όμως είναι τόσο δύσκολο, σε τελική ανάλυση, να «επενδύσουμε» συναισθηματικά σε έναν άλλο άνθρωπο, να του δώσουμε το κλειδί για να ανοίξει την πόρτα της καρδιάς μας και να τον αφήσουμε να γίνει ο «άνθρωπός» μας. Έτσι, πόσοι άνθρωποι καταλήγουν μόνοι ή με έναν «σύντροφο» που δεν τους καταλαβαίνει και δεν τον καταλαβαίνουνε; Εάν κοιτάξουμε γύρω μας, εάν μιλήσουμε με φίλους και γνωστούς, θα συνειδητοποιήσουμε την σκληρή πραγματικότητα και ενδεχομένως τρομάξουμε από το γεγονός ότι τελικά όλοι μας ερχόμαστε στη ζωή και πεθαίνουμε μόνοι μας!!
Συζητώντας καθημερινά με φίλες, ακούω συνεχώς ότι «δεν υπάρχουν άντρες πια», άντρες που θα τις καταλάβουν και θα τις αγαπήσουν. Δεν πιστεύω ότι «χάθηκαν» οι άντρες. Αυτό που χάθηκε είναι η επιθυμία να δοθούμε σε μία σχέση -άντρες και γυναίκες- να «πέσουμε με τα μούτρα» χωρίς εγωισμούς και χωρίς τρελές και ανόητες φοβίες, να αισθανθούμε πρώτοι εμείς τις ανάγκες και τις επιθυμίες του άλλου κι ύστερα ο άλλος τις δικές μας.
Φοβόμαστε να δοθούμε, φοβόμαστε να αφήσουμε το «εμείς» να κυριαρχήσει του «εγώ». Φοβόμαστε ότι εάν αφεθούμε, θα χάσουμε την «ελευθερία», την «ανεξαρτησία», την «προσωπικότητά» μας. Δεν σκεφτόμαστε όμως πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε, εάν δημιουργήσουμε μία σχέση ζωής, μία σχέση που σημασία δεν θα έχει ποιος είναι το «αφεντικό», αλλά σημασία θα έχει να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου, να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον μέσα στα μάτια, να επικοινωνούμε με ένα και μόνο βλέμμα, να μας ενώνει ένα κοινό δάκρυ, να μας ανακουφίζει ένα γλυκό χαμόγελο και να ταξιδεύουμε με ένα όνειρο.
Ο κοινωνιολόγος Ζύγκμουντ Μπάουμαν στο βιβλίο του «Ρευστή Αγάπη» αναφέρεται σε «σχέσεις τσέπης». Σχέσεις, τις οποίες οι άνθρωποι «μπορούν να βγάζουν όποτε τις χρειάζονται», αλλά και να τις καταχωνιάζουν βαθιά όταν τους είναι άχρηστες. Θα κλείσω, μόνο, με μία απορία «Εσείς τι επιλέγετε; Τις σχέσεις τσέπης; Ή τις σχέσεις ουσίας;». Κι αν επιλέξουμε το δεύτερο, δηλαδή τις σχέσεις ουσίας, είμαστε διατεθειμένοι να τις ζήσουμε, αφήνοντας κατά μέρος το «εγώ» και δίνοντας χώρο στο «εσύ» και έπειτα το «εμείς»;
Ναι, πιστεύω ότι είναι δύσκολο, ειδικά στο πλαίσιο μίας εποχής που μαστίζεται από οξύτατα προβλήματα. Αξίζει όμως τον κόπο….Ας το σκεφτούμε όλοι μας κι ας προβληματιστούμε λίγο, γιατί χωρίς τις διαπροσωπικές σχέσεις, υπάρχουμε άραγε;;;;;

Βλ. επίσης to ενδιαφέρον άρθρο “Ρευστή Αγάπη” στο http://www.neolaia.gr
“Ρευστή Αγάπη”

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά