Η στήλη της Κρυσταλλίας: Επετείων εγκώμιο (11ο κείμενο)

ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

8/7/2014
Επετείων εγκώμιο (ενδέκατο κείμενο)

Η χρονιά είναι «επετειακή». Πριν από έναν μήνα, γιόρτασα τα 40ά μου γενέθλια. Σε λίγες μέρες, ο γάμος μας γίνεται 5 ετών, ενώ το Δεκέμβρη το καμάρι μου θα μπορεί να λέει «είμαι πέντε» σε όποιον τον ρωτάει. Το Νοέμβριο κλείνω 10 χρόνια στο σπιτάκι μας. Στις διακοπές μας στη Γαλλία ζήσαμε στο ρυθμό των εορτασμών για τα 70 χρόνια της απόβασης των Συμμάχων στη Νορμανδία, ενώ ετοιμάζονταν τα 100ά γενέθλια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Επέτειοι παντού.

Οι επέτειοι έχουν μια δύναμη, μας ασκούν μια έλξη. Λες κι άμα είναι στρογγυλός, ο αριθμός φέρει ιδιαίτερο υπαρξιακό βάρος. Λες κι η φρίκη του πολέμου είναι πιο σημαντική μετά από 100 χρόνια παρά μετά από 42 ή 89 ή 103. Λες και είναι πιο συγκλονιστικό να γίνεσαι 40 ετών παρά σρανταδύο.

Με πιάνει ένα άγχος απολογισμού, μια βιασύνη προγραμματισμού. Τι έκανα σωστά και τι δεν έκανα καθόλου, τι πρέπει να κάνω σ’αυτή τη νέα δεκαετία, τι μου επιφυλάσσει η επόμενη πενταετία γάμου, και αχ, πώς να είναι η ζωή μ’ένα πεντάχρονο (δυο βήματα από την εφηβεία κιόλας, χα); Με ξυπνούν άξαφνα τη νύχτα ενοχές για σφάλματα, πράξεις και παραλείψεις, και χαμογελώ ξανά ανόητα στο δρόμο αναπολώντας τις πρώτες ερωτευμένες στιγμές με τον καλό μου ή την πρώτη αστεία ατάκα του γιου μου.

Έπειτα, μπαίνουν στο χορό τα μεγέθη. Φέτος πήρα δύο κιλά αντί για μισό που έπαιρνα κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια – πέρασα από το M στο L με αποφασιστικότητα που δεν φανταζόμουν πέρσυ τέτοια εποχή. Ο μικρός πάλι, στρογγύλεψε εκτός από την ηλικία και τα κιλά του, αγγίζοντας τα 20 και τα όρια της φυσικής αντοχής μου να τον κουβαλάω αγκαλιά. Ο συνδυασμός ηλικίας, ύψους και κιλών με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο δρόμο διανύαμε από το πρώτο μας απόγευμα στο μαιευτήριο.

Καθώς στρογγυλεύουν τα χρόνια, φαίνεται να αντιδρά η ύλη, γενικότερα. Κάθε μήνα έχουμε πλέον και μια ζημιά στο σπίτι. Σαν να θέλει το ντουβάρι να μου θυμίσει πως «μεγαλώνει» και χρειάζεται συντήρηση, τσεκ άπ, στοργή και προδέρμ. Κάθε φορά που χαλάει ένας σωλήνας, το θερμοσίφωνο, ένας τοίχος, το πλυντήριο, ακούω μέσα μου τη φωνή του σπιτιού «εμ, δέκα ετών πολυκατοικία είμαι πια, τι περιμένεις;».

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εδώ και μήνες πορεύομαι μ’όλες αυτές τις επετείους. Από τη μια, ώρες-ώρες με συγκινούν. Από την άλλη, περνούν και δεν γίνεται τίποτε συνταρακτικό. Προσπαθώ να καταλάβω αν με αγγίζουν πραγματικά, αν αλλάζουν κάτι, κι αν ναι τι είναι αυτό που αλλάζουν; Επιτέλους χτες είχα την αναλαμπή. Επιστρέφαμε από το χωριό, κι η διαδρομή ανάμεσα στα χωράφια της Κωπαϊδας ενώ σουρουπώνει, φαίνεται πως πάντα αγγίζει μέσα μου χορδές που άλλες μέρες σιγούν.

Θυμήθηκα ξαφνικά κάτι προτροπές που κυκλοφορούν στο internet στις περίεργες ημερομηνίες, του στυλ «σήμερα είναι 02/02/2002 και προσέξτε τη μέρα, γιατί παρόμοια ημερομηνία θα εμφανιστεί ξανά μόνο σε 18 χρόνια». Και χαζεύουμε την 02/02/2002 με τα «κομψά» διπλά και τα μηδενικά της, αλλά η αλήθεια είναι πως και η 03/02/2002 υπήρξε επίσης μοναδική κι ανεπανάληπτη, και δεν ξαναήρθε κι ούτε θα ξανάρθει, η καημένη, η αταίριαστη. Το θέμα είναι όμως ότι στις 02/02/2002 είχα συναίσθηση πως ζούσα μια «ξεχωριστή» μέρα, παρόλο που δεν έκανα τίποτε διαφορετικό.

Αυτή λοιπόν είναι η δύναμη των επετείων. Μπορεί να μας κάνουν να σκεφτόμαστε το χτες και το αύριο, μα κυρίως μας θυμίζουν πως ΣΗΜΕΡΑ ζούμε. Με χαρές και λύπες, ευτυχία και απογοητεύσεις, ελπίδες και φόβους, είμαστε ΣΗΜΕΡΑ εδώ, γι’αυτό μπορούμε και γιορτάζουμε, αναπολούμε και κάνουμε σχέδια. Επειδή ΣΗΜΕΡΑ ξύπνησα σ’αυτό το σπίτι, πλάι σ’αυτόν τον σύντροφο, αγκαλιά μ’αυτό το μικρό αγόρι, και ξεκίνησε άλλη μια μέρα μαζί τους, να με συγκινούν και να με εκνευρίζουν, να ζούμε μαζί, να μαγειρεύω για το μικρό και να βάζουμε κιλά οι «μεγάλοι», να συνταιριάζουμε τα προγράμματά μας για να προλάβουμε τον υδραυλικό και τους λογαριασμούς, να βρίσκουμε χρόνο για ένα φιλί κι ένα χαμόγελο που λένε «σ’αγαπώ» χωρίς να συμπληρώνουν «κι ας πέρασαν πέντε χρόνια» ή «για άλλα πέντε χρόνια». Κάθε επέτειος είναι σαν να πιάνουμε λιμάνι στο παρόν, παρόλο που μας κάνει να σκεφτόμαστε παλιά και μελλοντικά ταξίδια.

Και κάθε επέτειος μας κάνει να συνειδητοποιούμε πως σήμερα ζούμε ότι ζούμε επειδή αυτό χτίσαμε ή χτίστηκε, όλο τον προηγούμενο καιρό. Κάθε μέρα αποκτά έτσι τη δική της σημασία στο πέρασμα του χρόνου. Μπάρμπεκιου στο μπάρμπεκιου γινήκαν δύο τα κιλά του 2014, και με κάθε τι που κάναμε / φτιάξαμε / ονειρευτήκαμε / αντιμετωπίσαμε μαζί γίναν πέντε τα χρόνια του γάμου. Τα υλικά της ζωής μας, που δεν τα σκεφτόμαστε πάντα καθώς τ’ανακατώνουμε και τα σουρώνουμε στον τέτζερη της καθημερινότητας, ανεβαίνουν για λίγο στο βάθρο, μας ξανασυστήνονται και υποκλίνονται.

Καθώς μέσα μου ψάχνω την πιο κατάλληλη ευχή για όλες τις φετινές επετείους, αναδύεται τελικά μια ερώτηση: «Κι αν όλες οι μέρες μας ήταν σαν μια επέτειος;». Κι αν μπορούσαμε κάθε μέρα να συγκεντρωθούμε στο παρόν της, να καταλάβουμε τι κουβαλά από παρελθόν και μέλλον, και να την ζήσουμε σαν να ήταν η πιο ξεχωριστή;

Να ένα καλό στοίχημα, μέχρι την επόμενη «στρογγυλή» επέτειο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s