Living in hell:«Μήπως έχω πεθάνει και βρίσκομαι στην κόλαση;»…


Το παραπάνω συγκλονιστικό ερώτημα διατυπώθηκε από έναν έγκλειστο των Φυλακών Κορυδαλλού, στον οποίο έπαιρνα συνέντευξη στο πλαίσιο της έρευνάς μου για την «αργκό της φυλακής» κάποια χρόνια πριν. Βασιζόμενη σε αυτό ακριβώς το ερώτημα αποφάσισα να γράψω το σημερινό μου κείμενο, γιατί με προβλημάτισε και με έκανε να συνδυάσω την σκληρή πραγματικότητα των φυλακών με την χαοτική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα.
Ειδικότερα, Παρασκευή πρωί μελετούσα τις σημειώσεις που είχα κρατήσει από την έρευνα που πραγματοποίησα στις Φυλακές Κορυδαλλού και στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Αυλώνα. Σε ένα κομμάτι λευκό χαρτί είχα γράψει και είχα, μάλιστα, υπογραμμίσει με κόκκινο στυλό αυτή την ερώτηση, η οποία μου προκαλεί ρίγη ανατριχίλας, ακόμα και τώρα που την διαβάζω.
Επρόκειτο για έναν τοξικομανή κρατούμενο, ο οποίος ανέβαινε το δικό του «Γολγοθά», δεδομένου ότι η φυλακή για τους τοξικομανείς ισοδυναμεί με θάνατο. Στη συζήτηση που κάναμε (σημειώνω ότι αρκετοί έγκλειστοι είχαν την ανάγκη να εξωτερικεύσουν συναισθήματα και σκέψεις) με κοίταξε στα μάτια και, με το βλέμμα ενός ανθρώπου που έχει ζήσει τη φρίκη και έχει παραιτηθεί από τη ζωή, με ρώτησε «μήπως έχω πεθάνει και βρίσκομαι στην κόλαση;». Θυμάμαι είχα σοκαριστεί τότε, γιατί ο τρόπος με τον οποίο είχε διατυπωθεί ήταν πολύ έντονα συναισθηματικά φορτισμένος. Ήταν σαν να μην μιλούσε ένας άνθρωπος, αλλά μία ψυχή «φυλακισμένη». Είχα νιώσει τεράστια θλίψη. Όχι μόνο για τον εν λόγω άνθρωπο, αλλά για τις χιλιάδες «φυλακισμένες» ψυχές, εντός και εκτός φυλακών!!
Διαβάζοντας ξανά αυτήν τη συγκλονιστική φράση, κάποια χρόνια μετά, κάνω μία σκέψη: «μήπως, τελικά, σήμερα, εμείς οι Έλληνες έχουμε πεθάνει και βρισκόμαστε στην κόλαση»; Δεν μιλάω, ασφαλώς, για το βιολογικό θάνατο, αλλά για το θάνατο της ψυχής που είναι πολύ πιο οδυνηρός, ειδικά όταν τον βιώνεις καθημερινά. Γιατί ζωή δεν είναι «μαμ, κακά και νάνι», αλλά το σημαντικό είναι να έχεις μία ποιότητα ζωής που θα σου εξασφαλίσει, τουλάχιστον, μία αξιοπρεπή διαβίωση.
Ζωή σημαίνει να εργάζεσαι, να δημιουργείς, να απολαμβάνεις τις μικρές αλλά συνάμα ουσιαστικές και σημαντικές χαρές της ζωής. Επομένως, δεν μπορώ να ξεχωρίσω εάν χειρότερη κόλαση είναι να βρίσκεσαι σε μία φυλακή, όπου στερείσαι μεν την προσωπική σου ελευθερία αλλά όχι το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, ή σε μία κοινωνία που καθημερινά «φυλακίζει» το μυαλό και την ψυχή σου.
Με «ακυβέρνητο καράβι» μοιάζει η Ελλάδα, όπου ο καπετάνιος το έχει εγκαταλείψει για να καρπωθεί, ακόμα και την ώρα της κρίσης, οφέλη, ενώ έχει αφήσει πίσω του αμέτρητους μούτσους να παλεύουν: όλους τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους άνεργους και άστεγους Έλληνες. Σαν ένα καράβι χωρίς προορισμό, η Ελλαδίτσα μας, με την ένδοξη ιστορία και τον σπουδαίο πολιτισμό, «βουλιάζει» και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να βοηθήσει πραγματικά, γιατί τα μεγάλα συμφέροντα ξεπερνούν την ανάγκη σωτηρίας ενός λαού. Άλλωστε, τι είναι, τελικά, η Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη; Μία κουκίδα…..Αν κάποιος μπορούσε έτσι απλά, με μία γόμα να την σβήσει, θα το έκανε…..
Ένα κράτος που δεν μπορεί να παράσχει στους πολίτες του ούτε τα στοιχειώδη για τη διαβίωσή του, όπως είναι τα φάρμακα στους ασθενείς που καθημερινά δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή, τελεί υπό πλήρη διάλυση. Ένα κράτος που δεν μπορεί να προστατεύσει τον πολίτη από την πιο ακραία μορφή βίας και από το πιο άγριο έγκλημα, δεν διαφέρει από τις χώρες του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου».
Ας αντιμετωπίσουμε κατάματα την σκληρή πραγματικότητα. Είμαστε μία χώρα, όπου οι άνθρωποι πλέον πεινάνε και φτάνουν στο σημείο να διαπράξουν το πιο αποτρόπαιο από όλα τα εγκλήματα –την ανθρωποκτονία και μάλιστα εκ προθέσεως- προκειμένου να προστατέψουν τη ζωή και την περιουσία τους!! Συνεπώς, είναι βέβαιο ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και κανείς δεν μπορεί να μας πει εάν υπάρχει φως στο τούνελ ή εάν είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε σε μία «φυλακή» χωρίς ορατά τείχη, αλλά πολύ πιο τρομακτική και επικίνδυνη από τις πραγματικές φυλακές.
Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα υπάρξει απαισιόδοξη. Πάντοτε κοίταζα μπροστά, με αισιοδοξία και ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Ως νέος άνθρωπος έκανα όνειρα και έθετα στόχους υψηλούς. Σήμερα, κοιτάζοντας γύρω μου και βλέποντας τόσο πόνο και απελπισία, βλέποντας ότι τα πάντα τελούν υπό διάλυση, αναρωτιέμαι «μήπως, τελικά, έχουμε πεθάνει και βρισκόμαστε στην κόλαση;». Το μόνο που εύχομαι είναι να αναστηθούμε μέσα από τις στάχτες μας και κάποια μέρα να μπορέσουμε να φωνάξουμε, όλοι μαζί, «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s