Σκονάκια, σκονάκια, σκονάκια: ο “εφιάλτης” των καθηγητών


Μία από τις πολύ…αγαπημένες «συνήθειες» των μαθητών όλων των εποχών και ο «εφιάλτης» των καθηγητών είναι τα σκονάκια, τα οποία άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε ανεπιτυχώς έχουν την «τιμητική» τους κατά την κρίσιμη ώρα των εξετάσεων! Θυμάμαι, όταν πήγαινα σχολείο, κάποιους συμμαθητές μου να είναι «μάστορες» στη δημιουργία τους. Θυμάμαι, επίσης, μία φορά στην Τρίτη Γυμνασίου που αποφάσισα με τη φίλη μου να κάνουμε, στο μάθημα της Χημείας, σκονάκι σε…χαρτομάντιλο! Να γράφει η μία στην άλλη τις απαντήσεις πάνω σε αυτό. Το αποτέλεσμα; Η επιτηρήτρια-γυμνάστρια (σημειώνω ότι ως μαθήτρια δεν τα πήγαινα και πολύ καλά με τις γυμνάστριες, γιατί βαριόμουν τη γυμναστική κι εκείνες «με είχαν στο μάτι», όπως λέμε) μας «έπιασε στα πράσα» και μας πήγε αμέσως στον καθηγητή της Χημείας, ο οποίος βλέποντας τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία αντέδρασε κάπως περίεργα…αντί να μας μαλώσει ή να μας τιμωρήσει….έβαλε τα γέλια!!! Ξεκαρδίστηκε!! Απλώς μετά από αυτό το γεγονός μας πείραζε συνέχεια!! Έπαιξε βέβαια ρόλο το ότι ήμασταν πολύ καλές μαθήτριες που δεν είχαμε δώσει στο παρελθόν δικαίωμα να μας μαλώσει, γιατί στους πιο αδύναμους μαθητές δυστυχώς η αντιμετώπιση πάντα είναι διαφορετική.
Οπότε, ως μαθήτρια η εμπειρία μου με το σκονάκι ήταν απογοητευτική!! Από τότε μέχρι σήμερα τα σκονάκια εξακολουθούν να είναι διαδεδομένα μεταξύ των μαθητών, αποτελώντας ένας διαχρονικό «φαινόμενο». Δεν γράφονται όμως σε χαρτάκια, αλλά έχουν εκσυγχρονιστεί, όπως άλλωστε ολόκληρη η εποχή μας. Οι νέοι, πλήρως εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, επιστρατεύουν τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα προκειμένου να επιτύχουν το…στόχο τους. Σαφώς, το πιο εύκολο μέσο που όλοι οι μαθητές έχουν στα χέρια τους, το «όπλο» τους είναι το κινητό, με το οποίο δέχονται και παίρνουν μηνύματα τόσο από συμμαθητές, όσο και από εξωσχολικούς. Ένας άλλος διαδεδομένος τρόπος είναι οι συνθηματικές εκφράσεις και κινήσεις. Χρησιμοποιούν το δικό τους γλωσσικό ή εξωγλωσσικό κώδικα επικοινωνίας προκειμένου να δώσει ο ένας στον άλλον τις πολυπόθητες απαντήσεις! Με άλλα λόγια, επιστρατεύουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, ώστε….η αντιγραφή να είναι επιτυχημένη!
Όλα αυτά βέβαια τα σκονάκια που χρησιμοποιούνται μέσα στην τάξη είναι τις περισσότερες φορές «αθώα», με την έννοια ότι εκφράζουν περισσότερο την έντονη ψυχολογική ανάγκη των νέων να ξεφύγουν από τα στενά όρια ενός εκπαιδευτικού συστήματος που εγκλωβίζει την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητά τους. Ταυτόχρονα δείχνουν την παιχνιδιάρικη διάθεση των νέων να πειράξουν τον καθηγητή, «συνωμοτώντας» με τους συμμαθητές πίσω από την πλάτη του. Ένας μικρός αριθμός μαθητών όμως δύναται να χάσει τα όρια του μέτρου και υπό τη πίεση ενός ψυχοφθόρου συστήματος εξετάσεων να φτάσει σε ακραία σημεία, όπως τα περιστατικά που λαμβάνουν χώρα κάθε καλοκαίρι με τις εισαγωγικές εξετάσεις. Στο σημείο αυτό έρχεται και η ευθύνη της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Πρέπει να αναρωτηθούν τόσο οι αρμόδιοι φορείς της Πολιτείας, όσο και όλοι οι εκπαιδευτικοί, τι είναι αυτό που ωθεί ένα νέο άνθρωπο στο να οργανώσει ολόκληρη πλεκτάνη προκειμένου να κερδίσει το εισιτήριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Μήπως φταίει ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα που βασίζεται σε έναν στείρο ανταγωνισμό, σε μία στείρα αποστήθιση και σε έναν εξαντλητικό αγώνα δρόμο, ο οποίος καταρρακώνει το μαθητή. Η προσωπική μου εμπειρία από τις τότε Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι τραγική. Το άγχος με είχε πολλές φορές οδηγήσει σε εξάντληση, ακόμα και στο νοσοκομείο με ταχυκαρδίες, όπως πάρα πολλά παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με την υγεία τους εξαιτίας άγχους. Σαφώς, ποτέ δεν θα αντέγραφα ούτε θα προσπαθούσα με δόλιο τρόπο να βρω τα θέματα, αλλά αν ξαναζούσα εκείνη την εποχή ίσως να επέλεγα το δρόμο του εξωτερικού. Για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω το παιδί μου να ζήσει τόσο αγχωτικές καταστάσεις, γιατί δεν αξίζει!
Συνοψίζοντας, οι μαθητές δεν θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν ποτέ σκονάκια, εάν το σύστημα των εξετάσεων με τη σημερινή του μορφή καταργηθεί, γιατί ειλικρινά η στείρα γνώση είναι όχι μόνο άχρηστη αλλά και επικίνδυνη. Δεν χρειάζονται καν εξετάσεις, κατά τη γνώμη μου, αλλά αρκούν οι εργασίες -ομαδικές και ατομικές- που καλλιεργούν την κριτική σκέψη, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και τα ταλέντα κάθε μαθητή. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει επιτέλους να πάψει να είναι ψυχοφθόρο και ανούσιο. Να γίνει το ελληνικό δημόσιο σχολείο ένας χώρος “ιερός”, μετάδοσης σκέψεων και ιδεών, όπου τα λαμπρά μυαλά θα ξεχωρίζουν, αλλά και οι αδύναμοι μαθητές θα βρίσκουν δημιουργικές διεξόδους, ώστε να αξιοποιήσουν άλλες κλίσεις τους. Γι’ αυτό προτρέπω γονείς και μαθητές να διεκδικήσουν το σχολείο που τους ανήκει, με τις δικές τους προτάσεις και ιδέες, γιατί η Πολιτεία μας έχει δείξει ότι δεν θέλει πολίτες με κριτική σκέψη, αλλά «παπαγαλάκια»!!
Κλείνοντας, λοιπόν, να ευχηθώ καλή σχολική χρονιά σε όλους, καθηγητής και μαθητές, με λιγότερα σκονάκια και περισσότερη δημιουργικότητα και κριτική σκέψη!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.