ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΑΣ

Φίλες και φίλοι αναγνώστες αυτής της σελίδας, με μεγάλη χαρά αποφάσισα να «εγκαινιάσω» μία νέα στήλη στη σελίδα, με τον τίτλο «Μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας». Σε αυτήν τη στήλη, θα μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις εμπειρίες και τους προβληματισμούς μας και θα καταθέτουμε ιδέες και προτάσεις.
Στο πλαίσιο μίας τόσο δύσκολης εποχής, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. Όλοι μαζί πρέπει να γίνουμε μία «ανθρώπινη αλυσίδα» και να σπάσουμε τους «φράκτες» εκείνους που μας χωρίζουν από το όνειρό μας!
Στην «κοινωνία ενεργών πολιτών» όλοι μπορούμε να συμμετάσχουμε, να εκφραστούμε ελεύθερα και να καταθέσουμε τις προτάσεις μας. Μέσα από τις εμπειρίες, τα βιώματα, τις ιδέες, τις προτάσεις μας, μπορεί να βρεθεί μία λύση στον κυκεώνα των προβλημάτων μας ή, έστω, να νιώσουμε μία ανακούφιση. Είναι όμορφο να ξέρουμε ότι κάποιος μας ακούει, μας προσέχει, μας δίνει σημασία, συμμερίζεται τα προβλήματά μας, αντιμετωπίζει και ο ίδιος παρόμοια προβλήματα, έχει τις ίδιες ανησυχίες για ζητήματα που τον απασχολούν.
Εσείς οι Έλληνες φίλοι που βρίσκεστε στο εξωτερικό, σίγουρα, έχετε πολλά να μας πείτε για τον τρόπο ζωής σας, τους τομείς που υπερέχουν στο εξωτερικό σε σύγκριση με την Ελλάδα, τον τρόπο αντιμετώπισης από τους συμπολίτες σας, τις σκέψεις σας για την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα και να καταθέσετε τις δικές σας προτάσεις, βασιζόμενοι στην εμπειρία του εξωτερικού.
Εσείς οι φίλοι στην Ελλάδα, που αγωνίζεστε για ένα καλύτερο αύριο, μιλήστε μας για την δική σας κατάσταση στο χώρο εργασίας, καταθέστε τα προβλήματα και τις ανησυχίες αλλά και προτάσεις για αλλαγές.
Εσείς οι μαθητές που αγχώνεστε για το μέλλον σας αλλά ταυτόχρονα ονειρεύεστε ένα πιο όμορφο αύριο, στείλτε μας τα δικά σας μηνύματα, με τις σκέψεις, τις ιδέες και τους προβληματισμούς σας.
Εσείς οι γονείς που, με τη σειρά σας, αγχώνεστε για τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών σας, αλλά και για τόσα άλλα ζητήματα που αφορούν το παιδί και τον έφηβο, μοιραστείτε μαζί μας τις αγωνίες και τους προβληματισμούς σας.
Εσείς οι εκπαιδευτικοί, μιλήστε μας για την εμπειρία σας στο σχολείο, τους μαθητές σας, εστιάστε στα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στο σχολικό περιβάλλον, αλλά και –γιατί όχι;- καταθέστε μας καινοτόμες ιδέες και προτάσεις.
Τέλος, όσοι έχετε πραγματοποιήσει κάποια ενδιαφέρουσα έρευνα και θέλετε να την δημοσιοποιήσετε στη σελίδα, θα χαρούμε πολύ να την διαβάσουμε.
Περιμένω όλα τα μηνύματα στο mail μου: kardaraa@gmail.com
Τα κείμενά σας θα δημοσιευτούν στη σελίδα, με απαραίτητη προϋπόθεση να είναι ενυπόγραφα.
Καλή συνέχεια σε όλους, όπου κι αν βρίσκεστε, ό,τι κι αν κάνετε!! Περιμένουμε να σας ακούσουμε. Η φωνή σας έχει δύναμη…..

Σήμερα, έλαβα, το πρώτο μου μήνυμα. Κι ήταν υπέροχο. Με έκανε να συγκινηθώ, να σκεφτώ ότι, όντως, η ζωή είναι ωραία…όταν αγαπάς! Η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου μου έστειλε αυτό το υπέροχο κείμενο, το οποίο δημοσιεύω. Αξίζει να το διαβάσετε. Πιστεύω ότι και εσείς διαβάζοντάς το, θα νιώσετε κάπου μέσα στην ψυχή ότι η ζωή είναι ωραία, τελικά….

Η ζωή είναι ωραία (23/11/2012)
Γράφει η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν 30 χρονών. Ελεύθερη. Δούλευα, έμενα μόνη μου, ταξίδευα, ζούσα έρωτες, δεν έδινα λογαριασμό σε κανέναν. Οι εποχές ήταν αισιόδοξες, τα λεφτά υπήρχαν, δεν το σκεφτόμουν να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια ή να πάω μια εβδομάδα στη Γαλλία, τα έξοδα έβγαιναν. Η ζωή ήταν ωραία. Κάθε μέρα μετά τη δουλειά έκανα βόλτες, έπινα τσάι ή σοκολάτα έξω, χάζευα την Αθήνα, αγόραζα βιβλία πήγαινα σινεμά, μαζευόμουν πιο αργά για να χουχουλιάσω σπίτι.
Σήμερα κοντεύω στα 40 και όλα τα παραπάνω έχουν αλλάξει. Έχω οικογένεια, δουλεύω, οι βαλίτσες μου μαζεύτηκαν στο πατάρι, φοράω τα ίδια παπούτσια 3 χρόνια τώρα, ο μήνας τελειώνει με 2 δεκάρες στο λογαριασμό. Δεν έχω χρόνο για βόλτες, το τσάι μου το πίνω σπίτι άμα προλάβω, τα βιβλία μου τα παίρνω στο amazon γιατί δεν υπάρχει χρόνος για χάζι στο βιβλιοπωλείο, μαζεύομαι νωρίς για νοικοκυριό και δεν ξέρω τι παίζουν τα σινεμά.
Όμως ακόμη λέω πως η ζωή είναι ωραία!
Ξύπνησα σήμερα ανάμεσα στους δυο άντρες μου και με αγκάλιαζαν και οι δύο. Ο μικρός μου έλεγε μισοκοιμισμένος «Μαμά μου, Μαμά μου σ’ αγαπώ Μαμά μου» κι ο μεγάλος μας αγκάλιαζε και τους δύο και γελούσε ροχαλίζοντας. Τους άφησα να χουζουρεύουν σαν ευτυχισμένοι γάτοι μέσα στο πάπλωμα και πήγα να ετοιμάσω κολατσιό για το σχολείο. Έφτιαξα τοστ για το μικρό, μετά για μένα, μετά είπα να μην αφήσω παραπονεμένο τον μεγάλο. Τους έγραψα μηνυματάκια πάνω σε post it και καρδούλες και σχεδιάκια, σαν τρελή χαζομαμά. Πριν ντυθώ για να φύγω πήγα να τους ξυπνήσω και ξάπλωσα πάλι δίπλα τους. Η χαρά, η απόλυτη ευτυχία να είσαι στο ίδιο κρεβάτι με τους δυο πιο αγαπημένους σου ανθρώπους στον κόσμο. Να ακούς την ήσυχη μικρή αναπνοή του μαϊμουδακίου. Να ακουμπάς το πόδια σου, κρύα από το πλακάκι, στις ζεστές ποδάρες του καλού σου κι αυτός να μην τραβιέται. Να κουβεντιάζεις σιγανά στο μισόφωτο πάνω από ένα κοιμισμένο κορμάκι, μ’ έναν μισοκοιμισμένο σύντροφο που δεν διαμαρτύρεται που τον ξύπνησες μαύρο χάραμα χωρίς λόγο μόνο και μόνο για να του πεις πως αγαπάς την ζωή σας.
Μετά η μέρα παίρνει μπρος. Πάλι τρέχω να φτάσω στη δουλειά στην ώρα μου. Βρίσκω τις καλές συναδέλφους που παρηγορούμε η μια την άλλη για τα δύσκολα και χαιρόμαστε μαζί για τα καλά. Για πρωινό μια τέλεια σοκολάτα ΙΟΝ μαύρη με αμύγδαλα κι ένα φλιτζάνι τσάι του εμπορίου που όμως θα μοσχοβολάει. Μ’ ένα τηλέφωνο στη μαμά κι ένα e-mail από την Πάρμα κι ένα χαμόγελο για τα γλυκά μου ανίψια εντός κι εκτός των συνόρων. Με μια σκέψη να στολίσουμε το έλατο το σαββατοκύριακο; Μ’ ένα καλό μυθιστόρημα στην τσάντα κι ευτυχώς η διαδρομή με το λεωφορείο είναι 40 λεπτά ολοδικά μου. Απογεύματα τετ α τετ με το μικρό, όσο ο μπαμπάς μας δουλεύει. Τηλέφωνα στο μπαμπά – πάει καλά η βάρδια; Με ποιον συνάδελφο είναι; Πώς έβγαλε τη νύχτα στο νοσοκομείο; Με το βραδινό φαγητό έτοιμο στο τραπέζι να τον περιμένει (όχι πάντα, ομολογώ).
Τα πιο πολλά μεσημέρια ο καλός μου πάει να πάρει το ζουζούνι από το σχολείο κι εγώ τους σκέφτομαι να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, να κάνουν «αντρικά πράγματα», να παίζουν ποδόσφαιρο στο σπίτι και να το κάνουν μπάχαλο. Ο μεγάλος καμαρώνει για τον μικρό του, κι ο μικρός καμαρώνει για τον μπαμπά του που είναι γιατρός. «Μπαμπά η μαμά είναι άρρωστη, την κόλλησα εγώ, να της βάλεις το γλωσσοπίεστρο στο λαιμό και να την ακούσεις με το ακουστικό και να της πεις ότι είναι μια χαρά. Μαμά να το ντεπόν σου και να το πονστάν σου να πιεις». Από καναπέ σε καναπέ διασταυρώνονται οι ματιές όλο καμάρι και λίγωμα για το ζουζουνάκι-ξερολάκι που μ’ αγαπάει τόσο και ξέρει και το γλωσσοπίεστρο.
Ένα μεσημέρι Παρασκευής ο μικρός είναι στους παππούδες κι εμείς αναπάντεχα σχολάμε νωρίς. Μεσημεριανή σιέστα αγκαλιά, χωρίς τον μικρό καταληψία στο κρεβάτι μας. Ένα άλλο μεσημέρι, αφήνουμε το ζουζούνι στο σχολείο λίγο πιο αργά και πάμε να τσιμπήσουμε κάτι οι δυο μας. Μια ώρα κλεμμένη, μη προγραμματισμένη, σ’ ένα μπιστρουδάκι-στέκι από την εποχή του πρώτου έρωτα. Πιανόμαστε χέρι-χέρι και αναπολούμε… το ζουζούνι! Νιώθουμε λίγο ένοχοι που τον αφήσαμε. Νιώθουμε λίγο ένοχοι που δεν μπορούμε οι δυο μας να τον ξεχάσουμε. Πειράζει; Δεν πειράζει. Αυτή είναι η ζωή που διαλέξαμε – ή μας διάλεξε; πάντως την αγαπάμε. Μια ζωή και μια αγάπη για τρεις. Ένα θαύμα που κανείς μας δεν περίμενε και για το οποίο είμαστε και οι δύο ευγνώμονες ο ένας στον άλλον.
Σαββατοκύριακο στο χωριό. Φούτερ, γαλότσες κι εμπρός στον κήπο ή στο μπαξέ. Κοίτα ένα ζουζούνι, λέει ο καλός μου. Όχι μπαμπά, λέει το ξερολάκι, αυτό είναι έντομο. Και γελάμε. Έτοιμοι για όλες τις εξορμήσεις χωρίς να υπολογίζουμε πρόγραμμα – στο χωριό αυθημερόν ή στο χωριό για 3 ημέρες, φύγαμε. Η χαρά να φυτεύεις σποράκια και να τα βλέπεις να μεγαλώνουν. Ο πόνος να ξεχορταριάζεις τις τσουκνίδες (χωρίς γάντια, τα γάντια είναι για τους ερασιτέχνες! Πονάνε ωρέ τα παλικάρια;). Το χαζό καμάρι του παραδοσιακού καλαθιού γεμάτου με τη συγκομιδή του σαββατοκύριακου. Κι όταν απαριθμούμε όλα όσα έχουμε φυτέψει, η έκπληξη της αναπάντεχης προκοπής μας (πάει η Princesse μανούλα!). Κι άντε να ζεματάς, να καταψύχεις, να φτιάχνεις μαρμελάδες και σάλτσες και να αναστενάζεις «κουράστηκα» μπροστά σ’έναν νεροχύτη φλούδια. Μετά όμως προσπερνάς υπερήφανα το μανάβικο όταν κάνεις ψώνια και χαλάλι ο κόπος.
Βράδυ στον καναπέ, με μια muscoril για δύο, εγώ του τρίβω τη μέση κι αυτός μου τρίβει τον αυχένα. Γεροντάματα, μου λέει, αλλά δεν το πιστεύει κατά βάθος, και γελάμε όπως-όπως, προσπαθώντας να μην πονέσουμε το πιάσιμο. Medicated ρομαντζάδα, προσεχτική αγκαλίτσα.
Χτες μπήκα στο λεωφορείο. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, απ ’αυτά τα παλιά που έχουν περάσει μια ζωή μαζί, κουβέντιαζαν για την έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης. «Γεράσαμε και δεν πάμε πουθενά πια ούτε το βράδυ ούτε το πρωί» είπε ο κύριος στη γυναίκα του (που προφανώς κάπου πήγαιναν, αφού φορούσαν τα καλά τους) κι εκείνη δεν απάντησε. Έβλεπες στα μάτια τους την αποδοχή ότι δεν πειράζει που γερνάμε, όσο γερνάμε μαζί, κι ας μην πηγαίνουμε πια σε όλες τις εκθέσεις. Μετά τσακώθηκαν βέβαια σε ποια στάση να κατέβουν. Αλλά ήταν τόσο ωραίοι! Ήθελα να τους το πω, δεν τόλμησα. Έτσι είναι κι οι γονείς μου. Δεν ξέρω αν ξέρουν την τύχη τους.
Η ζωή λοιπόν αλλάζει, είμαστε λιγότερο κύριοι του εαυτού μας, η κρίση μας στενεύει, οι δουλειές πληθαίνουν, ο ύπνος λιγοστεύει, η κούραση μας βαραίνει. αλλά ευτυχώς, υπάρχει η αγάπη. Αυτή που σε κάνει να απολαμβάνεις τις μικρές καθημερινές στιγμές, τις αναπάντεχες αποδράσεις, τη μια συναυλία ή το ένα σινεμαδάκι που θα πάμε κάθε τόσο, και την ικανοποίηση του κόπου σου που αποδίδει. Εκεί, τελικά, είναι ο πλούτος της ζωής. Κάθε βράδυ που ξαπλώνεις, κάθε πρωί που ξυπνάς, να νιώθεις πλούσιος σε αγάπη.
Λοιπόν, ναι, νιώθω πολύ πλούσια. Φτύνω τον κόρφο μου. Ανάβω τα κεράκια μου στην εκκλησία, ένα για κάθε σόι, ένα για εμάς. Δίνουμε γύρω-γύρω, όσο μπορούμε, να επιστρέψουμε λίγη από τη γενναιοδωρία της ζωής στους υπόλοιπους.
Να θυμηθώ στο μπαξέ να φυτέψω σκόρδα.

Advertisements

One response to “ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΑΣ

  1. maria labropoulou

    τι ωραία! ταυτίστηκα. Να χαίρεστε την όμορφη οικογένειά σας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s