Η στήλη της Κρυσταλλίας:Μια σημαία, ποιες αξίες (8ο κείμενο)

Μια σημαία, ποιες αξίες: Γράφει η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου (29/11/2013)

Αποφασίσαμε ν’αγοράσουμε μια σημαία για το σπίτι. Όλο το τριήμερο που την βλέπαμε να κυματίζει στη λιακάδα από μπαλκόνι σε μπαλκόνι, ζηλέψαμε. Ο μικρός μου ενθουσιάστηκε με την ιδέα. Κι εγώ θεωρώ πως πολύ το αργήσαμε.

Ο μικρός μου μαθαίνει στο σχολειό του ότι μαθαίναμε κι εμείς μικρά. Τραγουδά τον Ντούτσε που έβαλε τη στολή του παίζοντας με τα αυτοκινητάκια του, με ρωτάει γιατί οι Γερμανοί θέλανε τον πόλεμο (έλα μου ντε, και δεν μαθαίνουν κιόλας) και η πρώτη λέξη που έμαθε να γράφει είναι ΟΧΙ. Ζωγράφισε προχτές την πρώτη του σημαία και μου εξήγησε τι συμβολίζει. Και η ανηψούλα μου έγινε περήφανα σημαιοφόρος. Δεν το έχουν χάσει τα παιδιά μας λοιπόν, αλλά εμείς, οι μεγαλύτεροι. Που ταυτίσαμε τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό και είτε τ’απορρίψαμε και τα δύο οι πιο μετριοπαθείς, είτε εκθρέψαμε το τέρας της Χρυσής Αυγής οι πιο ευκολόπιστοι. Όσο χάζευα τις σημαίες στα μπαλκόνια από τη μια χαιρόμουν, από την άλλη αναρωτήθηκα κάποια στιγμή «κι αν όλοι αυτοί είναι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, τι γίνεται;».

Ένιωσα μια ντροπή… Πώς αφήσαμε τη σημαία να γίνει πετσέτα στις πλάτες των αθλητών, κουρελόπανο στις κομματικές συγκεντρώσεις, όπλο στα χέρια των φανατικών εθνικιστών; Πώς είχαμε ένα κοινό σύμβολο και δεν το προστατέψαμε απ’όλους όσους θέλησαν να το χρησιμοποιήσουν για να δώσουν βαρύτητα δήθεν «εθνική» στο δικό τους μικρό ή μεγάλο μαγαζί; Πώς καταλήξαμε να βλέπουμε τη σημαία στο μπαλκόνι κι αντί να νιώθουμε περήφανοι ως Έλληνες να φοβόμαστε τον εθνικισμό;

Το θέμα είναι ότι έχουμε πέσει σ’έναν φαύλο κύκλο όπου η Ελλάδα μας πληγώνει κι εμείς την πληγώνουμε για εκδίκηση και ούτω καθ’εξής. Οι τρόποι να πληγώσεις και να πληγωθείς έχουν γίνει άπειροι. Υπάρχουν οι απελπισμένοι που έχουν κατεβάσει τα χέρια. Υπάρχουν οι γονείς που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους – εκτός των συνόρων. Υπάρχουν τα δελτία ειδήσεων που μας μιλούν για παγκοσμιοποίηση μα έχουν μετατρέψει τις ειδήσεις σε κουβέντα καφενείου για την κάθε κουβέντα του κάθε κυβερνητικού ή μη. Υπάρχουν οι πολίτες που κλέβουν το Κράτος χωρίς τύψεις, επειδή το Κράτος τους κλέβει. Υπάρχουν κι αυτοί που κλέβουν επειδή απλώς ξέρουν πως μπορούν και δεν θα τιμωρηθούν. Υπάρχουν οι πολιτικοί που έχουν άλλο πρόγραμμα προεκλογικά κι άλλο μετεκλογικά και που αρνούνται πεισματικά τον ρεαλισμό και τον ορθολογισμό. Υπάρχουν οι βουλευτές που ξεσηκώνονται αλλά πάντα ακολουθούν τις κομματικές γραμμές ικανοποιημένοι που κρατούν τα δικά τους προνομιάκια. Υπάρχουν οι ψηφοφόροι που ψηφίζουν από αντίδραση κι έπειτα κοιτούν τα χέρια που έριξαν την ψήφο ελπίζοντας να μην είναι αιματοβαμμένα.

Έχοντας στο γονίδιο την κουβέντα και το φιλοσοφείν, μιλάμε όλοι αδιάκοπα μα έχουμε χάσει την έννοια των λέξεων… Θυμάμαι την εποχή που πήδησε από το μπαλκόνι εκείνος ο Γενικός Γραμματέας Πολιτισμού, κι έγινε ξαφνικά στίγμα να είσαι τριαντατετράχρονη. Έτσι, με τον ίδιο παράλογο τρόπο, έχουμε αποποιηθεί τις λέξεις πατριώτης, Χριστιανός, νοικοκύρης και τις έχουμε αφήσει βορά στους φανατικούς. Αφήσαμε τις λέξεις που ορίζουν την πολιτεία μας να ευτελιστούν – ο πολιτικός έγινε ψεύτης, το κόμμα έγινε ρουσφέτι, ο λαός έγινε μάζα που χάφτει υποσχέσεις προεκλογικά, το δημοψήφισμα και οι εκλογές έγιναν εργαλεία εκβιασμού κι ο συνδικαλισμός έγινε προπύργιο συνδικαληστών. Αφήσαμε και τις λέξεις που διαμορφώνουν ευγένεια χαρακτήρος να διυλυθούν – η αλληλεγγύη έγινε αντικείμενο σώου όπου χορεύουν φοροφυγάδες γκουρού του lifestyle, όσοι ασκούν λειτούργημα ποδοπατήθηκαν άγρια από όσους κυνηγούν φακελάκια παντός είδους, η ειλικρίνεια κατέληξε δικαιολογία της αγένειας, η πρόοδος έγινε συνώνυμη του πλουτισμού και η δική μου ελευθερία δεν τελειώνει πια εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.

Πίσω από τη μοίρα που επιφυλάσσουμε στις όμορφες λέξεις, κρύβεται η μοίρα που επιφυλάσσουμε στις όμορφες αξίες. Κάπου στην πορεία, και καθώς αποκτούσαμε επιτέλους μια ευημερία συγκρίσιμη με αυτή του δυτικού κόσμου, το να έχεις αξίες κατέστη οπισθοδρομικό – κυρίως γιατί οι περισσότερες αξίες βάζουν φραγμούς στην απόκτηση φράγκων. Παράλληλα, η κατάλυση των «παραδοσιακών» αξιών υποτίθεται ότι προσδίδει μια αύρα προοδευτισμού, ή τουλάχιστον δημιουργεί ντόρο σε μια εποχή που ακόμη και η κακή διαφήμιση θεωρείται καλή. Μέσα στη συζήτηση που δημιουργείται, η ουσία πάντα χάνεται προς όφελος του τύπου (για παράδειγμα αναλωνόμαστε σε φράσεις των σχολικών βιβλίων, αντί να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση για το πόσο αντικειμενική επιστήμη μπορεί να είναι η ιστορία, ή πως θέλουμε να τη διδάσκονται τα παιδιά μας). Και πλέον, που η ευημερία μας αποστεώνεται, τις αξίες καπηλεύτηκαν διάφοροι επιτήδειοι για να εκμεταλλευτούν τη δυστυχία μας προς δικό τους όφελος και πάλι. Αρκεί να πει κανείς πως είναι νοικοκύρης, πατριώτης και ορθόδοξος, για να αρχίσουμε ν’αναρωτιόμαστε αν στη ντουλάπα του θα βρούμε μαύρη μπλούζα, παντελόνι παραλλαγής και πτυσσόμενο γκλομπ. Δηλαδή η επίκληση αξιών όπως η αγάπη της οικογενειακής εστίας, η αγάπη της πατρίδας και η αγάπη του συνανθρώπου, μας κάνει να υποψιαζόμαστε τον άλλον για τέρας. Παράνοια…

Δεν ξέρω με ποιον τρόπο, αλλά ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε ξανά τις όμορφες λέξεις και τις όμορφες αξίες. Να μην ντρεπόμαστε γι’αυτές, ν’αρνηθούμε το ταμπέλωμά τους. Να τις ξαναορίσουμε όπου χρειάζεται. Να ξαναβρούμε μέσα από τις αξίες ένα όραμα για το μέλλον μας. Ο καθένας με τον τρόπο του, να βρει εκείνες που τον χτίζουν σαν άνθρωπο, και να τις διεκδικήσει σε πείσμα όλων όσων τις ξεφτιλίζουν. Να διεκδικήσουμε τις αξίες που χάσαμε στο δρόμο αλλά και αυτές που δεν έχουμε αναπτύξει συλλογικά ακόμη. Όσες μας έρχονται από το παρελθόν κι όσες θα χτίσουν το μέλλον μας.

Να ξαναβρούμε, μέσα από τις αξίες που θα υιοθετήσουμε, την Ελλάδα που ποτέ δεν σταματήσαμε ν’αγαπάμε, όσο κι αν μας πληγώνει κι αν την πληγώνουμε. Όχι επειδή οι Ούνοι τρώγανε βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα, αλλά επειδή μπορούμε και οφείλουμε να έχουμε μια πατρίδα για την οποία να νιώθουμε περήφανοι εδώ, και τώρα και αύριο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s