Η στήλη της Κρυσταλλίας:Το στοίχημα της πατατούκας (1ο κείμενο)

Ατελείωτες βραδινές συζητήσεις οδήγησαν εμένα και την Κρυσταλλία σε όμορφα μονοπάτια. Μας έκαναν να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε….Νιώσαμε τυχερές που η μία γνώρισε την άλλη, έτσι τυχαία, μέσα από το Facebook που άλλους τους ενώνει και άλλους τους χωρίζει. Εμάς μας έδεσε και μας έδωσε την ευκαιρία να βρούμε κοινά σημεία επαφής που μας άνοιξαν νέους δρόμους στη σκέψη και στα όνειρα…

Η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου είναι πρώτα και πάνω από όλα μία υπέροχη μανούλα. Ο γιος της είναι ένα γλυκό “ζαχαρωτό” που όταν τον δεις, θέλεις να το φας…Είναι ο Λουκάς, συμμαθητής της κόρης μου Άννυς, ο οποίος έχει τρελή αδυναμία στη μανούλα του. Επίσης, η Κρυσταλλία είναι μία τρυφερή σύζυγος, φροντίζει τον Λευτέρη της, που είναι το λιμάνι της, ο άνθρωπός της!! Είναι, όμως, και μία γυναίκα με πολύ έντονη προσωπικότητα. Πολύ δραστήρια, με μία επιτυχημένη καριέρα, αλλά και πολύ καλή μαγείρισσα και “μαστόρισσα”!! Από την άλλη, είναι μία γυναίκα που παρά το δυναμισμό της, έχει πολλές ευαισθησίες, τις οποίες καταφέρνει να εκφράσει μέσα από τα κείμενά της.

Αν και οικονομολόγος, ασχολείται με το γράψιμο. Μέχρι στιγμής, γράφοντας ημερολόγια και δημοσιεύοντας στο Facebook χρονογραφήματα, ενώ από σήμερα εγκαινιάζει τη δική της στήλη στη σελίδα μου, όπου 1 φορά το μήνα ή όποτε και όταν νιώσει (χωρίς πιέσεις και δεσμεύσεις) θα μας γράφει ό,τι αισθάνεται….Θα μοιράζεται μαζί μας σκέψεις, ιδέες, ανησυχίες, προβληματισμούς αλλά και όνειρά της…
Έχοντας να συνδυάσει τον τριπλό της ρόλο: “μητέρα-σύζυγος-εργαζόμενη” και έχοντας την “υποχρέωση” να είναι σε όλα καλή και να τα βγάλει πέρα με την σκληρή καθημερινότητα, η Κρυσταλλία έχει πολλά να μας πει, πολλά να μοιραστεί μαζί σας.

Την ιδέα για την καινούργια στήλη της την “έβαλα” εγώ, γιατί έχοντας ήδη δημοσιεύσει δύο κείμενά της και ένα σχόλιο στη σελίδα μου, στη στήλη μου “Μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας”, κατάλαβα ότι “το έχει”. Τα κείμενά της δυνατά και πάντα γραμμένα με ευαισθησία και αυτό το ιδιαίτερο πνεύμα που την διακρίνει, άγγιξαν τις ψυχές πάρα πολλών αναγνωστών και πραγματικά τα κείμενά της είχαν “ρεκόρ αναγνωσιμότητας”!! Άρα, της αξίζει αυτή η στήλη και την ευχαριστώ, από καρδιάς, για την τιμή που μου κάνει. Εκτιμώ πολύ το γεγονός ότι με πολύ μεγάλη χαρά δέχτηκε να αφιερώσει χρόνο και ψυχή για να γράφει….

Ας απολαύσουμε το πρώτο κείμενό της που, εμένα προσωπικά, μου άφησε μία πολύ γλυκιά γεύση….
Και η δική μου ευχή είναι να βρούμε όλες και όλοι μας αυτόν τον “ήλιο” που κρύβουμε μέσα μας και για τον οποίο μας μιλάει η Κρυσταλλία.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟ

Το στοίχημα της πατατούκας 24/4/2013

Όταν ήμουν παιδάκι, ο μπαμπάς μου μας διάβαζε το βράδυ από ελληνική μυθολογία μέχρι Άντερσεν για να κοιμηθούμε. Μια από τις ιστορίες που μας έλεγε τριγυρνάει στη σκέψη μου μήνες τώρα… Έχω φάει τον τόπο να ξαναβρώ το παλιό εκείνο βιβλιαράκι με τη χαρακτηριστικά απλή εικονογράφηση, που ήταν του πατέρα μου, και το οποίο βεβαίως είχε ηθικό δίδαγμα, όπως όλες οι ιστορίες της εποχής των γονιών μας. Είναι μια ιστορία που, ως παιδί, δεν ήταν η αγαπημένη μου, όμως τη σκέφτομαι τώρα ξανά και ξανά, όσο η καθημερινή ζωή γεμίζει με εκνευρισμένους ενήλικες και με έναν μικρό γιο που ενίσταται με όλες του τις δυνάμεις στους κανόνες και τις απαιτήσεις που του επιβάλει η δική του κουρασμένη και εκνευρισμένη μαμά.

Είναι η ιστορία της πατατούκας του τσομπάνη.

Μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν, ήταν ένας τσομπάνης που είχε μια φοβερή, χοντρή και ζεστή πατατούκα. Ο Ήλιος κι ο Βοριάς τον χάζευαν με το κοπάδι του και ζήλεψαν την πατατούκα – τι πανωφόρι ήταν ετούτο! Βαριόντουσαν κιόλας, οπότε βαλαν στοίχημα ποιος είναι πιο δυνατός – πιο δυνατός, συμφώνησαν, θα ήταν όποιος κατάφερνε να πάρει από το βοσκό την πατατούκα.

Πρώτος ξεκίνησε ο Βοριάς. Φυσούσε, ξεφυσούσε, έγινε όσο πιο παγωμένος μπορούσε. Τίποτα όμως δεν κατάφερνε, γιατί όσο περισσότερο φυσούσε, τόσο περισσότερο τυλιγόταν ο τσομπάνης στην πατατούκα του. Αδύνατο να του την πάρει . Ήρθε η σειρά του Ήλιου. Αυτός ή κάτι παραπάνω ήξερε, ή απλά του έκατσε χωρίς να το περιμένει. Πάντως μόλις βγήκε κι έλαμψε με όλη τη δύναμη και τη θέρμη του, ο τσομπάνης έσκασε από τη ζέστη, έβγαλε την πατατούκα από μόνος του κι ο Ήλιος του την πήρε!

Κάπου εκεί χασμουριόμασταν τα αδερφάκια και μας έπαιρνε ο ύπνος πριν καλοσκεφτούμε το ηθικοδιδακτικό της ιστορίας, εξάλλου ως παιδιά βαριόμασταν να μας λένε και να μας ξαναλέμε για την αρετή και την κακία…
Κάποια στιγμή λοιπόν, αρχές του φθινοπώρου που μας πέρασε, μάταια απειλούσα το Λουκά με όλες τις πιθανές τιμωρίες για να τον κάνω να φάει (ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί μ’ εμένα θέλει μόνο μακαρόνια αλλά στους παππούδες τρώει μέχρι και σαρδέλες;;;). Στο τέλος είδα κι αποείδα και το γύρισα στην τρελή. Κι αχ το μωρό μου, κι αχ το γλυκό μου, και να χαζομάρες, πειράγματα και γελάκια… να δείτε για πότε ο έως τότε έξαλλος Λουκάς έφαγε. Τότε ήταν η πρώτη φορά που το παραμύθι αναδύθηκε στη μνήμη μου σαν πυροτέχνημα από μια πολύ μακρινή εποχή. Μερικές μέρες μετά, το ίδιο σκηνικό, έξαλλη μαμά και έξαλλος γιος τσακωνόμασταν για να βάλει ο Λουκάς μπουφάν για να πάμε βόλτα, και η ώρα περνούσε με καυγά στο πλατύσκαλο. Μόλις αποφάσισα να ηρεμήσω και να αρχίσω τις γλύκες, ο Λουκάς υποχώρησε. Μου ήρθε πάλι η πατατούκα στο μυαλό…

Έκτοτε άρχισα να συνειδητοποιώ σε πολύ πρακτικό επίπεδο ότι η τακτική του Βοριά δεν πιάνει με τον μικρό – είναι άτιμο το γονίδιο της ξεροκεφαλιάς, κι αυτός το πήρε εις διπλούν… Το επιχείρημα «κάντο γιατί είμαι η μαμά κι εσύ το παιδί» ξεκάθαρα δεν λειτουργεί με τη δική μας περίπτωση. Δεν καταλαβαίνει ο μικρός μου από συσχετισμούς εξουσίας. Κι έπειτα είναι ένα πλάσμα που τρέφεται με αγάπη, όπως όλα τα παιδιά. Τον τρομάζει ο θυμός, τον αποσυντονίζει χειρότερα. Άρχισα λοιπόν συστηματικά, όποτε συγκρούονταν τα δυο μας ξεροκέφαλα, να παίρνω δυο βαθιές αναπνοές και να λέω μέσα μου «βρες τον ήλιο! βρες τον ήλιο!». Το κόλπο πετύχαινε κάθε φορά –να’ναι καλά και τα παλιά χρόνια που έκανα γιόγκα! Η μαμά-ήλιος τα καταφέρνει πάντα όπου αποτυγχάνει η μαμά-βοριάς… Άσε που η μαμά-ήλιος δεν έχει ποτέ τις ενοχές που νιώθει η μαμά-βοριάς εκ των υστέρων!

Το καλύτερο της ιστορίας βέβαια είναι ότι, όπως όλα τα ζόρικα κόλπα που θυμίζουν Ινδίες, έτσι κι αυτό άρχισε να βρίσκει εφαρμογή και εκτός Λουκά! Με την κρίση να παίζει με τα νεύρα μας, στη δουλειά, στο λεωφορείο, στην οικογένεια, όλο και κάποιο στοίχημα για την πατατούκα προκύπτει… Κι ας το παραδεχτούμε, όσο αυτονόητη κι αν μας φαίνεται η τακτική του ήλιου, η πρώτη μας αντίδραση απέναντι στον εκνευρισμό των άλλων είναι σχεδόν πάντα τύπου βοριά: «κάτσε καλά γιατί…». Έχουμε μάθει να είμαστε «υποψιασμένοι», κοινώς καχύποπτοι – πάντα έτοιμοι να βρεθούμε αντιμέτωποι με το χειρότερο, οπότε το βοριά τον έχουμε πρόχειρο. Αλλά όπως τόσο σωστά είχαν καταλάβει άλλοι πριν από εμάς, όποιος άνεμους σπέρνει, θύελλες θερίζει. Κι όταν πρέπει να κατευνάσεις τη θύελλα, διότι δεν γίνεται να δουλεύεις και να ζεις με μόνιμα μποφόρια, ο κόπος είναι διπλός.

Στο βάθος εξάλλου, όλοι προτιμάμε τη λιακάδα. Τις πιο σκληρές μέρες δουλειάς, το βλέπω πάντα, οι πιο καλές ομάδες έχουν το γέλιο εύκολο. Με ένα αστείο, ένα χτύπημα στην πλάτη, ένα κέρασμα, ζητούν σιωπηλά συγνώμη για τις στιγμές εκνευρισμού και λένε «πάμε πάλι μαζί».

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν, προσπαθώ πιο συνειδητά να ψάχνω μέσα μου τον ήλιο από την αρχή της όποιας έντασης. Κοιτάω να δίνω στον εαυτό μου και στους άλλους το χρόνο για μια αναπνοή και για τη μαγική φράση «βρες τον ήλιο». Μερικές φορές τον βρίσκω εύκολα, άλλες πολύ πιο δύσκολα, με πολύ εσωτερικό διάλογο. Μερικές φορές παραιτούμαι και αφήνω το βοριά να τα κάνει λίμπα. Εξαρτάται κιόλας αν αξίζει τον κόπο η πατατούκα!

Πάντως, ένα ακόμη πράγμα είναι σίγουρο: ο Βοριάς έπαθε την πλάκα του που τον κέρδισε ο Ήλιος, δεν του το ‘χε. Μερικές φορές λοιπόν, κάνεις τον ήλιο μόνο και μόνο για να δεις τα μούτρα του βοριά, την ώρα που έρχεται έτοιμος για μάχη κι εσύ του τραβάς το χαλί-πεδίον της μάχης κάτω από τα πόδια, με μια καλή κουβέντα κι ένα χαμόγελο…

Κρυσταλλία Παπαδημητρίου

One response to “Η στήλη της Κρυσταλλίας:Το στοίχημα της πατατούκας (1ο κείμενο)

  1. Αριστείδης

    Μπράβο Κρυσταλλία, εκτός από σωστά, τα λές και πολύ όμορφα.
    Καλή αρχή στη στήλη!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s